— As me diploma, as me postin që mbaj, as me falënderimet e pacientëve, — vijoi Majlinda me zë të qetë, por të prerë. — Megjithatë, sot ju erdhët vetë në vendin ku punoj, vetëm që të më poshtëronit sërish para të tjerëve.
Papritur, Saimiri bëri një hap përpara.
— Mjaft, mam.
Nexhmija e ktheu kokën vrullshëm nga i biri.
— Edhe ti tani je kundër meje?
— Jam kundër faktit që prej dymbëdhjetë vitesh poshtëron gruan time.
Majlinda e pa të shoqin pa folur.
Për herë të parë gjatë gjithë atyre viteve, ai e tha këtë me zë të lartë.
Dhe për herë të parë, Nexhmija mbeti pa atë mbështetjen e zakonshme të të birit.
Faza 4. Nexhmija mësoi kë kishte përbuzur gjithë ato vite
Pas atij debati të pakëndshëm, të afërmit u shpërndanë secili në drejtimin e vet.
Klea, gjatë gjithë rrugës, thuajse nuk nxori fjalë nga goja.
Për herë të parë, ajo nisi të mendonte seriozisht se sa herë kishte qeshur edhe vetë me Majlindën, ndonëse e dinte shumë mirë që ajo ishte mjeke.
Më në fund, nuk duroi dot më dhe pyeti:
— Mam, po pse u tregoje të gjithëve se Majlinda ishte sanitare?
— Sepse ajo vetë sillej ashtu.
Klea u kthye nga e ëma, e habitur.
— Si “ashtu”?
— Gjithmonë e heshtur. Nuk mburrej. Nuk fliste kurrë për veten sikur të ishte ndonjë njeri i rëndësishëm.
— Pra, sipas teje, një njeri duhet të mburret pa pushim që të meritojë respekt?
Nexhmija nuk gjeti përgjigje.
Atë mbrëmje, ajo hapi vetë internetin.
Kërkoi faqen zyrtare të qendrës perinatale.
Që në faqen e parë, i doli përpara fotografia e nuses së djalit.
Poshtë saj ishte shkruar:
“Majlinda Orlova — drejtoreshë e Qendrës Perinatale Rajonale, mjeke e kategorisë më të lartë profesionale”.
Nexhmija vazhdoi të lexonte.
Në një artikull tregohej se Majlinda kishte nisur një program ndihme mjekësore për gratë shtatzëna që jetonin në zona të largëta.
Në një tjetër shkruhej se ajo kishte arritur të siguronte rikonstruksionin e plotë të pavijoneve.
Diku tjetër përmendej se, me nismën e saj, për nënat e reja ishte organizuar mbështetje psikologjike njëzet e katër orë në ditë.
Më pas gjeti edhe një shënim për dekorimin e Majlindës pas një operacioni të vështirë, gjatë të cilit ishte shpëtuar jeta e një gruaje në lindje.
Nexhmija qëndroi gjatë ulur përpara ekranit.
Bota që kishte ndërtuar në kokën e saj nisi të shembej ngadalë.
Për vite me radhë, ajo e kishte parë Majlindën si një të afërme të padukshme, të varfër, të varur krejtësisht nga Saimiri.
Por e vërteta kishte qenë krejt tjetër.
Nusja e saj fitonte mjaftueshëm jo vetëm për veten, por edhe për të ndihmuar familjen.
Ishte pikërisht Majlinda ajo që kishte paguar një pjesë të kurimit të Nexhmijes.
Po ajo kishte ndihmuar dikur edhe Klean të mblidhte shumën e nevojshme për këstin e parë të apartamentit.
Madje edhe trualli i dashur i pushimit, me të cilin Nexhmija mburrej aq shumë, ishte blerë pjesërisht me paratë që Majlinda ia kishte dhënë të shoqit.
Vjehrra nuk kishte ditur asgjë nga këto.
Të nesërmen, ajo i telefonoi Saimirit.
— Më thuaj të vërtetën. Majlinda ndihmoi për të blerë shtëpinë e pushimit?
— Po.
— Edhe Klean e ndihmoi me para për apartamentin?
— Po.
— Po pse nuk ma ke thënë kurrë?
Saimiri psherëtiu i lodhur para se të përgjigjej:
— Sepse ti prapë do të gjeje një mënyrë për ta quajtur sanitare.
Nexhmija mbylli sytë.
Për herë të parë pas shumë vitesh, turpi e goditi vërtet.
Faza 5. Majlinda vendosi kufirin e saj
Kur Majlinda u kthye në shtëpi, Saimiri po e priste me një buqetë në dorë.
— Janë për ty.
Ajo hodhi sytë mbi lulet.
— Faleminderit.
— Duhet të flasim.
— Mirë. Fol.
Saimiri u ul përballë saj.
— Kam gabuar. Duhej ta kisha ndalur nënën time që dymbëdhjetë vjet më parë.
— Duhej.
Ai uli kokën dhe pohoi lehtë.
— Tani e kuptoj.
— Vetëm ta kuptosh nuk mjafton.
Saimiri e pa drejt në sy.
— Çfarë do që të bëj?
Majlinda nuk u përgjigj menjëherë.
— Nuk dua shfaqje. Nuk më duhen skandale, premtime të mëdha apo gjeste të bukura sa për sy e faqe. Dua vetëm të mos heshtësh më. Nëse dikush më fyen — nëna jote, motra jote, ndonjë i afërm apo edhe një fqinj — ti duhet ta ndalosh menjëherë.
— Mirë. Këtë do të bëj.
— Edhe diçka tjetër. Unë nuk do të shkoj më në festa familjare ku më kthejnë në objekt talljeje. Nëse Nexhmija dëshiron të ketë marrëdhënie me mua, kjo mund të ndodhë vetëm me respekt normal.
Saimiri pohoi përsëri.
— Jam dakord.
— Kjo nuk është hakmarrje.
— E kuptoj.
— Është kufi.
Atë mbrëmje, zilja e derës ra papritur.
Në prag qëndronte Nexhmija.
Në duar mbante një dosje, ndërsa fytyra i dukej e hutuar, ndryshe nga zakonisht.
— Majlinda, kam ardhur të të kërkoj falje.
— Po të dëgjoj.
Vjehrra mori frymë rëndë.
— Kam qenë gabim. Për vite të tëra të kam quajtur sanitare, edhe pse e dija fare mirë që ishe mjeke. Ndoshta… thjesht doja të ndihesha më lart se ti.