— “Me bonusin tënd do t’u blejmë telefona fëmijëve të motrës sime,” — u gjallërua papritur burri im. Mua më hipi gjaku në kokë dhe, pa e përmbajtur më veten, nxora në shesh sekretin e turpshëm të kunatës.
Shpërblimi më erdhi krejt papritur. Shefi më thirri në zyrë para pushimit të drekës dhe më zgjati një zarf, me atë buzëqeshjen e njeriut që sapo ka bërë një gjest të mirë. Në fillim nuk e kuptova as për çfarë ishte: për planin vjetor që e kisha kaluar me njëzet për qind, apo thjesht ngaqë fundi i vitit po afrohej dhe të gjithë ishin zbutur nga atmosfera festive. Por kur, në tualet, hapa zarfin dhe numërova kartëmonedhat, zemra gati më doli nga vendi prej gëzimit: tetëdhjetë mijë Lekë.
Në mendje i kisha ndarë menjëherë. Njëzet mijë do t’i lija mënjanë për pushimet e verës. Tridhjetë mijë do të shkonin për një divan të ri në sallon, sepse i yni ishte sheshuar krejt nga përdorimi. Edhe dhjetë mijë do t’i mbaja rezervë, për çdo rast. Me pjesën që mbetej, më në fund do t’i blija vetes një pallto dimri siç duhej. Jo ndonjë copë të lirë që shitet kudo, por diçka cilësore, që mund ta vishja për pesë vjet pa u penduar. Ose ndoshta çizme. Çizme të mira.
U ktheva në shtëpi sikur po ecja mbi ajër. Gentian Kastrati më priti në kuzhinë; po trazonte diçka në tenxhere. E kishte marrë përsipër darkën, meqë unë kisha qëndruar më gjatë në punë. Zakonisht gatimet e tij dilnin mesatare, por përpiqej, dhe këtë ia vlerësoja.
— Kam një lajm, — i thashë, ndërsa varja pallton.
— Edhe unë kam, — u përgjigj pa kthyer kokën. — Fillo ti.
— Mora shpërblim. Tetëdhjetë mijë Lekë.
Ai u rrotullua nga unë dhe në fytyrë i kaloi një shprehje që nuk më pëlqeu aspak. Nuk ishte gëzim. As krenari. Më shumë dukej si llogari e shpejtë në mendje.
— Vërtet? Ua! — e la lugën mënjanë, erdhi pranë meje dhe më përqafoi. — Të lumtë, moj e zgjuara ime.
U mbështeta te ai, por ajo ndjesi e pakëndshme nuk u zhduk. Në zërin e tij kishte diçka të çuditshme.
— Tani radha jote, — i thashë. — Cili është lajmi yt?
Gentiani më lëshoi dhe kruajti zverkun.
— Epo… fola me Flutura Fundon. Më kërkoi që… domethënë, e di vetë, Viti i Ri është te dera dhe fëmijët kanë telefona për ibret. Kujtim Hysës i është çarë ekrani, kurse Klea Osmani ka një aparat të vjetër fare, që i bllokohet gjithë kohës. Flutura thotë se në shkollë të gjithë kanë telefona normalë, vetëm ata jo…
Ndjeva një të ftohtë të më përshkonte shpinën.
— Dhe?
— Epo… na kërkoi ta ndihmojmë. E di, tani e ka të vështirë pas divorcit… Flamur Marku paguan shumë pak për fëmijët, rroga e saj është e vogël…
— Cila rrogë? — e ndërpreva. — A punon ajo fare?
— Epo… jo tamam. Ka diçka të përkohshme… domethënë po kërkon, por s’ka gjetur ende diçka të përshtatshme. Me fëmijët është e vështirë, i duhet orar fleksibël…
Mora frymë thellë dhe nisa të numëroja me vete deri në dhjetë. Flutura “kërkonte punë” prej tetë muajsh. Tetë muaj gjatë të cilëve i ishte drejtuar rregullisht vëllait të saj për ndihmë: herë për dritat e ujin, herë për rrobat e fëmijëve, herë për ushqime. Në fillim ishin shuma të vogla, tre mijë këtu, pesë mijë atje. Pastaj kërkesat filluan të rriteshin.
— Gentian, sa para i kemi dhënë gjatë këtyre muajve?
Ai u kthye nga soba.
— Nuk i kam mbajtur llogari…
— Unë po. Njëqind e njëzet e shtatë mijë Lekë. Për tetë muaj.
— Teuta Beqiri, ajo është motra ime…
— Po, Flutura është motra jote. Por a është vërtet në hall? Flamuri nuk e ka nxjerrë në rrugë, — i thashë prerë. — Ata u ndanë. Me marrëveshje. Ai paguan për fëmijët, pak, por paguan. Dhe askush nuk e detyroi atë të linte punën e rregullt para divorcit.
— Nuk e la vetë, e hoqën nga puna…
— Gentian, — iu afrova aq sa të më shihte drejt në sy, — e pushuan për mungesa të pajustifikuara. Ma tregoi vetë në shtator, kur u deh në ditëlindjen tënde. Të kujtohet si qante në banjë? Atë natë i nxori të gjitha.
Gentiani gëlltiti me vështirësi.
— Epo… ndodh. Ishte nën stres. Divorci, fëmijët, e përjetoi keq…
— Ndodh, — pohova. — Por pse duhet ta paguajmë ne çmimin? Pse bonusi yt i tetorit shkoi për këstin e saj të prapambetur? Pse gjysma e rrogës sime të nëntorit përfundoi te mësimet private të Kujtim Hysës, ndërkohë që Flutura u betua se “kjo ishte hera e fundit”?
— Teuta, ata janë fëmijë…
— Fëmijë për të cilët duhet të kujdeset nëna e tyre! — e ndjeva zërin që po më ngrihej dhe u përpoqa ta ulja. — Dëgjo, nuk jam njeri pa zemër. E kuptoj që ka vështirësi. Por ajo as nuk përpiqet. Rri në shtëpi, endet nëpër rrjetet sociale dhe herë pas here të telefonon duke qarë se tani çdo gjë është tmerr. Ndërsa ti vrapon menjëherë për ta shpëtuar, sikur ajo të ishte krejt e paaftë për veten.