që të paguajë gjysmën e faturave që i përkasin.
Afërdita mbylli gojën menjëherë. Nuk tha më asnjë fjalë.
Unë dola nga kuzhina.
Luani më ndoqi deri në korridor.
— Ku po shkon?
— Në bankë.
— Për çfarë?
U ktheva nga ai dhe e pashë drejt.
— Për të rregulluar nga e para pagesat tona automatike.
Fytyra iu shtrembërua, sikur sapo kishte kuptuar se loja kishte marrë fund.
— Teuta, prit pak.
— Që nga sot, secili paguan saktësisht pjesën e vet. Dhe askush, absolutisht askush, nuk prek më llogarinë time.
— Po e shkatërron martesën tonë për para?
Për pak sa nuk qesha me atë fjali.
— Jo, Luan. Thjesht po kuptoj tani se çfarë vlere i ke dhënë ti martesës sonë, në momentin kur paratë e tua filluan të mos të mjaftonin.
Pastaj dola.
Po atë mbrëmje hapa një llogari të re në një bankë tjetër dhe kërkova që paga ime të kalonte aty. Ndryshova edhe disa fjalëkalime, në të cilat Luani mund të kishte pasur qasje, direkt ose tërthorazi.
Më pas u ula dhe bëra një përllogaritje të hollësishme të të gjitha shpenzimeve tona të përbashkëta: qiraja, faturat, ushqimet, mirëmbajtja, çdo pagesë që deri atëherë ishte dukur si “diçka që rregullohej vetë”.
Pjesa e tij dilte 138 000 lekë në muaj.
Kur ia tregova shumën, ai qëndroi pa folur pothuajse një minutë të tërë.
— Unë nuk mund ta paguaj kaq shumë.
— Unë e kam bërë prej vitesh.
— Po mua atëherë nuk më mbetet pothuajse asgjë në fund të muajit.
— As mua nuk më mbetej shumë, kur paguaja më tepër që ti, siç thoshe, të “kurseje”.
Ai uli sytë.
Tri ditë më vonë më telefonoi Afërdita.
Nuk kërkoi ndjesë. As nuk pranoi se kishte ndërhyrë aty ku nuk i takonte.
Përkundrazi, më akuzoi se kisha poshtëruar djalin e saj.
Unë i thashë vetëm një fjali:
— Nëse ai kërkon të vendosë i vetëm, duhet edhe t’i mbajë i vetëm pasojat e vendimeve të veta.
Pastaj e mbylla telefonin.
Por historia nuk kishte përfunduar ende.
Dy javë më vonë më erdhi një njoftim nga banka ku kishim llogarinë e përbashkët.
Një transfertë prej 350 000 lekësh ishte refuzuar.
Marrësi?
Afërdita.
Këtë herë nuk kërkova shpjegime. Nuk pyeta, nuk debatova, nuk ngrita zërin.
Thjesht printova pasqyrën e llogarisë.
Kur Luani u kthye nga puna, dokumenti ishte mbi tryezën e kuzhinës. Pikërisht në atë vend ku, disa javë më parë, ai kishte shtrirë dorën dhe më kishte kërkuar kartën time bankare.
Ai e pa letrën.
Pastaj më pa mua.
— Teuta, mund ta shpjegoj.
— E di.
Vendosa pranë pasqyrës së llogarisë një zarf të vogël. Brenda tij ishte karta e llogarisë sonë të përbashkët.
E prerë në dy pjesë.
— Çfarë do të thotë kjo?
Mora xhaketën.
— Do të thotë se more pikërisht atë që kërkoje.
— Për çfarë po flet?
E vështrova për herë të fundit.
— Doje të vendosje vetëm.
Hapa derën.
— Tani mund të vendosësh vetë çfarë do të bësh me paratë e tua, me nënën tënde… dhe me jetën tënde.
Për herë të parë që nga fillimi i gjithë kësaj historie, Luani nuk gjeti asnjë fjalë për të thënë.
Dhe unë, për herë të parë pas shumë kohësh, nuk kisha më nevojë për lejen e tij për të vendosur se si do të vazhdonte jeta ime.