Kaluan tri javë.
Pranvera u kthye në qytet herët në mëngjes, me autobusin e linjës. Hapat i kishte më të lehtë, dhembja e bezdisshme në gjunjë ishte zbutur dukshëm, ndërsa brenda vetes ndiente një qetësi që prej kohësh nuk e kishte provuar.
Pa humbur kohë, nxori nga çanta një copë letër me numrin e një mjeshtri, të cilën e kishte shkëputur nga tabela e njoftimeve te hyrja e pallatit, dhe telefonoi.
Pas dyzet minutash, në prag iu shfaq një burrë shpatullgjerë, me një valixhe të vogël hekuri në dorë. Ai punoi pa shumë fjalë: hoqi bërthamën e vjetër të bravës dhe vendosi një cilindër të ri, prej tunxhi, bashkë me një tufë çelësash ende të mbyllur në paketim. Çelësi i dikurshëm i Taulantit, nga ai çast, nuk vlente më as për kujtim; ishte thjesht një copë metali pa përdorim.
Telefoni ra aty nga ora gjashtë e mbrëmjes.
Në ekran u shfaq emri i të birit. Pranvera e hapi thirrjen.
— Ke mbërritur në shtëpi? — ia hodhi Taulanti, pa përshëndetje.
Zëri i tij vinte i thartë, i shtirur, me një pakënaqësi që mezi fshihej.
— Po, bir, jam në shtëpi.
— E shëndeti si është? Të pëlqeu udhëtimi?
— U çlodha shumë mirë. Të falënderoj që u kujtove të pyesësh për nënën tënde.
Në anën tjetër u bë një heshtje e shkurtër.
Taulanti, me sa dukej, kishte pritur të kapte te zëri i saj ndonjë shenjë faji, ndonjë lloj pendese, qoftë edhe një kërkimfalje të tërthortë për atë “festë familjare” që, sipas tij, ajo ua kishte prishur tri javë më parë.
— Shkurt, puna është kështu, — vazhdoi ai, duke u përpjekur të fliste me atë tonin urdhërues të dikurshëm, megjithëse siguria i ishte zbehur pak. — Marsela tha se ajo nuk ka ndërmend të të telefonojë e para. Atë ditë na turpërove para gjithë njerëzve të saj. Ilirit iu desh të linte një shumë të mirë lekësh në një lokal buzë rrugës dhe ende është i nxehur. Megjithatë, unë jam gati ta lë pas atë histori.
Ai mori frymë me zhurmë dhe lëshoi fjalimin që, dukshëm, e kishte përgatitur më parë:
— Nesër është e shtunë. Bëj ca byrekë e ëmbëlsira siç duhet, si njeri. Me mish, edhe me mollë. Nga ora dy do vijmë të gjithë, familjarisht. Vetëm mos na nxirr prapë ndonjë marifet nga ato të tuat.
Pranvera e kaloi telefonin në dorën tjetër.
— Nuk do vini, Taulant, — tha qetë.
— Po kjo nga na doli tani?!
— Para gjysmë ore ndërrova bravën. Kurse pjekje të tilla tani e tutje bëj vetëm për festa të mëdha. Dhe vetëm për veten time.
— Po ti je nëna ime apo një e huaj?! — shpërtheu ai me britmë. — Ne jemi familje!
— Nënë jam, — ia ktheu ajo me të njëjtën qetësi. — Por sporteli i shpërndarjes falas është mbyllur përgjithmonë. Përparësja u dorëzua, turni mbaroi.
Pastaj e mbylli telefonatën dhe ia hoqi zërin celularit.
Dy ditë më vonë, fqinja e katit i tregoi një lajm që më shumë të bënte të buzëqeshje sesa të çuditeshe. Gjithë fundjavën e kaluar, Taulanti, Marsela dhe Iliri e kishin kaluar te shtëpia e verës e nënës së Marselës, duke nxjerrë patate nga një tokë e mbuluar me barishte, nën një shi të imët e këmbëngulës. Shpërblimi për atë mundim kishin qenë dy kavanoza me tranguj turshi të vitit të shkuar. “Desanti familjar” thjesht ishte zhvendosur në një front të ri.
Por Pranverës kjo nuk i preku më asnjë nerv.
Ajo nxori nga çanta tubetin me pomadën e blerë në farmaci, e vendosi në komodinën pranë shtratit, ndezi radion e vjetër të varur në mur dhe u ul të rendiste faturat e dritave të mbetura prej kohësh në një dosje. Apartamenti ishte i ngrohtë, i gjerë dhe i mbushur me një heshtje të pazakontë.
Dhe, për herë të parë pas shumë vitesh, ajo heshtje nuk i dukej bosh. I dukej e saj.