— Vjosa…
— Po?
— Herën tjetër, kur Arjana Marku të mendojë se mund të bëjë plane me paratë tona, thuaji të më marrë mua më parë në telefon. Do ta dëgjoja me shumë kureshtje projektbuxhetin e saj.
Nuk munda ta mbaja të qeshurën.
Ishte hera e parë që qeshja që nga dreka e një dite më parë.
Megjithatë, përplasja e vërtetë nuk ndodhi atëherë. Ajo erdhi tri ditë më vonë.
Arjana Marku u shfaq te dera jonë pa paralajmëruar.
Dritan Gjini ia hapi.
Unë ndodhesha në sallon.
Vjehrra hyri brenda me fytyrë të ngrirë, sikur kishte ardhur për të dhënë një vendim gjykate.
— Duhet të flasim.
— Nëse bëhet fjalë për paratë e prindërve të mi, nuk kemi çfarë të flasim.
— Pikërisht për ato bëhet fjalë.
Ajo u ul pa pritur ta ftonim.
— Denisa Prifti është shumë e tronditur.
— Për çfarë arsye?
— Sepse tani duket sikur ajo paska kërkuar para.
— Po nuk i kërkoi?
— Jo!
— Atëherë s’ka pse të ndihet keq.
Arjana më nguli sytë me ashpërsi.
— Ti e ke kthyer Dritanin kundër familjes së vet.
Para se unë të hapja gojën, foli im shoq.
— Jo, mami.
Të dyja u kthyem nga ai.
Dritani qëndronte pranë derës, me shpatulla të drejtuara.
— Vjosa nuk më ka kthyer kundër askujt.
Arjana rrudhi vetullat.
— Si the?
— Gabimin e bëra unë.
Nuk e prisja ta dëgjoja një gjë të tillë prej tij.
Ai vazhdoi, këtë herë më i vendosur:
— Që në çastin kur nise të flisje për paratë e Agim Currit dhe Rozafa Nanos, duhej të të kisha ndalur.
— Unë vetëm hodha një ide.
— Jo. Ti po bëje llogari me para që nuk të përkisnin.
Arjana u ngrit në këmbë menjëherë.
— Edhe ti tani?
— Po, mami. Edhe unë.
Fytyra iu forcua edhe më tepër.
— Pas gjithë asaj që kemi bërë për ty…
Dritani mbylli sytë për një sekondë, sikur po përpiqej të mos shpërthente.
— Mos e kthe këtë në borxh emocional.
— Ne jemi familja jote!
— Edhe Vjosa është familja ime.
Arjana rrëmbeu çantën e dorës.
— Shumë mirë.
U drejtua për nga dera.
Para se të dilte, u kthye edhe një herë nga unë.
— Shpresoj që ai një milion e pesëqind mijë Lekë t’ia vlejë për gjithë këtë sherr.
E pashë pa e ngritur zërin.
— Kjo histori nuk ka qenë kurrë për një milion e pesëqind mijë Lekë.
— Sigurisht që për ato ishte.
— Jo. Çështja ishte shumë më e thjeshtë.
Ajo priti, me buzët të shtrënguara.
— Deri ku shtrihen kufijtë e familjes suaj dhe ku fillon e drejta ime për të thënë: “Kjo nuk ju përket juve”?
Nuk më dha asnjë përgjigje.
Doli dhe e mbylli derën pas vetes.
Për javë të tëra, komunikimi ynë me të mbeti pothuajse i ngrirë.
Ndryshe ndodhi me Denisa Priftin. Ajo më telefonoi.
Për habinë time, më kërkoi falje.
Më siguroi se nuk u kishte kërkuar kurrë para prindërve të mi.
Arjana kishte përmendur kredinë e saj dhe, mbi atë fjali, kishte ndërtuar vetë të gjithë planin.
Unë e besova.
Denisa dukej po aq e turpëruar sa ç’kisha qenë unë e zemëruar.
Prindërit e mi nuk ndryshuan asgjë nga planet e tyre.
Rinovuan banjën, siç kishin menduar.
Prenotuan udhëtimin që kishin shtyrë prej kohësh.
Ndërsa shuma prej një milion e pesëqind mijë Lekësh mbeti në një llogari të veçantë, në emrin tim, pa u prekur.
Gjashtë muaj më vonë, një pjesë të atyre parave e përdorëm për diçka që askush nga familja e Dritanit nuk e kishte parashikuar.
Prindërit e mi festonin dyzetvjetorin e martesës.
Unë dhe Dritani u dhuruam bileta për udhëtimin që kishin ëndërruar prej vitesh.
Kur Arjana Marku e mori vesh, nuk tha asnjë fjalë.
Dhe kështu ishte më mirë.
Sepse e gjithë kjo ngjarje më mësoi diçka që nuk do ta harroja më.
Problemi nuk kishte qenë kurrë te paratë.
Problemi ishte se sa lehtë disa njerëz fillonin t’i shihnin paratë e të tjerëve si diçka që mund ta përdornin vetë.
Që nga ajo ditë, në takimet familjare nuk folëm më për kursimet tona, për të ardhurat, për dhuratat apo për trashëgimitë.
Dhe Dritani mësoi diçka edhe më të rëndësishme.
Herën tjetër kur nëna e tij e nisi fjalinë me:
— Po ne jemi familje…
Ai nuk uli më sytë.
U përgjigj thjesht:
— Pikërisht për këtë arsye, mami. Edhe në familje kufijtë respektohen.