Pas darkës, Majlinda nuk tha asnjë fjalë. I mblodhi filxhanët dhe pjatat nga tavolina, i mori me kujdes dhe u drejtua për në kuzhinë. Nexhmija nuk bëri as lëvizjen më të vogël për t’i dhënë dorë. Ajo vazhdonte, me një zell të çuditshëm, t’u tregonte të afërmve se si Klea “kishte arritur gjithçka me forcat e veta”, ndërsa Majlinda, sipas saj, nuk kishte bërë gjë tjetër në jetë veçse ishte endur korridoreve të spitalit me kovë e leckë në dorë.
Saimiri rrinte pranë së ëmës, i përkulur mbi pjatë, duke ia ngulur sytë ushqimit sikur aty të gjendej shpëtimi nga gjithë ajo bisedë.
Zakonisht, pas mbrëmjeve të tilla familjare, Majlinda vishej në heshtje dhe nisej për në punë. Ishte mësuar prej kohësh ta kapërdinte fyerjen, ta shtypte brenda vetes dhe të bënte sikur nuk kishte dëgjuar asgjë. Por atë mbrëmje, kur arriti te dera e hyrjes, ndaloi papritur.
— Nexhmije, — tha ajo me një qetësi të pazakontë, — a mund t’ju flas një minutë?
Vjehrra ngriti vetullat, e habitur.
— Çfarë ka tani? E dëgjove të vërtetën dhe u preke prapë?
— Jo, — u përgjigj Majlinda. — Dua vetëm t’ju kërkoj që të mos më quani më sanitare.
Në tryezë ra menjëherë një heshtje e rëndë.
— Oh, sa delikate qenke bërë! — qeshi Nexhmija me ironi. — Ku punon ti? Në spital. Atëherë je sanitare, çfarë ka këtu për t’u mërzitur?
Majlinda heshti për pak, sikur po i jepte vetes kohë të mos përgjigjej me zemërim.
— Unë jam mjeke.
— Po, sigurisht, — ia priti Klea me përçmim. — Sot kushdo që vesh një përparëse të bardhë e quan veten doktoreshë.
Majlinda e ktheu ngadalë shikimin nga kunata.
— Fakultetin e Mjekësisë e kam përfunduar para katërmbëdhjetë vitesh. Kam kategorinë më të lartë profesionale. Ndërsa prej tre vjetësh jam emëruar drejtoreshë e qendrës perinatale rajonale.
Dikush nga të afërmit kolliti me siklet, më shumë për të thyer heshtjen sesa nga nevoja.
Buzëqeshja e Nexhmijes ende qëndronte në fytyrë, por po i fshihej ngadalë, sikur dikush po ia hiqte me dorë.
— Drejtoreshë? — pyeti një burrë nga fundi i tavolinës.
— Po, — tha Majlinda shkurt.
Klea u vrenjt.
— Dhe pse nuk paskemi ditur asgjë për këtë?
— Sepse askush prej jush nuk pyeti ndonjëherë.
Vetëm atëherë Saimiri ngriti kokën.
— Majlinda, pse duhet ta hapësh tani këtë bisedë?
Ajo e pa drejt në sy burrin e saj.
— Unë nuk po hap asgjë, Saimir. Përkundrazi, po e mbyll.
Nexhmija u mbështet pas shpinës së karriges dhe ngushtoi sytë.
— Mirë, ta zëmë se je drejtoreshë. Po pastaj? Një post i lartë nuk e bën askënd njeri më të mirë.
— Jam plotësisht dakord, — tha Majlinda. — Por edhe puna si llogaritare, për shembull, nuk e bën Klean më të zgjuar apo më të suksesshme se të gjithë të tjerët.
Kunata u skuq menjëherë.
— Po unë ç’hyra këtu?
— Në të vërtetë, askund, — u përgjigj Majlinda. — Thjesht desha t’ju tregoj sa e hidhur është kur një njeri gjykohet për vite të tëra nga një etiketë që u leverdis të tjerëve.
Ajo mori çantën.
— Duhet të iki.
— Natyrisht, — hodhi vjehrra me helm në zë. — Njerëzit kaq të mëdhenj nuk mund të rrinë gjatë në një tryezë të thjeshtë familjare.
Majlinda nuk ia ktheu.
Doli nga apartamenti, mbylli derën pas vetes dhe, për herë të parë pas dymbëdhjetë vitesh, nuk ndjeu atë therjen e njohur në gjoks. Në vend të saj erdhi një lehtësim i çuditshëm, i qetë, pothuajse i pabesueshëm.
Atë natë, në maternitet nisi lufta për jetë
Majlinda mbërriti në qendrën perinatale pesëmbëdhjetë minuta para orës njëmbëdhjetë.
Në repartin e pranimit e priste një mami e shqetësuar, me fytyrë të tendosur.
— Doktoreshë Majlinda, kemi rast urgjent. Pacientja është njëzet e nëntë vjeçe, shtatzënia në javën e tridhjetë e tetë. Tensioni dyqind me njëqind e njëzet. Ka pasur edhe konvulsione.
Majlinda u përqendrua menjëherë. Çdo gjurmë e mbrëmjes familjare u fshi nga fytyra e saj.
— Ku është pacientja?
— Në dhomën e kontrollit. Është e turbullt, nuk reagon qartë.
Ajo veshi shpejt përparësen dhe hyri brenda.
Mbi barelë ishte shtrirë një grua e re. Fytyra e saj dukej e zbehtë, muskujt i kishte të ngrirë, ndërsa frymëmarrja i vinte e rënduar. Pranë murit, nëna e saj qante pa zë, duke shtrënguar duart.
— Quhet Bleona, — shpjegoi mamia. — Burri është rrugës, ende nuk ka mbërritur.
Majlinda iu afrua pacientes dhe foli me ton të prerë.
— Sallën e operacionit ta përgatisni menjëherë. Thërrisni anestezistin dhe neonatologun. Analizat urgjent në laborator. Magnezinë e nisim sipas protokollit.
Mamia hodhi sytë te monitori dhe u zbeh edhe më shumë.
— Doktoreshë Majlinda, rrahjet e zemrës së foshnjës po bien.
— Atëherë nuk presim asnjë minutë, — tha Majlinda.
I gjithë kati sikur u zgjua nga një sinjal i padukshëm.
Infermieret vrapuan drejt pajisjeve të nevojshme. Punonjëset e shërbimit liruan korridorin. Mjekët nisën lidhjet me laboratorin dhe sallën e operacionit. Çdo hap u bë i shpejtë, i matur, i domosdoshëm.
Pranë saj qëndronte Olsa, një mjeke e re në specializim. Duart i dridheshin aq dukshëm, sa nuk mund t’i fshihte.
— Doktoreshë Majlinda, kam frikë se mos gaboj, — pëshpëriti ajo.
Majlinda e pa me vëmendje, pa ashpërsi, por me seriozitet.
— Të kesh frikë është normale. Të biesh në panik, jo. Bëj gjithçka ashtu siç të kanë mësuar.
Dhjetë minuta më vonë, operacioni kishte nisur.
Gjendja e Bleonës po përkeqësohej pothuajse para syve të tyre. Tensioni nuk po ulej dhe nuk po arrinin ta mbanin të qëndrueshëm. Pastaj u shfaq gjakderdhje e brendshme.
Rrahjet e zemrës së foshnjës binin gjithnjë e më poshtë.