Ajo mbante çantën të shtrënguar nën sqetull dhe në fytyrë kishte atë shprehjen e kënaqur me veten, të cilën unë e njihja më mirë se ç’duhej.
Dhe, befas, gjithçka m’u lidh në mendje.
Kjo bisedë nuk kishte lindur nga Luani.
Ose, të paktën, jo vetëm nga ai.
— Teuta, — tha Afërdita me një ton sikur po qetësonte një fëmijë, — mos e kthe këtë në dramë. Luani thjesht po përpiqet të vendosë pak rregull në shtëpinë tuaj.
E ktheva kokën ngadalë nga ajo.
— Që kur financat e mia janë bërë punë për ju?
Ajo i mblodhi buzët në një vijë të hollë.
— Kur një grua është e martuar, nuk mund të sillet sikur paratë e saj i përkasin vetëm asaj.
— Afërdita…
— Në martesë, — vazhdoi ajo, pa më lënë të flisja, — vendimet e mëdha zakonisht i merr burri.
Hodha sytë nga Luani.
Këtë herë ai nuk më pa në sy.
Dhe pikërisht atëherë kuptova gjithçka.
Prej disa javësh, Afërdita vinte pothuajse çdo ditë në shtëpinë tonë.
Pinte kafe me Luanin.
Dhe, herë pas here, i përsëriste se “gratë e sotme e harrojnë shumë lehtë vendin e tyre”. Unë nuk i kisha marrë kurrë seriozisht ato thumbime.
Duhej t’i kisha marrë.
— Mirë, — thashë më në fund.
Luani ngriti kokën menjëherë.
— Mirë?
Mora çantën time.
Pastaj nxora portofolin.
Prej tij tërhoqa kartën bankare.
Sytë e Luanit shkëlqyen.
— Më në fund.
E vendosa kartën mbi tavolinë.
Por para se ai ta prekte, vura dy gishta sipër saj.
— Pra, ti dëshiron të vendosësh për gjithçka?
— Dikush duhet ta bëjë, apo jo?
— Shumë bukur.
Buzëqesha lehtë.
— Atëherë fillo duke paguar gjithçka vetë.
Ai rrudhi ballin.
— Çfarë?
Mora telefonin dhe hapa aplikacionin e bankës.
— Kredia e shtëpisë: 146 000 Lekë në muaj. Nga këto, 90 000 i paguaj unë.
Buzëqeshja iu shua në vend.
— Dritat, interneti, sigurimet: afërsisht 43 000 Lekë. Pothuajse 30 000 dalin nga llogaria ime.
Afërdita kryqëzoi krahët mbi gjoks.
— Kjo nuk është garë, Teuta.
— Nuk kam mbaruar ende.
Vazhdova, pa e ulur zërin.
— Ushqimet: rreth 65 000 Lekë në muaj. Në shumicën e rasteve, në arkë përdoret karta ime.
Pastaj e drejtova shikimin te Luani.
— Po pushimet që kemi rezervuar për tetor? Parapagimi prej 240 000 Lekësh? I kam paguar unë.
Ai nuk tha asgjë.
— Riparimi i makinës sate në shkurt? 170 000 Lekë. Nga llogaria ime.
— Të pata thënë se do t’i ktheja.
— Nuk i ktheve kurrë.
Afërdita ndërhyri menjëherë:
— Jeni burrë e grua! Në një familje nuk bëhen llogari kështu kundër njëri-tjetrit!
U ktheva nga ajo.
— Edhe unë kështu mendoja. Deri në çastin kur djali juaj kërkoi kartën time bankare për të kontrolluar rrogën time.
Faqet iu skuqën.
Luani përplasi grushtin mbi tavolinë.
— Mjaft tani!
E pashë krejt e qetë.
— Jo. Tani sapo fillon.
E tërhoqa kartën dhe e futa përsëri në portofol.
— Meqë dëshiron të jesh përgjegjës për të gjitha financat, nga muaji tjetër çdo shpenzim do të ndahet saktësisht përgjysmë.
— Teuta…
— Kredinë. Faturat.