të të manipulojë, dhe në fund ti do të thyhesh. Më parë duhet të biem dakord ne të dy, pastaj…
Por ai tashmë e kishte hapur telefonin.
— Përshëndetje, Flutura, — tha, me një zë ku ndihej menjëherë faji. — Dëgjo, tani ne…
Nuk munda të duroja më. U afrova, ia mora telefonin nga dora dhe e vura në altoparlant.
— …doja vetëm ta sqaronim, — u dëgjua zëri i Fluturës, i trazuar dhe gati në të qarë. — Fole me Teutën? Pranon ajo? Sepse unë u kam thënë fëmijëve që për Vitin e Ri do të kenë telefona të rinj. Ata u gëzuan aq shumë…
— Flutura, — fola unë drejt telefonit, me një ftohtësi të tillë në zë sa Gentiani bëri një hap pas. — Jam Teuta.
U bë heshtje.
— Ah… përshëndetje, — zëri i saj u bë menjëherë më i kujdesshëm. — Po Gentiani ku është?
— Këtu. Po dëgjon. Telefoni është në altoparlant.
Pauza tjetër zgjati edhe më shumë.
— Unë… unë thjesht doja të kërkoja… Ti e di, tani e kam vërtet të vështirë, dhe fëmijët…
— Flutura, telefona nuk do të ketë, — i thashë qetë, pa e ngritur zërin. — Dhe para nuk do të ketë më. Asnjë lek.
Në linjë ra një heshtje aq e rëndë, sa dukej sikur gumëzhinte. Pastaj ajo shpërtheu:
— Çfarë? Teuta, ç’po të ndodh? Po flasim për fëmijë, ata kanë nevojë… Gentian, ti do ta lejosh këtë?
— Gentiani nuk do të të mbështesë më financiarisht, — vazhdova unë, pa i lënë hapësirë ta mbaronte. — Je tridhjetë e shtatë vjeçe, ke diplomë, ke duar e këmbë, dhe mendja të punon fare mirë. Mund të punosh. Dhe do të punosh. Ne nuk jemi bankomat.
— Teuta! — në zërin e saj u përzien lotët. — Ti nuk e kupton! Unë kam fëmijë! Jam vetëm! Flamuri më jep qindarka! Nuk kam me çfarë t’i mbaj!
— Mund të jetosh me ato para, po të mos rrish duarkryq, — ia ktheva prerë. — Gjej punë. Kudo. Në dyqan, si kamariere, ku të të dalë.
— Unë, me arsimin tim, në dyqan?! — zëri i Fluturës u ngrit deri në klithmë. — Jam ekonomiste! Kam mbaruar me rezultate të shkëlqyera! Unë nuk do të…
— Atëherë puno si ekonomiste, — i thashë e lodhur. — Por prej nesh mos kërko më asgjë.
— Gentian! — tani ajo po qante me dënesë në telefon. — Thuaji diçka! Ti je vëllai im i madh! Nuk mund të më braktisësh! Mami…
— Mos e përmend mamin, — tha Gentiani ulët, dhe unë pashë si i dridheshin duart. — Mami do të donte që ti të mësoje të qëndroje në këmbët e tua.
— Tradhtar, — fërshëlleu Flutura. — I poshtër. Burrë pa zë. Të ka marrë mendjen fare ajo, apo jo? Për shkak të saj po heq dorë nga motra jote?
E ndjeva se nuk mund ta mbaja më veten.
— Flutura, — thashë shumë qetë, aq qetë sa ajo u ndërpre menjëherë. — Do që të të ndihmojmë?
— Po! Sigurisht! Unë vetëm…
— Atëherë dëgjo mirë. Nëse na kërkon edhe një herë para, do t’i tregoj gjithë fisit — nënës sate, nënës së Gentianit, çdo tezeje e çdo xhaxhai — se kush është në të vërtetë babai i Kleas.
Heshtja që ra më pas ishte aq e thellë, sa dëgjova rrahjet e zemrës sime.
— Çfarë? — pëshpëriti Flutura. — Çfarë the?
— E dëgjove shumë mirë, — ia ktheva, duke parë Gentianin drejt në sy, teksa fytyra i zbardhej. — Flamuri më tregoi gjithçka. Në shtator, kur u ndeshëm rastësisht në qendrën tregtare. Ishte i dehur, i tërbuar, dhe e nxori të gjithë të vërtetën. Si e kishte marrë vesh rastësisht që Klea nuk ishte vajza e tij. Si kishte bërë fshehurazi testin e ADN-së. Si ti e pranove, kur nuk kishe më nga t’ia mbaje. Dhe si ai nuk mundi ta falte këtë, prandaj u largua.
— Kjo… kjo nuk është e vërtetë, — zëri i Fluturës mezi dëgjohej. — Ai gënjen. Do vetëm të hakmerret, sepse…
— Flutura, mjaft, — thashë e rraskapitur. — Klea është vajza e ish-shefit tënd. E atij njeriu për të cilin ti rrije gjithmonë “jashtë orarit” ose ishe “me shërbim”. Flamuri e zbuloi, kërkoi divorcin dhe iku. Ndërsa familja beson se ai thjesht “nuk e përballoi përgjegjësinë”. Ai hesht, sepse nuk do t’i lëndojë fëmijët dhe nuk do të të nxjerrë ty në atë dritë. Por nëse vazhdon të na rrish mbi qafë, unë nuk kam ndërmend të hesht.
— Teuta… — pëshpëriti Gentiani. — Ti këtë… e ke seriozisht?
U ktheva nga ai. Pashë fytyrën e tij të zbehtë, sytë e zgjeruar nga tronditja.
— Plotësisht, — thashë. — Flamuri më kërkoi ta mbaja gojën mbyllur. Më tha se nuk donte të vuanin fëmijët. Donte të mbronte Klean dhe Kujtimin. Unë pranova. Por kjo ishte përpara se motra jote të vendoste të na ulej në qafë.
Nga telefoni u dëgjua një frymëmarrje e rëndë, e copëtuar. Pastaj një ngashërimë.
— Ti… kurvë, — nxori Flutura mes dhëmbëve. — Nuk guxon ta bësh. Po e the, unë…
— Çfarë do të bësh? — e pyeta pothuajse me butësi. — Çfarë, Flutura? Do t’i ankohesh vëllait tënd? Do të telefonosh nënën që të më qortojë? Vetëm se atëherë do të të duhet t’i shpjegosh pse e thashë këtë.