Kur Lindita u ngrit gjatë dasmës sonë dhe trokiti lehtë me lugë në gotën e shampanjës, mendova se do të dëgjonim një urim të zakonshëm.
Muzika pushoi menjëherë. Kamerierët mbetën të palëvizur mes tavolinave të shtruara me kujdes, ndërsa gati njëqind e njëzet të ftuar kthyen kokën nga vjehrra ime, në pritje të fjalëve të saj.
Disa kishin nxjerrë tashmë telefonat, gati për të filmuar një fjalim prekës, nga ata që ruhen si kujtim familjar.
Lindita kishte veshur një fustan ngjyrë lejla të çelët, prej dantelle. Ajo buzëqeshte me aq siguri drejt sallës, sikur nusja e asaj mbrëmjeje të mos isha unë, por ajo vetë, personi rreth të cilit duhej të sillej gjithçka.
Gentiani, burri im prej vetëm pak orësh, u përkul pranë meje.
— Mamaja ime i adhuron daljet madhështore, — më pëshpëriti me një buzëqeshje të lehtë. — Mos e merr për keq.
Në atë çast nuk më shkoi aspak ndër mend se Lindita, me sa dukej, e kishte përgatitur atë fjalim prej javësh.
Në fillim, ajo falënderoi të pranishmit.
Pastaj nisi të tregonte gjatë e gjerë se sa e vështirë kishte qenë për të ta rriste Gentianin pa ndihmën e askujt. E përsëriste vazhdimisht se nga sa gjëra kishte hequr dorë për të birin dhe sa mirënjohje i detyrohej ai për këtë.
Në fillim, njerëzit buzëqeshën me mirësjellje. Por minutë pas minute, fytyrat u bënë më të ngrira. Babai im e uli takëmin pranë pjatës, ndërsa shoqja ime më e mirë, Klea, më hodhi një vështrim pyetës.
Më në fund, Lindita u kthye drejtpërdrejt nga unë.
— Tani Donika është zyrtarisht pjesë e familjes sonë, — tha ajo. — Prandaj ka ardhur koha t’i shpjegohet se cilat rregulla vlejnë në shtëpinë tonë.
Disa të ftuar qeshën nën zë. Me siguri menduan se po bënte shaka.
Edhe unë ende shpresoja se ishte thjesht një batutë e çuditshme.
— Mos u shqetësoni, — vazhdoi Lindita. — Janë vetëm tri rregulla. Nëse Donika i respekton, të gjithë do të shkojmë për mrekulli me njëri-tjetrin.
Ajo e uli gotën mbi tavolinë dhe ngriti gishtin tregues.
— Së pari, që nga sot, Donika do ta kalojë të gjithë rrogën e saj tek unë. Unë i kam administruar financat e kësaj familjeje për shumë vite dhe e di më mirë se një grua e re se për çfarë duhet të shpenzohen paratë.
Buzëqeshja më ngriti në fytyrë.
Nga fundi tjetër i sallës, dikujt i ra piruni në dysheme. Tingulli metalik u përhap në heshtjen e papritur me një zhurmë të frikshme.
Ktheva sytë nga Gentiani, por ai nuk po shikonte nga e ëma. Përkundrazi, kishte ngulur vështrimin te pjata përpara tij.
Lindita ngriti gishtin e dytë.
— Së dyti, pasuritë e paluajtshme, makinat dhe çdo blerje tjetër e rëndësishme do të regjistrohen vetëm në emër të Gentianit. Në një martesë të arsyeshme, burri mban përgjegjësinë, prandaj edhe pasuria duhet t’i përkasë atij. Kështu shmangen grindjet e panevojshme.
Këtë herë nuk pashë më askënd tjetër. Vështrova vetëm burrin tim.
Ai nuk e rrudhi ballin. Nuk e pyeti nënën e tij se çfarë po thoshte. Madje nuk dukej as i habitur.
Në atë sekondë kuptova se ai fjalim nuk ishte diçka e re as për të.
— Dhe së treti, — shpalli Lindita, duke shtrirë gishtin e fundit, — familja jonë pret që Donika t’i marrë seriozisht detyrimet e saj si bashkëshorte.
Nëse unë kam nevojë për ndihmë, ajo vjen tek unë. Nëse motra e Gentianit ka nevojë për mbështetje, ajo do të jetë pranë saj.
Festat do të kalohen në shtëpinë time. Donika do të gatuajë, do të pastrojë dhe do të respektojë vendimet e më të mëdhenjve. Një grua e mirë nuk hap debat për çdo vogëlsi. Ajo e di se kur duhet të bindet.
Pastaj Lindita e mori sërish gotën në dorë.
— Të pimë për një nuse të bindur dhe për një martesë të gjatë e të lumtur!
Askush nuk reagoi.
Asnjë gotë e vetme nuk u ngrit.