— Doktoreshë Majlinda, pulsi i fetusit ka rënë në dyzet!
— Shpejtoni. Punojmë pa humbur asnjë sekondë.
Pas pak minutash, ajrin e sallës së operacionit e çau një klithmë e brishtë, gati e padëgjueshme, e një të porsalindure.
Por ajo u shua menjëherë.
— Vajza nuk po merr frymë!
Neonatologu e mori foshnjën në çast dhe nisi reanimimin, ndërsa Majlinda nuk e shkëputi vëmendjen nga nëna. Beteja për jetën e Bleonës ende nuk kishte mbaruar.
— Humbja e gjakut po shtohet.
— Gjaku i donatorit është rrugës.
— Tensioni po bie sërish!
Zëri i Majlindës mbetej i qetë, i prerë, i pastër. Ajo jepte urdhra pa ngritur tonin, por çdo njeri në atë sallë e kuptonte se tani një gabim i vetëm mund të kushtonte jetë. Çdo sekondë kishte peshën e vet.
Në korridoret e maternitetit ndezën dritat shtesë. Mjekë të tjerë mbërrinin me ngut, disa ende me rrobat e shtëpisë nën përparëse, sepse të gjithë e dinin mirë: nëse Majlinda i thërriste në mes të natës, rasti nuk ishte thjesht i vështirë, por i jashtëzakonshëm.
Vetëm pas dyzet minutash të gjata, vajza nisi më në fund të merrte frymë vetë.
— Ritmi u rikthye! — njoftoi me zë të lartë neonatologu.
Rreth gjysmë ore më vonë, edhe gjendja e Bleonës u vendos nën kontroll.
Majlinda doli nga salla e operacionit kur agimi po afrohej. Ora shënonte 04:38.
Ajo hoqi dorezat, i hodhi në kosh dhe për një çast mbështeti shpinën pas murit, sikur trupi t’i kërkonte vetëm një frymëmarrje të thellë.
Në korridor ishte mbledhur pothuajse i gjithë ekipi që kishte marrë pjesë në ndërhyrje.
— Nëna është gjallë. Edhe vajza gjithashtu, — tha Majlinda me lodhje, por qartë. — Ju punuat të gjithë shkëlqyeshëm.
Olsa, krejt papritur, shpërtheu në lot.
— Doktoreshë Majlinda, po të mos na kishit mbledhur ju…
— Po të mos kishte bërë secili këtu detyrën e vet, prania ime nuk do të mjaftonte, — ia ktheu ajo butësisht.
Në atë moment, nga një dhomë pranë doli me vrap nëna e Bleonës. Sapo pa Majlindën, gruaja iu hodh përpara, e tronditur nga gëzimi dhe frika që ende nuk i ishte larguar.
— Doktoreshë! Faleminderit! Ju shpëtuat vajzën time dhe mbesën time!
Majlinda e kapi nga supet, duke u përpjekur ta qetësonte.
— Ishte punë e të gjithë ekipit.
— Jo, ju bëtë më shumë se kaq!
Gruaja ia puthi duart dhe pastaj, pa u shqetësuar fare për njerëzit përreth, tha me zë të lartë:
— Zoti ju dhëntë shëndet, doktoreshë Majlinda!
Askush në korridor nuk qeshi, askush nuk bëri ndonjë shaka për të thyer tensionin. Punonjësit e spitalit vetëm e shikonin drejtuesen e tyre në heshtje.
Me respekt.
Faza 3. “I gjithë materniteti u ngrit në këmbë para saj”
Majlinda sapo ishte nisur drejt zyrës së saj, kur pas shpine dëgjoi një zë që e njihte shumë mirë:
— Ja ku na qenka edhe pastruesja jonë! As natën nuk rri dot larg korridoreve të spitalit!
Te hyrja e repartit qëndronte Nexhmija. Pranë saj ishte Klea dhe dy të afërm të tjerë. Dukej qartë se vjehrra kishte ardhur që në mëngjes me qëllim: donte t’u tregonte të tjerëve “vendin e vërtetë të punës” së nuses dhe ta gjente të lodhur pas një nate pa gjumë.
— Mami, fol më ulët, — murmuriti Saimiri, që ndodhej aty pranë. — Këtu ka paciente.
— Pse duhet të hesht unë? Po them të vërtetën!
Nexhmija ngriti dorën dhe tregoi nga Majlinda.
— Shiheni! Gjithë natën endet nëpër spital, ndërsa në shtëpi nuk vlen për asgjë. Mbart legenë, ndërron çarçafë dhe pastaj na hiqet si zonjë e rëndësishme.
Njëri prej të afërmve buzëqeshi me siklet.
Majlinda nuk pati kohë as të përgjigjej.
Në vend të saj foli shefja e repartit.
— Zonja Nexhmije, në këtë çast ju po fyeni drejtoreshën e përgjithshme të qendrës perinatale rajonale.
Vjehrra ngriu në vend.
— Çfarë thatë?
— Atë që dëgjuat. Majlinda drejton këtë institucion.
Nexhmija hodhi sytë rreth e rrotull, e hutuar.
— Ju të gjithë e dinit këtë?
— Sigurisht, — u përgjigj kryeinfermierja. — Ne punojmë me të çdo ditë.
— Por ajo thoshte se ishte thjesht mjeke…
— Ajo është mjeke, — ndërhyri Olsa. — Dhe një nga drejtueset më të mira me të cilat kam pasur fatin të punoj.
Njëri pas tjetrit, punonjësit e repartit nisën t’i afroheshin Majlindës. Mjekët e përshëndesnin me emër dhe me nderim. Infermieret ulën kokën në shenjë respekti. Sanitaret e falënderonin që nuk i kishte poshtëruar kurrë punonjësit më të thjeshtë dhe që gjithmonë kishte mbrojtur njerëzit e saj.
Korridori, pa urdhër dhe pa marrëveshje, sikur u rreshtua vetë rreth saj.
Nexhmija i shikonte të gjitha këto dhe, për herë të parë, nuk gjente dot fjalë.
— Çfarë po ndodh këtu? — pyeti Klea me zë të ulët.
Shefja e repartit u kthye nga ajo.
— Njerëzit po i tregojnë respekt një gruaje që sonte shpëtoi jetën e një nëne dhe të foshnjës së saj.
Atëherë Majlinda e ngriti më në fund vështrimin drejt vjehrrës.
— Unë nuk jam turpëruar kurrë nga puna ime. Edhe sikur të isha vërtet sanitare, nuk do të kishte asgjë për t’u turpëruar. Është punë e rëndë, e ndershme dhe e domosdoshme. Por jam lodhur duke ju parë ta përdorni këtë profesion si fyerje.
Nexhmija hapi gojën, por asnjë fjalë nuk i doli.
— Nuk kam nevojë t’ju provoj vlerën time.