Edhe ushqimet. Sigurimet. Riparimet. Çdo gjë, pa përjashtim.
Luanit iu zbeh fytyra.
Unë e dija fare mirë arsyen.
Rroga e tij ishte pak më e ulët se imja.
Por, mbi të gjitha, prej gati dy vitesh unë kisha marrë përsipër vullnetarisht një pjesë më të madhe të shpenzimeve tona, sepse ai, siç thoshte, donte të kursente para për të hapur biznesin e vet.
Një biznes që nuk u hap kurrë.
Dhe pikërisht atëherë më lindi një pyetje.
— Meqë ra fjala, Luan… ku janë kursimet e tua?
Ai ngriu në vend.
Afërdita ktheu menjëherë sytë anash.
I pashë të dy me kujdes.
— Çfarë ka?
— Asgjë, — u përgjigj Luan tepër shpejt.
Diçka m’u shtrëngua në kraharor.
— Sa ke arritur të kursesh?
— Nuk është momenti për këtë.
— Ti kërkon kartën time bankare, por refuzon të më thuash ku janë paratë e tua?
Askush nuk foli.
Mora telefonin.
— Mirë. Atëherë ma trego llogarinë tënde.
— Mos je çmendur?
— Jo. Jam gruaja jote. Ajo gruaja, rrogën e së cilës po doje ta kontrolloje para tridhjetë sekondash.
Ai bëri një hap mbrapa.
Dhe vetëm ai gjest më dha përgjigjen.
Me ato para kishte ndodhur diçka.
— Luan.
— Teuta, lëre këtë muhabet.
— Sa?
Afërdita doli mes nesh.
— Ai thjesht ka ndihmuar familjen e vet.
Ktheva kokën nga ajo.
— Cilën familje?
Ajo uli shikimin.
E kuptova ende pa e thënë.
— Mua, — mërmëriti.
Papritur, kuzhina m’u duk sikur u ngushtua.
— Sa?
Luan kaloi dorën mbi fytyrë.
— Afërsisht një milion e dyqind mijë lekë.
Mbeta pa lëvizur.
— Një milion e dyqind mijë lekë?
— Mami kishte probleme.
— Çfarë problemesh?
Afërdita u drejtua, sikur po mbrohej.
— Më duhej të rinovoja banjën dhe të ndërroja disa mobilie.
Për një çast mendova se po bënte shaka.
Por jo. E kishte seriozisht.
— Këto i quani probleme ju?
— Apartamenti im kishte nevojë për rregullime.
E ngula vështrimin te Luani.
— Ti i dhe një milion e dyqind mijë lekë?
— Ishin paratë e mia.
Ajo fjali i vuri vulën gjithçkaje.
Tunda kokën ngadalë.
— Pikërisht.
Ai nuk dukej sikur po kuptonte.
— Çfarë?
— Ishin paratë e tua. Sapo e the vetë.
Mora kartën time dhe e futa përsëri në portofol.
— Dhe këto janë paratë e mia.
— Teuta, mos m’i shtrembëro fjalët.
— Nuk po shtrembëroj asgjë.
U ngrita në këmbë.
— Ti shpenzove një milion e dyqind mijë lekë pa më thënë asnjë fjalë. Pastaj, kur kursimet e tua u zhdukën, vendose se zgjidhja më e mirë ishte të merrje nën kontroll rrogën time.
Luani hapi gojën për të folur.
Unë ngrita dorën dhe e ndala.
— Madje solle edhe nënën tënde këtu, që të më ushtronit presion bashkë.
— Unë nuk solla askënd! Ajo ishte këtu që më parë.
Afërdita ndërhyri menjëherë:
— Unë vetëm doja të ndihmoja.
E pashë drejt e në sy.
— Atëherë ndihmojeni djalin tuaj me pjesën që i takon.