Babai im kishte ngulur duart në buzë të tavolinës aq fort, sa nyjat e gishtërinjve i ishin zbardhur. Klea e vështronte vjehrrën time me gojë hapur, pa ditur ç’të thoshte. Madje edhe disa nga të afërmit e Linditës ulën sytë, sikur turpi i saj t’u kishte rënë edhe atyre mbi supe.
Unë u ktheva nga Gentiani.
— Ti e dije këtë?
Ai kaloi dorën mbi kravatë dhe psherëtiu, sikur problemi i vërtetë të isha unë që po prishja qetësinë.
— Donika, të lutem, mos e nis tani me sherre. Mami thjesht deshi të të shpjegonte si funksionon familja jonë.
— Nuk të pyeta këtë. Të pyeta nëse ishe në dijeni për këto të ashtuquajtura rregulla.
Ai uli zërin.
— Kemi folur për to. Por ti po e zmadhon më shumë seç duhet. Nëna ime merr vesh nga paratë. Dhe nëse pasuria regjistrohet në emrin tim, prapë brenda familjes sonë mbetet.
E pashë pa mundur ta besoja.
— Brenda familjes sate, — e korrigjova.
Në atë çast, shumë gjëra që më kishin tingëlluar të çuditshme gjatë muajve të fundit morën kuptim. Prandaj Lindita më pyeste pa pushim për rrogën time. Prandaj donte të dinte me hollësi sa para kisha kursyer. Prandaj këmbëngulte të merrte vesh gjithçka për apartamentin që më kishte lënë gjyshja.
Dhe prandaj Gentiani, që nga dita e fejesës, më kishte shtyrë vazhdimisht ta shisja atë banesë.
Ai më thoshte gjithmonë se ëndërronte një shtëpi më të madhe për të ardhmen tonë të përbashkët. Sa herë e pyesja pse kontrata e blerjes duhej të ishte vetëm në emrin e tij, më shpjegonte se kështu procedurat e kredisë bëheshin më të thjeshta.
Unë e kisha besuar.
Lindita zgjati dorën poshtë karriges së saj dhe nxori një dosje dokumentesh ngjyrë bezhë.
— Që pas dasmës të mos merremi me letra e formalitete, i kam përgatitur të gjitha më parë.
Ajo e vendosi dosjen përpara meje dhe e hapi.
Në krye ishte një urdhërpagesë e përhershme. Numri im i llogarisë, vendi im i punës dhe shuma e pagës mujore ishin plotësuar tashmë. Nga ai moment, paratë duhej të transferoheshin në llogarinë e Linditës.
Mungonte vetëm firma ime.
Poshtë saj ishte një autorizim që do t’i jepte asaj të drejtë të hynte pothuajse në të gjitha veprimet e mia bankare. Një tjetër dokument lidhej me shitjen e planifikuar të apartamentit tim.
— Firmos këtu, — tha Lindita, duke më zgjatur një stilolaps të artë. — Kështu mbyllet gjithçka përpara se nesër të niseni për muajin e mjaltit.
— E ke seriozisht këtë?
Buzëqeshja iu zhduk nga fytyra.
— Sigurisht. Gentiani ka dhënë tashmë pëlqimin e tij.
U ktheva nga burri im. Këtë herë ai nuk i shmangu sytë; më pa drejt.
— Firmose dhe mbaro punë, — tha me nervozizëm. — Të gjithë po presin. Nuk ke pse më turpëron para gjithë familjes.
Për një sekondë mendova se nuk kisha dëgjuar mirë.
Nëna e tij sapo kishte kërkuar, përpara të gjithë të ftuarve tanë, që unë të hiqja dorë nga të ardhurat e mia, nga prona ime dhe nga pavarësia ime. Megjithatë, sipas tij, ajo që po e poshtëronte ishte unë.
— Dhe çfarë ndodh nëse refuzoj? — pyeta.
Fytyra e Linditës u ngurtësua.
— Atëherë tregon se nuk e meriton djalin tim.
— Mami, ndoshta duhet ta flasim më vonë këtë, — mërmëriti Gentiani.
Ai nuk po përpiqej të më mbronte. Thjesht donte që skena të mos bëhej edhe më e sikletshme për të.
— Jo, — ia ktheu Lindita. — Ajo duhet ta mësojë sot vendin që ka në këtë familje. Me sa duket, nëna e saj nuk ia ka mësuar si sillet një grua e denjë.
Nëna ime kishte ndërruar jetë tre vjet më parë, pas një sëmundjeje të rëndë.