Lindita e dinte shumë mirë sa e hapur ishte ende ajo plagë për mua.
— Mos e përzieni nënën time në këtë, — thashë me zë të ulët, por të prerë.
— Po të të kishte edukuar siç duhet, nuk do të më duhej mua të ta mësoja tani, — ma ktheu ajo.
Pastaj shtyu stilolapsin drejt meje, mbi tavolinë. Kur nuk e mora, u përkul përpara, më kapi kyçin e dorës dhe u përpoq të ma fuste me forcë mes gishtave.
Pikërisht atë çast, sytë më shkuan te kana e madhe me ujë që ndodhej përpara meje.
Nuk kisha hyrë në atë sallë me qëllimin për ta çuar gjithçka në shpërthim. Nuk doja të bëja skandal. Dhe, mbi të gjitha, nuk kisha dashur kurrë ta shkatërroja dasmën time me duart e mia.
Por atëherë dëgjova Gentianin të thoshte:
— Mos na e bëj kaq të vështirë kot.
Na.
Ai e kishte fjalën për veten dhe për të ëmën.
Jo për mua.
E mora kanën, e ngrita ngadalë dhe ia zbraza Linditës ujin drejt e në fytyrë.
Në sallë shpërtheu një klithmë e përbashkët.
Uji i rrëshqiti mbi flokët e ngritur me kujdes, i prishi grimin dhe më pas i përshkoi fustanin e shtrenjtë prej dantelle. Ajo mbeti në vend, e ngrirë. Goja i ishte hapur, por për disa sekonda nuk arriti të nxirrte asnjë tingull.
E vendosa me kujdes kanën bosh mbi tavolinë.
— Kjo është përgjigjja ime, — thashë.
— A je çmendur fare? — ulëriti Gentiani.
Një shoqe e vjehrrës sime u ngrit me nxitim, duke mbajtur disa peceta në dorë, por Lindita e shtyu mënjanë me zemërim.
— Do të kërkosh falje menjëherë! — urdhëroi burri im.
Në vend që ta bëja këtë, u ngrita në këmbë dhe mora mikrofonin që Lindita e kishte lënë mbi tavolinë.
— Meqenëse sot, mesa duket, kemi vendosur t’i shpallim publikisht rregullat private të familjes, dua të prezantoj edhe unë të miat.
Gentiani zgjati dorën për të ma marrë mikrofonin, por im atë u vendos mes nesh.
— Lëre vajzën time të flasë deri në fund, — tha ai me një qetësi që tingëllonte më kërcënuese se çdo britmë.
Mora frymë thellë.
— Rregulli im i parë është ky: paga ime më përket mua. Unë vendos vetë si do ta përdor. Askush nuk fiton të drejtë mbi llogarinë time bankare vetëm sepse unë u martova.
Buzët e Linditës dridheshin nga tërbimi.
— Së dyti, apartamenti i gjyshes sime mbetet prona ime. Ai nuk i përket as Gentianit, as nënës së tij. Dhe meqë jemi këtu, Gentiani i ka treguar familjes së vet se e ka blerë ai atë apartament. E vërteta është se prej gati një viti ai jeton falas tek unë.
Një pëshpërimë e shqetësuar u përhap nëpër sallë.
Gentiani u zbeh si muri.
— Kjo nuk u intereson të ftuarve, — fërshëlleu ai.
— Kurse numri i llogarisë sime u interesonte?
Ai nuk foli më.
— Rregulli im i tretë është shumë i thjeshtë, — vazhdova. — Unë nuk do t’i shërbej askujt verbërisht. Ndihmoj njerëzit që dua dhe që më respektojnë. Por nuk do të bëhem kurrë shërbëtorja pa pagesë e një familjeje që, ditën e dasmës sime, përpiqet të më marrë kursimet, shtëpinë dhe lirinë.
Hoqa unazën e martesës nga gishti dhe e vendosa mbi tavolinë, përpara Gentianit.
Tingulli i lehtë i unazës mbi pjatën prej porcelani mezi u dëgjua. Megjithatë, për mua ai tingëlloi më përfundimtar se çdo fjalë që ishte thënë atë mbrëmje.
— Dhe para se të vazhdoni me planet tuaja, — shtova, — duhet ta dini se unë nuk e kam firmosur kontratën e shitjes së apartamentit tim. As parapagimi për shtëpinë nuk është transferuar.
Gentiani më nguli sytë.
— Ti the se do ta mbaroje dje këtë punë.
— Këtë kisha ndër mend në fillim. Pastaj fillova të dyshoja, sepse ti po më shtyje me një ngulm të pazakontë. Prandaj dje shkova te avokatja ime.