Zonja e shtëpisë
— Mami, mos u kurse me qepën për mbushjen, por skuqe mirë në gjalpë, që të mos dalë e hidhur! — buçiti nga telefoni zëri urdhërues i Taulantit.
Pranvera e mbajti celularin paksa larg veshit.
Mbi pllakën e zezë prej gize nuk kishte asgjë. Në kuzhinë nuk dukej asnjë tenxhere me lakër të zier, asnjë tas me mish të grirë. Mbi tavolinën e lustruar të ngrënies qëndronte vetëm një pecetë e bardhë letre, e shtypur nga kriporja.
— Po më dëgjon apo prapë e ke mendjen te zogjtë? — zëri i të birit bëhej gjithnjë e më i mprehtë.
— Marsela tha të bësh dy tepsi me mëlçi dhe tri me mish. Iliri do vijë nga turni i acaruar, atij gatimet pa mish s’i hyjnë fare në sy. Edhe krushka do të marrë me vete nipërit nga periferia për fundjavë. Me pak fjalë, do të bëhen plot dymbëdhjetë gojë për t’u ushqyer. Në orën njëmbëdhjetë dua që tepsitë të nxjerrin avull!
— Të dëgjova, — tha qetë Pranvera.
— Mirë atëherë. E kupton vetë, para krushqve është turp të nxjerrësh në tavolinë gjëra të blera.
Besniku u ndal për një çast, siç dukej duke ndërruar dorën me telefonin.
— Ne aty nga njëmbëdhjeta vijmë. Mbaje portën e oborrit hapur!
Lidhja u këput me një sinjal të shkurtër.
Pranvera e futi telefonin në xhepin e palltos së saj ngjyrë bezhë.
Për tridhjetë e pesë vjet ajo kishte punuar si dispeçere e lartë në shërbimin e defekteve të rrjetit elektrik të qytetit. Nuk ishte grua që trembej nga të bërtiturat, nga një transformator i djegur apo nga këputja e një kablli të tensionit të lartë. Kur, në mes të një stuhie janari, gjysma e një lagjeje mbetej në errësirë, ajo i shpërndante ekipet e gatishmërisë me qetësi, pa iu dridhur as zëri, as duart.
Por tre vitet e fundit të jetës familjare të të birit i ngjanin një qarku elektrik që nuk pushonte së bërë shkëndija.
Zakoni për të ushqyer çdo dy javë të afërmit e Marselës nisi menjëherë pas dasmës së tyre. Nusja e re e kuptoi shpejt leverdinë: përse të shpenzohej buxheti i familjes në lokale apo të ndoteshin tiganët në apartamentin e sapomobiluar, kur vjehrra kishte shtëpi të bollshme dhe përvojë të gjatë pranë sobës?
Skenari përsëritej njësoj, vit pas viti.
Të shtunën, afër mesditës, binte telefoni me një ngut kërkues. Pastaj në shtëpi futej me zhurmë një grup i tërë, me Marselën në krye. Këpucët i hidhnin shkel e shko pranë pragut. Iliri ishte i pari që shtyhej drejt kuzhinës dhe, me një gjest prej të zoti të shtëpisë, kontrollonte furrën.
— Pranvera, qenkeni kursyer me mishin! — gjëmonte ai me zë të trashë, duke ngritur byrekun drejt e nga tepsia. — Herën e kaluar mbushja ishte më e lëngshme!
Të ftuarit i zhduknin pjekurinat sa hap e mbyll sytë.
Më pas krushka zinte vend në divan dhe niste të ankohej për çmimet e kripura nëpër dyqane, ndërsa Marsela, me një zell krejt praktik, nxirrte enë të mëdha smalti dhe qese plastike.
— Mami, ato që mbeten do t’i marrim me vete! — shpallte nusja, pa pritur miratim.
— Ilirit i duhet ushqim për nesër në punë, edhe Taulanti i do gjërat e shtëpisë. Ti vetëm je, s’i ha dot të gjitha; do të prishen kot!
Gjatë tre vjetëve, nga dymbëdhjetë njerëzit që mblidheshin rregullisht aty, askush nuk kishte vendosur qoftë edhe një herë në cep të tavolinës një pako gjalpë apo një qese miell.
Kur verën e kaluar Pranvera i përmendi të birit se filetoja e viçit në treg ishte shtrenjtuar gati dyfish, Marsela vetëm shtrembëroi buzët e lyera. Sipas saj, t’i përmendje kafshatën e bukës djalit tënd dhe familjes së tij të re ishte një koprraci e turpshme.
Pranvera iu afrua bufe-së.
Atje, pranë një vazoje kristali, ndodhej një fletë fletoreje e palosur më dysh. Mbi të, me shkrimin e rregullt të një dispeçereje, ishte shkruar qartë:
“U nisa për kurim në sanatorium. Gazi është mbyllur. Byrekë mund të blini te pastiçeria pranë stacionit të fundit të autobusit. Pranvera.”
Përkrah letrës ishte vendosur edhe rekomandimi blu i reumatologut, me vulën e rrumbullakët të poliklinikës së lagjes.
Ajo kontrolloi çantën e vogël të udhëtimit, rregulloi shallin në qafë dhe doli në shkallë, duke e rrotulluar çelësin në bravë.
Ora shënonte tetë të mëngjesit. Deri në nisjen e autobusit ndërqytetas kishte ende kohë të mjaftueshme.
Terminali i autobusëve e priti me zhurmë motorësh, me tym të hirtë që dilte nga autobusët e vjetër dhe me zërin e prerë të spikerit që vinte nga altoparlanti mbi peron. Pranvera u ul në një stol të sallës së pritjes. Pëllëmbët i vendosi qetësisht mbi gjunjë.