— Sipas kujt?
— Mos u bëj sikur nuk kupton. Po flasim për gati njëzet milionë lekë.
— Jo, — ia ktheva menjëherë. — Ata shitën një pronë që e kishin blerë vetë dhe për të cilën janë kujdesur për tridhjetë vjet. Ato para u përkasin atyre.
— Askush nuk po thotë të kundërtën.
Buzëqesha shkurt, pa gëzim.
— Sapo e thatë.
Dritani ma preku lehtë krahun, sikur donte të më qetësonte para se të flisja më shumë.
— Vjosa, të lutem, qetësohu.
Ia hoqa dorën.
— Jam krejtësisht e qetë.
Pastaj e pashë drejt në sy.
— Ti e dije që nëna jote priste para nga prindërit e mi?
Ai u përtyp për një çast.
— Jo tamam kështu.
Ajo përgjigje më ngriti menjëherë dyshimet.
— Ç’do të thotë “jo tamam kështu”?
Dritani psherëtiu.
— Mami kishte përmendur se ndoshta prindërit e tu mund të na ndihmonin pak më shumë.
— Të na ndihmonin ne?
Ai nuk foli.
Arjana ndërhyri pa e lënë heshtjen të zgjatej.
— Jo vetëm juve.
Ja ku doli.
— Po kë tjetër?
Vjehrra ime nisi të numëronte me gishta, me një qetësi që më dukej e pabesueshme.
— Denisës i kanë mbetur rreth nëntëqind mijë lekë nga kredia e makinës. Ne donim të ndërronim dritaret e apartamentit para dimrit. Dhe Dritani ka kohë që flet për një rregullim të kuzhinës.
E vështrova pa ia ndarë sytë.
— Ka edhe ndonjë gjë tjetër në listë?
Arjana nuk e kapi aspak ironinë time.
— Epo, Agimit i duhen rregulluar dhëmbët. Por ajo mund të presë.
Fytyra e Denisës u bë flakë.
— Mami, mjaft.
Unë nuk po e dija më nëse duhej të qeshja apo të ngrihesha menjëherë nga tavolina.
— Pra prindërit e mi shesin shtëpinë, dhe ju paskeni vendosur ndërkohë të shlyeni kredinë e makinës së Denisës, të ndërroni dritaret tuaja, të rregulloni kuzhinën tonë dhe t’i bëni dhëmbët Agimit.
— Mos e paraqit në atë mënyrë.
— Po si duhet ta paraqes?
Arjana u përkul pak përpara, sikur po më jepte një mësim të thjeshtë jete.
— Siç ndodh në një familje normale. Kur dikush ka më shumë, ndihmon atë që ka më pak.
— Prindërit e mi kanë punuar mbi dyzet vjet për ato që kanë.
— Edhe ne kemi punuar.
— Atëherë duhet ta dini shumë mirë sa e vështirë është të kursesh.
Shprehja e Arjanës u ashpërsua.
— Nuk ke pse më flet me atë ton.
— Dhe ju nuk keni pse bëni llogaritë me paratë e prindërve të mi.
Dritani ndërhyri përsëri.
— Vjosa, askush nuk po kërkon gjë me detyrim.
E ktheva vështrimin nga ai.
— Je i sigurt?
— Po.
— Atëherë më thuaj diçka. Sa?
Ai i rrahu qepallat, i zënë ngushtë.
— Çfarë?
— Sa kishit menduar t’u kërkonit?
Dritani heshti.
Por Arjana nuk heshti.
— Dy milionë lekë.
Ndjeva fytyrën të më ngrinte.
— Dy milionë lekë?
— Për të gjithë bashkë, — sqaroi ajo me nxitim. — Jo për një person të vetëm.
Qesha.
Nuk munda ta ndalja.
— Sa e kujdesshme nga ana juaj.
— Nuk e kuptoj çfarë ka për të qeshur këtu.
— Fakti që ju e paskeni gati edhe shumën e saktë.
Pashë Dritanin.
— Ti e dije për këta dy milionë?
Ai uli sytë.
Dhe ai gjest më dha përgjigjen pa pasur nevojë për fjalë.
Në atë çast nuk ndjeva më vetëm zemërim. Ishte diçka më e rëndë.
Zhgënjim.
— Ti e dije.
— Mami thjesht e përmendi.
— Dhe ti nuk më the asgjë.
— Sepse e dija që do reagoje kështu.
Për disa sekonda nuk fola.
Ajo fjali mjaftoi.
— Kështu si?
— Menjëherë në mbrojtje.
— Dritan, po flasim për paratë e prindërve të mi.
— E di.
— Nuk duket sikur e di.
Arjana tundi kokën me pakënaqësi.
— Ti gjithmonë kështu bën, Vjosa. Sapo bëhet fjalë për familjen tënde, çdo gjë është e paprekshme. Por kur ne kemi nevojë për diçka…
— Kur ju kam kërkuar unë para?
Vjehrra ime hapi gojën.
Nuk doli asnjë përgjigje.
— Kur? — e përsërita.
Heshtje.
— Kurrë.
U ngrita nga tavolina.
Dritani më pa i alarmuar.
— Ku po shkon?
— Në shtëpi.
— Vjosa, ulu.
— Jo.
Mora çantën time.
Atëherë Arjana tha diçka që ma rrëzoi edhe përpjekjen e fundit për ta mbajtur bisedën brenda kufijve të arsyes.