— Me këtë lloj qëndrimi, sinqerisht nuk e kuptoj pse prindërit e tu të dhanë fare një shumë kaq të madhe. Në fund, para të tilla vetëm sa fusin përçarje mes nesh.
U ktheva ngadalë nga ajo.
— Keni të drejtë.
Arjana u shtang, sikur nuk priste aspak një përgjigje të tillë.
— Çfarë?
— Paratë tashmë po shkaktojnë probleme.
Pastaj e ngula vështrimin te Dritani.
— Prandaj nesër do t’ua kthej prindërve të mi të gjithë shumën. Një milion e pesëqind mijë lekët.
Burri im u ngrit menjëherë në këmbë.
— Çfarë po thua, Vjosa?
— E dëgjove shumë mirë.
— Po ato para janë tonat!
— Jo.
Tunda kokën qetësisht.
— Prindërit e mi m’i dhanë mua. Dhe pas kësaj bisede, më duket shumë më e drejtë t’i kthehen llogarisë së tyre.
Edhe Arjana u çua nga vendi.
— Kjo është marrëzi!
— Pse? Para dhjetë minutash thatë vetë se prindërit e mi kanë të drejtë të bëjnë çfarë të duan me paratë e tyre.
— Po ata tashmë t’i kanë dhënë ty!
— Dhe unë mund t’ua kthej mbrapsht.
Dritani bëri një hap drejt meje.
— Vjosa, mos merr vendime nga inati.
— Nuk po veproj nga inati.
Nxora telefonin nga çanta.
— Po e bëj sepse tani e kuptova qartë: për sa kohë këto para rrinë në llogarinë tonë, ju do të mendoni se keni të drejtë të vendosni si dhe ku do të përdoren.
Dritanit iu zbeh fytyra.
— Në llogarinë tonë?
E pashë drejt në sy.
— Jo. Më fal. U shpreha gabim.
Hapa aplikacionin e bankës.
— Janë në llogarinë time personale.
Heshtja ra përsëri mbi dhomë.
Vetëm se këtë herë kishte një peshë tjetër.
Arjana pa të birin.
Denisa më vështroi mua.
Dritanit iu deshën disa sekonda për ta përtypur atë që sapo kishte dëgjuar.
— Pse janë në llogarinë tënde personale?
— Sepse prindërit e mi i kaluan në një llogari që është në emrin tim.
— Por ne jemi të martuar.
— Dhe, përveç llogarisë së përbashkët, kemi ende edhe llogaritë tona personale. Ishte ideja jote, apo nuk të kujtohet?
Ai nuk foli.
Sigurisht që i kujtohej.
Për vite me radhë, Dritani kishte këmbëngulur se secili prej nesh duhej të ruante pavarësinë e vet financiare.
Derisa pavarësia financiare përfundoi në anën time.
Atëherë, papritur, ideja nuk iu duk më aq e mirë.
— Nesër do t’i kthej — përsërita.
Arjana qeshi shkurt, me mosbesim.
— Prindërit e tu ta kanë mbushur kokën me budallallëqe.
Aty ndalova.
— Mos i përzieni prindërit e mi në këtë.
— Ata e nisën gjithë këtë, duke u mburrur sa shumë morën nga shtëpia.
— Ata nuk u mburrën.
— Nuk kishte pse të thuhej shuma.
— Për këtë keni të drejtë.
Arjana buzëqeshi, me bindjen se sapo kishte fituar diçka.
Por unë vazhdova:
— Nuk duhej t’ju kishim treguar asgjë fare.
Buzëqeshja iu shua menjëherë.
Mora pallton.
Dritani më ndoqi deri në korridor.
— Vjosa, prit.
Vesha pallton pa u kthyer nga ai.
— Çfarë?
Ai uli zërin.
— Mos i kthe paratë.
— Pse?
— Mund t’i përdorim për të shlyer një pjesë shtesë të kredisë së shtëpisë.
— Këtë nuk ia kishe thënë nënës sate.
— Unë nuk kam rënë dakord me të për asgjë.
— Por as nuk i the jo.
Dritani heshti.
— Pikërisht këtu qëndron problemi — i thashë. — Ti dëgjove nënën tënde teksa ndante paratë e prindërve të mi, dhe nuk pate dëshirë t’i dilje kundër.
— Doja vetëm të shmangia një sherr.
— Urime.
Hapa derën.
— Thjesht e shtyve për disa orë më vonë.
Atë natë fjetëm në dhoma të ndara.
Të nesërmen në mëngjes i telefonova nënës sime.
I tregova gjithçka, pa lënë asnjë detaj jashtë.
Prisja që ajo të zemërohej.
Por Rozafa qëndroi e heshtur për pak sekonda dhe pastaj pyeti:
— Po ti vetë, çfarë do të bësh?
— Dua t’jua kthej paratë.
— Jo.
— Mami…
— Ne t’i dhamë sepse kështu deshëm.
— Por tani…
— Ajo që mendon vjehrra jote nuk e ndryshon vendimin tonë.
Lëshova një psherëtimë.
— Atëherë do t’i vendos në një llogari të veçantë dhe nuk do t’i prek.
— Bëj atë që të duket më e drejtë për ty.
Para se ta mbyllnim telefonin, nëna shtoi edhe diçka.