— Dhe as shërbëtore pa pagesë për Marselën tënde, — vazhdoi ajo me të njëjtin zë të prerë. — Prej tre vjetësh më vini çdo të shtunë me gjithë atë turmë pas. A më keni sjellë qoftë edhe një qese me mollë për çajin? A më pyeti ndonjëri ndonjëherë me çfarë lekësh e bleva mishin që Iliri yt i dashur e fuste nëpër qeset e veta?
— Po ju vetë na thërrisnit! — ia ktheu Marsela me nerva. — Ju vetë thoshit se ju zinte mërzia vetëm! Duhej të gëzoheshit që familja ju afrohet, jo të rrini si e veçuar mbi plaçkat tuaja!
— Unë ftoja djalin tim për drekë, — e preu Pranvera, pa ia ngritur zërin. — Vetëm djalin. Jo një çetë barktharësh që vijnë me enë bosh nëpër duar.
— Mami, të lutem, mos na turpëro para njerëzve! — Taulanti hodhi një vështrim të shqetësuar nga pasagjerët me valixhe, të cilët tashmë kishin nisur të dëgjonin grindjen. — Mirë, u nxehëm, e pranoj! Herën tjetër do t’i sjellim vetë ushqimet. Hajde kthehemi, mirë? Është turp para krushqve, gruaja e moshuar sapo ka ardhur nga rruga.
— Atëherë merre ti te shtëpia jote, bir, — ia ktheu e ëma. — E keni divanin të butë, televizorin sa gjysma e murit. Le të ngrihet Marsela jote e të skuqë qofte. Është e re, e shëndetshme; nuk i bien duart po të qëndrojë pak te soba.
Nusja përpëliu supin me acarim.
— Pse duhet ta djeg unë ditën time të vetme të pushimit pranë sobës?! Gjithë javën u lodha në recepsion mes kartelave!
— Edhe unë kam rropatur kurrizin tridhjetë e pesë vjet me turne njëzetekatërorëshe, — tha Pranvera dhe u ngrit nga stoli.
Gjunjët iu përgjigjën me një dhembje therëse e të rëndë, por ajo e drejtoi shpinën.
— Dhe e kam fituar të drejtën që të shtunave të pushoj, jo të zë brumë me thasë mielli për të ushqyer fisin e huaj.
Nga xhepi anësor nxori një fletë blu me vulë.
— Ja, rekomandimi i reumatologut. Ka tri javë që rri mbi komodinë, mu para syve të tu, atë ditë kur more kutinë e çelësave të babait. A të shkoi mendja një herë të pyesje pse nëna jote çalon?
Taulanti pa vulën blu të qendrës shëndetësore dhe mbeti pa fjalë, i hutuar.
Nga altoparlanti u dëgjua një kërcitje metalike, pastaj zëri i thatë i njoftimit:
“Autobusi i linjës numër dyqind e dyzet për në sanatorium niset nga platforma e dytë. Pasagjerët lutemi të afrohen për hipje.”
Pranvera rrëmbeu çantën.
— Ti nuk ke për të shkuar askund! — Taulanti bëri një hap përpara, duke u përpjekur t’i zinte rrugën drejt dyerve të xhamta. — Çelësat e banesës sate i kam unë në xhep! Më dëgjon?! Do të rrimë atje derisa të vish në vete! Iliri tani po kontrollon ngrirësin!
— Le ta kontrollojë, i lumi, — buzëqeshi me ironi e ëma. — Frigoriferi është bosh dhe i shkrirë që të mërkurën. Nuk kam lënë as një pako kripë në raft. Ndërsa çelësin mbaje për kujtim. Kur të kthehem pas tri javësh, do të thërras menjëherë bravandreqësin dhe do ta ndërroj bravën.
Ajo e anashkaloi të birin pa e prekur.
— Zonja Pranvera! — klithi Marsela pas shpinës së saj, me një helm që nuk mundohej ta fshihte. — Ju jeni egoiste pa pikë turpi! Harrojeni rrugën për në shtëpinë tonë! Nuk do t’ju afrohemi më as sa të na kapë topi! Do pendoheni në pleqëri, po atëherë do jetë vonë! S’do keni kush t’ju japë as një gotë ujë!
Pranvera nuk e ngadalësoi hapin as për një çast.
— Udhë e mbarë, — hodhi ajo mbi supe. — Të paktën do të më shpëtojnë tiganët pa u gërvishtur.
Në platformën e nisjes frynte një korridor i freskët ere vjeshte. Autobusi i vjetër dridhej imët në vend, me motorin ndezur, duke nxjerrë re të bardha avulli në ajër. Kontrollori me jelek portokalli i pa biletën, hodhi një sy nga karta e identitetit dhe i bëri shenjë drejt brendësisë.
— Kaloni. Vendi i shtatë, pranë dritares.
Ajo ngjiti shkallët me sipërfaqe të ashpër dhe u ul në ndenjësen e vet. Në xhamin e pluhurosur iu shfaqën për një çast siluetat e Taulantit dhe Marselës. I biri tundte duart me tërbim, duke i shpjeguar diçka së shoqes; ajo ia kthente me britma. Pastaj të dy, pothuajse me vrap, u nisën drejt parkingut. Me sa duket, u ishte kujtuar se në apartamentin e ftohtë e bosh kishin mbetur të afërmit e uritur, me tenxhere pa gjë brenda.
Autobusi u lëkund lehtë dhe doli ngadalë në rrugën periferike. Pas dritares nisën të kalonin breza të kuqërremtë pylli vjeshtor, stacione të zbrazëta dhe gardhe shtëpish pushimi. Përpara e prisnin tri javë banja mjekësore, heshtje, ale me pisha dhe supë shteti, të cilën e gatuante një kuzhinier krejt i huaj.