Dhe atëherë e vërteta do të dalë vetë në shesh. Tradhtia jote. Gënjeshtrat e tua. Trembëdhjetë vite mashtrim, Flutura.
— Mbylle gojën, — Flutura tashmë po qante me gulçime, sikur nuk merrte dot frymë. — Hesht, hesht…
— Do të hesht, — i thashë. — Do ta mbaj gojën mbyllur, nëse na lë rehat. Nuk dua më telefonata për para. Nuk dua më “vetëm edhe këtë herë”. Nuk dua më “është për fëmijët”. Ngrihesh, del dhe pranon çfarëdo pune që të gjesh. Fillon të jetosh me lekët e tua. Pastaj, nëse pas gjashtë muajsh na tregon se po përpiqesh vërtet, ndoshta do të të ndihmojmë me diçka. Por jo me para. Ndoshta me ushqime. Ndoshta me rroba. Dhe këtë do ta vendosim ne, jo ti me kërkesa. A më kuptove?
Në anën tjetër ra heshtje.
— Flutura, po të pyes: a më kuptove?
— Unë… po. Po, të kuptova.
— Shumë mirë. Atëherë, gjithë të mirat. Dhe, Flutura?
— Çfarë?
— Gëzuar Vitin e Ri. Sinqerisht, të uroj të gjesh punë.
E ndërpreva telefonatën dhe ia zgjata celularin Gentian Kastratit. Ai më vështronte sikur përpara kishte parë një fantazmë.
— Klea… nuk është vajza e tij? — pyeti me zë të shuar.
— Jo.
— Dhe ti e dije? Gjatë gjithë kësaj kohe?
— E mora vesh në shtator. Flamur Marku më kërkoi të mos flisja. Dhe unë heshta. Deri sot.
Gentiani u ul rëndë mbi karrige dhe mbuloi fytyrën me duar.
— Zot i madh… E gjithë familja mendonte se ai ishte një njeri i poshtër. Se i kishte braktisur me fëmijët. Ndërsa në të vërtetë…
— Në të vërtetë viktima është ai, — thashë ulët. — Dhe, për më tepër, është burrë i denjë. Vazhdon të paguajë detyrimet për të dy fëmijët, edhe pse e di që Klea nuk është bija e tij. Sepse nuk do që ajo vajzë e vogël të vuajë ngaqë nëna e saj është një grua pa pikë ndershmërie.
E thashë ndryshe. Përdora një fjalë tjetër, më të ashpër, më therëse. Por nuk më erdhi keq.
— Dhe ti… vërtet do t’ua tregoje të gjithëve? — Gentiani ngriti sytë drejt meje. Në vështrimin e tij kishte frikë.
U mendova për një çast. A do ta kisha bërë vërtet? A do t’ia shkatërroja jetën Kleas duke nxjerrë atë sekret para të gjithëve?
— Nuk e di, — pranova pa u shtirur. — Ndoshta jo. Mbase ishte vetëm një bllof. Por Flutura nuk e di këtë. E rëndësishme është që ajo e besoi.
— Ti e manipulove.
— Po, — u ula përballë tij. — Pikërisht siç të ka manipuluar ajo ty këta muaj. Me lot, me mëshirë, me faj. Unë thjesht përdora një mjet më të fortë.
— Është mizore.
— Ndoshta, — ngrita supet. — Por ndryshe kjo nuk do të mbaronte kurrë. Do të vazhdonte të na thithte lekët, vit pas viti. Ndërsa ne do të shtynim jetën tonë, planet tona, dëshirat tona. Për çfarë? Që ajo të rrinte në shtëpi e të priste kur do ta shpëtonim prapë?
Gentiani heshti. Sytë i mbetën te dyshemeja.
— Ajo është motra ime, — tha më në fund.
— E di, — iu përgjigja më butë. — Dhe nuk po të kërkoj ta mohosh. Po të kërkoj vetëm të vendosësh kufi. Mund të ndihmosh. Por jo ta mbash mbi kurriz. Mund t’i japësh dorën dikujt. Por nuk mund ta lejosh të jetojë si parazit. E sheh dallimin?
Ai pohoi me kokë, ngadalë, ende i pasigurt.
— Je i zemëruar me mua? — e pyeta.
Gentiani ngriti kokën dhe më pa drejt në sy. Aty kishte shumë gjëra: dhimbje, hutim, lëndim. Por mes tyre pashë edhe diçka tjetër. Diçka që i ngjante lehtësimit.
— Nuk e di, — tha sinqerisht. — Më duhet kohë. Ta përtyp gjithë këtë.
Unë tunda kokën.
— Ke kohë.
Qëndruam gjatë në kuzhinë, pa folur. Qullit në tenxhere i kishte ikur nxehtësia prej kohësh, darka ishte harruar krejt. Megjithatë, nuk u pendova për atë që kisha bërë.
Tri ditë më vonë, Flutura dërgoi një fotografi në grupin familjar. Qëndronte te hyrja e një dyqani, e veshur me uniformën e shitëses. “Fillova punë”, kishte shkruar shkurt. Pa fytyra të qeshura, pa pikëçuditje.
Nëna e Gentianit menjëherë nisi një mesazh të gjatë: sa e zonja ishte Flutura, sa mirë po mbahej, sa krenare ndihej për të. E lexova dhe buzëqesha me vete.
Për disa ditë Gentiani mbeti i tërhequr dhe i heshtur. Pastaj, pak nga pak, filloi të zbutej. Një mbrëmje, ndërsa po shihnim një film, papritur më hodhi krahun dhe më tërhoqi pranë vetes.
— Faleminderit, — më pëshpëriti në flokë.
— Për çfarë?
— Që më ndale. Unë do të kisha vazhduar kështu. Derisa të rrëzohesha krejt.
Buzëqesha dhe u mbështeta më rehat mbi shpatullën e tij.
Një javë më pas mbërriti pakoja: palltoja e re që kisha porositur me shpërblimin tim. Ishte e bukur, e ngrohtë, e qepur mirë.
Qëndrova përpara pasqyrës me të veshur dhe nuk ndjeva vetëm gëzimin e një blerjeje të mirë. Ndjeva edhe kënaqësi. Sepse më në fund kisha dalë në mbrojtje të vetes. Të jetës sime. Të parave të mia.
Telefoni më vibroi. Ishte mesazh nga Flamur Marku.
“Flutura ka nisur punë. Nuk e di çfarë i the, por faleminderit. Ndoshta tani do të mësojë të jetojë si e rritur.”
Buzëqesha dhe e fshiva mesazhin. Disa sekrete duhet të mbeten sekrete.
Dhe disa kufij duhet të jenë të palëkundur.