— Më jep kartën tënde bankare. Që nga ky çast, unë do t’i mbaj nën kontroll të gjitha.
Për disa sekonda mbeta e bindur se nuk kisha dëgjuar mirë.
Burri im, Luan, qëndronte përballë meje në kuzhinën tonë, me dorën e shtrirë përpara, sikur po priste t’i dorëzoja çelësat e makinës.
Por ai nuk po kërkonte çelësa. Po kërkonte kartën time të bankës.
— Çfarë the? — e pyeta.
Luan psherëtiu me padurim.
— Kartën. Atë ku të kalon rroga.
E ula filxhanin e kafesë ngadalë mbi tavolinë.
Kishim gjashtë vjet të martuar. Gjatë gjithë asaj kohe, secili prej nesh kishte pasur llogarinë e vet për shpenzimet personale, ndërsa veçmas mbanim edhe një llogari të përbashkët për kredinë e shtëpisë, faturat dhe pazaret.
Deri atëherë, kjo marrëveshje kishte funksionuar për mrekulli.
Deri në atë mëngjes.
— Për ç’arsye e do kartën time?
Ai tërhoqi një karrige dhe u ul përballë meje.
— Sepse kështu nuk mund të vazhdohet më.
— Çfarë nuk mund të vazhdohet kështu?
Ai qeshi shkurt, me një lloj përbuzjeje të lehtë.
— Ti harxhon shumë.
Këtë herë desh më doli e qeshura mua.
Unë quhem Teuta, jam tridhjetë e katër vjeçe dhe punoj si drejtuese shitjesh në një kompani pajisjesh mjekësore. Të ardhurat i kam të mira, por kurrë nuk kam qenë njeri që i hedh paratë në erë.
Nuk mblidhja çanta luksoze, as bizhuteri të shtrenjta.
Makina ime kishte tetë vjet mbi shpinë. Gjëja e fundit vërtet e kushtueshme që i kisha lejuar vetes ishte një laptop, të cilin e kisha blerë gati dy vjet më parë.
— Luan, për cilat shpenzime po flet?
Ai nxori telefonin.
— Njëzet e tetë mijë Lekë në një dyqan rrobash muajin e kaluar.
— Bleva një pallto dhe një palë këpucë për punë.
— Trembëdhjetë mijë Lekë në restorant.
— Mamaja ime kishte ditëlindjen. Pagova për të katërt ne.
Ai mblodhi vetullat.
— E sheh? Ti gjithmonë gjen një justifikim.
E vështrova drejt në sy.
Diçka nuk shkonte.
Luan nuk i kishte kontrolluar kurrë më parë shpenzimet e mia.
Përkundrazi. Vetëm pak muaj më parë bënte shaka dhe më quante “ministrja e financave” e martesës sonë, sepse isha gjithmonë unë ajo që kujtohesha të linim para mënjanë.
— Po ti? — e pyeta.
— Çfarë kam unë?
— Sa ke shpenzuar ti muajin e kaluar?
Fytyra iu ndryshua fare pak.
Vetëm për një çast.
Por unë e vura re.
— Nuk është kjo tema.
— Është pikërisht kjo. Nëse po flasim për financat tona, atëherë do të flasim për të gjitha financat tona.
Ai e shtyu karrigen mbrapa me një lëvizje të menjëhershme.
— Teuta, mos e ndërliko kot gjithçka. Thjesht më jep kartën.
— Jo.
Ra heshtje.
Luan më nguli sytë, sikur ajo fjalë të mos kishte qenë kurrë pjesë e përgjigjeve të mundshme.
— Çfarë the tani?
— Thashë jo.
Pikërisht në atë moment, dikush hyri në kuzhinë.
Ishte vjehrra ime, Afërdita.
Madje nuk e kisha ditur fare se ndodhej në shtëpinë tonë.