Nyjat i dhembnin si zakonisht nga era e lagësht e vjeshtës, por përbrenda ajo ndiente një kthjelltësi të qetë, pothuajse të panjohur. Për atë udhëtim kishte mbledhur para muaj me radhë, duke ia kursyer vetes çdo gjë, përveç drithërave më të lira dhe pikave për sytë.
Në dhjetë e dyzet e pesë, telefoni në xhep nisi të dridhej pa pushim nga thirrjet e njëpasnjëshme.
Pranvera priti derisa të binin pesë zile të gjata dhe vetëm atëherë shtypi butonin jeshil.
— Mami! — britma e Taulantit shpërtheu në altoparlant, sikur dikush ta kishte zënë mes dy vagonëve. — Ku je duke u sorollatur ti?!
— Në sallën e pritjes, Taulant, — iu përgjigj ajo qetë.
— Çfarë salle pritjeje?! Ne hapëm derën me çelësat tanë, hymë brenda, dhe në apartament fryn akull! Sobë bosh! As byrekë, as çaj!
Zëri i të birit iu hollua nga inati.
— Iliri erdhi i uritur si ujk, krushka u ul në stol nga mërzia sapo pa gjendjen! Mbi tavolinë ke lënë një copë letër pa kuptim! Ç’është kjo lojë tani?!
— Në atë letër është shkruar shumë qartë, — tha Pranvera. — Kam ikur të marr veten. Më dhembin këmbët, shpina s’më drejtohet më.
— Çfarë shëndeti na nxore tani?! — telefoni kaloi në duart e Marselës.
Zëri i nuses i kumbonte nga një zemërim i pastër, pa asnjë përpjekje për ta fshehur.
— Pranvera, a jeni në vete apo jo?! Dymbëdhjetë njerëz janë në korridor, të gjithë të uritur! Fëmijët ankohen nga rruga, Iliri ka ardhur nga turni dhe është bërë nervoz! Ne nuk blemë as bukë në shtëpi, pikërisht se llogaritëm të hanim normalisht te ju!
Ajo mori frymë me vrull dhe pastaj klithi:
— Thirrni menjëherë një taksi dhe kthehuni mbrapsht! Njerëzit po presin!
— Merrni ca byrekë te furra, Marsela, — e këshilloi vjehrra me zë të njëtrajtshëm. — Me lakër i kanë shumë lirë, dhe zakonisht janë të freskët.
— Hani vetë byrekët e furrës! — ulëriti nusja, duke humbur krejt durimin. — Taulant, bëj diçka! Nëna jote po na turpëron qëllimisht përpara familjes sime!
Në receptor u dëgjua sërish zëri i rëndë i të birit.
— Dëgjo këtu, nënë, mjaft me shaka. Rri aty ku je! Po nisemi tani me makinë për te terminali. Pa ne nuk lëviz asnjë autobus, do merrem vetë me sportelin po të jetë nevoja!
Pranvera e mbylli telefonin.
Deri te hipja në autobus mbeteshin afërsisht njëzet minuta. Nga apartamenti i saj deri te sheshi i terminalit, me makinë, rruga zgjaste jo më shumë se dhjetë minuta në vijë të drejtë.
Ajo nuk lëvizi. Qëndroi ulur në stolin prej druri, pranë dritares së gjerë.
Taulanti u shfaq nëpër dyert automatike të terminalit me fytyrën të skuqur nga nxitimi. Xhupin e kishte hapur, shalli i kishte rrëshqitur shtrembër mbi sup. Pas tij vinte me hapa të shpejtë Marsela, duke tërhequr nervozisht kopsat e trikos së saj ngjyrë menteje.
Sapo e pa të ëmën, Taulanti shpejtoi dhe iu afrua aq shumë, sa trupi i tij u përkul mbi të si hije.
— A e ke humbur fare mendjen tani në pleqëri?! — fërshëlleu ai, duke hedhur sytë nga udhëtarët që kalonin pranë. — Atje kanë mbetur njerëzit në një shtëpi bosh! Iliri është gati të shpërthejë, krushka nuk po nxjerr dot fjalë nga ofendimi! A e kupton si dukemi ne tani përpara tyre?!
— Dukeni krejt normal, — tha Pranvera, pa ia ulur sytë. — Si njerëz të rritur që kanë ftuar mysafirë dhe duhet t’u shtrojnë për të ngrënë.
— Do që t’i çojmë në mensë, ë?! — u ndez Marsela, duke drejtuar gishtin nga vjehrra. — Për dymbëdhjetë veta atje të rrjepin! Kemi kredinë e shtëpisë në qafë, kemi edhe këstin e makinës! Ne prisnim një pritje familjare siç duhet! Ju jeni nënë apo çfarë jeni? Duhet ta ndihmoni djalin tuaj!
— Kujt i paskam borxh dhe sa? — pyeti Pranvera.
— Familjes sate! — gjëmoi Taulanti dhe ia mbërtheu me gishta dorezën e çantës së udhëtimit. — Mbaroi teatri. Çohu dhe hajde. Rrugës ndalojmë në supermarket, marrim brumë të gatshëm dhe mish të grirë. Për një orë i bën, po lëvize duart. Iliri le të shtyjë ndërkohë me sanduiçe.
Ai e tërhoqi çantën lart, por Pranvera e ngjeshi me bërryl pas stolit.
— Hiqe dorën, Taulant, — tha ajo pa bërtitur, por me një ftohtësi aq të fortë në zë, sa i biri e lëshoi menjëherë.
Taulanti mbeti i ngrirë në vend. Në tridhjetë e pesë vjet jetë, ai nuk kishte dëgjuar kurrë nga e ëma një ton kaq të akullt.
— Mami, ç’ke kështu?..
— Unë nuk jam kuzhiniere mense, — shqiptoi Pranvera ngadalë dhe qartë.