Jo si një grua e shëndetshme, tridhjetë e shtatë vjeçe, me dy duar, dy këmbë dhe me diplomë në xhep!
Gentian Kastrati ktheu kokën mënjanë; shpatullat iu ngurtësuan.
— Atëherë çfarë do ti? Ta lë krejt vetëm? Të përfundojë në rrugë bashkë me fëmijët?
— Mos më shtrembëro fjalët, — thashë e lodhur. — Askush nuk po përfundon në rrugë. Ka shtëpi, merr ushqim për fëmijët, është e aftë fizikisht. Le të gjejë punë. Në dyqan, si pastruese, kudo qoftë. Por nuk do. I leverdis të mbahet në kurrizin tënd.
— Ajo nuk…
— Pikërisht këtë bën, — ia preva unë. — Dhe ti e di shumë mirë, vetëm se s’të bën zemra ta pranosh, sepse është motra jote e vogël, ajo që ke mbrojtur gjithë jetën. Por, Gentian, ajo është tridhjetë e shtatë vjeçe. Është e rritur. Mund ta mbajë veten.
Një heshtje e rëndë ra mes nesh. Nga jashtë u dëgjua një makinë që kaloi ngadalë, ndërsa te fqinjët u ndez televizori.
— Flutura kërkoi që për Vit të Ri fëmijët të kenë nga një telefon, — foli më në fund Gentiani, me zë të ulët. — Telefon të mirë. Që të mos ndihen keq përpara të tjerëve. Rreth tridhjetë mijë Lekë secili. Për të dy, gjashtëdhjetë mijë.
Diçka brenda meje sikur u drodh.
— Dhe?
Ai më pa drejt në sy. Në vështrimin e tij kishte aq shumë lutje dhe shpresë, sa për një çast gati më erdhi keq.
— Ti more shpërblimin… Tetëdhjetë mijë Lekë. Dy telefonët mbulohen dhe prapë na mbetet diçka. Mendoje pak, bëhet fjalë për fëmijë. Vit i Ri. Festë. Për ta ka rëndësi, janë adoleshentë; u intereson çfarë mbajnë në dorë, si duken para shokëve… Nga shpërblimi yt do t’u blinim telefonat fëmijëve të motrës sime…
Në atë moment, diçka u këput tek unë. Durimi im u ça si tel i tendosur tepër.
— Jo, — thashë.
— Si “jo”?
— Jo. Nuk do të blejmë telefonë me shpërblimin tim. Madje, nuk do t’i japim më para Fluturës. As edhe një qindarkë.
Gentiani më nguli sytë sikur t’i kisha propozuar të vriste nënën e vet.
— Ti… Teuta Beqiri, e ke seriozisht?
— Krejtësisht, — kryqëzova krahët mbi gjoks dhe ndjeva si më vlonte zemërimi. — Më ka ardhur në majë të hundës. Jam lodhur duke mbajtur motrën tënde. Jam lodhur që sa herë na bie ndonjë para në dorë, ti mendon menjëherë si t’ia kalosh Fluturës. Jam lodhur duke shtyrë jetën tonë, planet tona, ndërsa ajo rri rehat në shtëpi dhe pret që ne t’ia zgjidhim hallet edhe një herë.
— Por ajo është familje…
— Familja jemi ne të dy! — shpërtheva. — Unë dhe ti, Gentian! Flutura është e afërmja jote, një grua që duhej të ishte pjekur me kohë dhe të mbante përgjegjësi për veten!
— Unë nuk mund ta braktis…
— Askush nuk po të kërkon ta braktisësh! — shkova pranë tryezës, u mbështeta mbi të dhe u përpoqa të qetësohesha. — Po them të mos e mbajmë me para. Një herë ndihmon, në rregull. Edhe dy herë mund të kuptohet. Por kjo ka tetë muaj, Gentian! Tetë muaj që derdhim para pa pushim! Dhe fundi nuk duket askund!
— Por fëmijët…
— Fëmijët kanë edhe baba. Flamur Marku paguan ushqim për ta. Pak, por paguan. Nëse është pak, le t’i kërkojë më shumë — në gjykatë, me marrëveshje, si të dojë. Por jo prej nesh!
Gentiani uli sytë drejt dyshemesë dhe nuk foli. E shihja si luftonte me veten: nga njëra anë detyrimi ndaj motrës, nga ana tjetër e vërteta e hidhur se unë kisha të drejtë.
— Mirë, — tha më në fund. — Ndoshta ke të drejtë. Por tani… është Vit i Ri. Le të jetë edhe këtë herë të fundit, pastaj…
— Jo, — ia ktheva menjëherë. — Nuk ka “herë të fundit”. Gjithmonë është “hera e fundit”, dhe pastaj nis prapë e prapë. Mjaft më.
— Po çfarë t’i them? Ajo po pret përgjigje…
— Thuaji të vërtetën. Që nuk kemi para për këtë. Që edhe ne mezi ia dalim.
— Por ti ke shpërblimin…
— Shpërblimi im është paraja ime, — thashë ftohtë. — Unë kam punuar për të. Dhe unë vendos ku do ta shpenzoj.
Gentiani më vështroi sikur po më shihte për herë të parë. Në fytyrë i lexohej dhimbje, hutim dhe diçka tjetër — ndoshta fyerje.
— Pra kështu qenka, — tha ngadalë. — Tani në shtëpinë tonë do të ketë “e imja” dhe “e jotja”?
— Po deri tani si ka qenë? — ia ktheva menjëherë. — Kur në tetor ia dhe Fluturës gjithë shpërblimin tënd, a më pyete mua? Jo. Thjesht më njoftove: “Fluturës i duhen urgjent, ia kalova.” Të kujtohet?
Ai heshti.
— Atëherë tani, — vazhdova më ulët, — po të njoftoj unë: jo. Nuk do të ndodhë.
Qëndruam të dy në kuzhinë, të mbështjellë nga ajo heshtje e rëndë, dhe unë e ndjeva qartë si mes nesh po ngrihej një mur. Megjithatë nuk mundesha, as doja të tërhiqesha. Kisha heshtur shumë gjatë, kisha thënë shumë herë “po”, kisha bërë tepër kompromise.
Telefoni i Gentianit ra. Ai u drodh, hodhi sytë nga ekrani dhe pashë si iu zbeh fytyra.
— Flutura, — tha.
— Mos e hap, — i thashë shpejt.
— Duhet… Po pret përgjigjen…
— Gentian, mos e hap. Tani do të nisë të të ushtrojë presion.