Vështrimi i Linditës u kthye menjëherë nga i biri.
— Po tani me çfarë do ta paguajmë këstin e parë të kredisë? — pyeti Gentiani, i zverdhur nga paniku.
Ajo pyetje mjaftoi për të më dhënë përgjigjen që më duhej.
Ai nuk pyeti nëse martesa jonë kishte ende një mundësi për t’u shpëtuar. Nuk kërkoi të dinte pse besimi im tek ai ishte thyer. Nuk e shqetësoi aspak nëse unë vazhdoja ta doja apo jo.
Në mendjen e tij kishte vend vetëm për paratë.
Vetëm më vonë e kuptova deri në fund përmasën e asaj që kishin kurdisur. Gentiani dhe Lindita kishin marrë tashmë një kredi të madhe për shtëpinë e re. Ata kishin qenë të bindur se shitja e apartamentit tim do të mbulonte parapagimin dhe disa këste mujore radhazi.
Në atë shtëpi do të hynte të banonte edhe Lindita. Po ashtu edhe motra e Gentianit, bashkë me burrin e saj të papunë.
Të gjithë ishin në dijeni.
Të gjithë, përveç meje.
— Si do t’i shlyeni borxhet tuaja, kjo nuk më përket më mua, — thashë me një qetësi që as vetë nuk e prisja.
Nga festa ime e dasmës dola bashkë me babanë dhe Klean. Po atë mbrëmje thirra një mjeshtër dhe ndërrova cilindrin e derës së apartamentit tim.
Tre orë më vonë, Gentiani dhe Lindita u shfaqën para derës. I ranë ziles pa pushim, goditën derën me grushte dhe kërkuan të futeshin brenda.
Gentiani madje pati guximin të më thoshte se, si bashkëshorti im, i takonte automatikisht e drejta mbi atë apartament.
U larguan vetëm pasi u thashë se po telefonoja policinë.
Dy ditë më pas paraqita kërkesën për divorc.
Martesa jonë zgjati më pak se copat e tortës së dasmës që kishin mbetur në frigoriferin tim.
Gjashtë muaj më vonë, apartamentin e trashëguar vërtet e shita. Por jo për t’i blerë Gentianit dhe familjes së tij një shtëpi ku të jetonin të gjithë bashkë.
Me ato para mora për vete një shtëpi të vogël, të ndritshme, me një copë kopsht.
Pjesën tjetër të shumës e përdora për të hapur zyrën e kontabilitetit që e kisha ëndërruar prej vitesh. Brenda pak muajsh fitova aq klientë, sa munda të punësoja edhe një asistente.
Një të premte pasdite, kur shiu binte pa pushim mbi xhamat e zyrës, dera u hap ngadalë.
Në prag qëndronte Lindita.
Dukej sikur vitet i kishin rënë mbi supe brenda një kohe shumë të shkurtër. Flokët i ishin thinjur, poshtë syve i vareshin rrathë të errët dhe nga ajo siguria e saj e dikurshme, arrogante e urdhëruese, nuk kishte mbetur pothuajse asgjë.
Blerja e shtëpisë kishte dështuar. Gentiani kishte humbur vendin e punës dhe borxhet po i shtypnin të gjithë si një gur i rëndë.
Lindita nuk kërkoi falje.
— Kam dëgjuar se po kërkon dikë për punë zyre, — tha, pa më parë drejt në sy. — Mund të filloj menjëherë.
Për disa çaste e vështrova në heshtje. Pastaj hapa sirtarin, nxora një formular aplikimi dhe ia vendosa përpara mbi tavolinë.
— Në kompaninë time ka tri rregulla, — i thashë.
Lindita ngriu në vend.
— Së pari, çdo punonjës e merr pagën në llogarinë e vet dhe vendos vetë çfarë bën me të. Së dyti, prona e secilit mbetet vetëm e tij dhe askush nuk ka të drejtë ta trajtojë si diçka të përbashkët pa pëlqimin e pronarit. Dhe së treti, këtu askush nuk i shërben askujt si i nënshtruar. Ne punojmë së bashku dhe sillemi me respekt ndaj njëri-tjetrit.
Fytyra iu skuq menjëherë.
— Po kënaqesh me këtë, apo jo?
— Jo, — iu përgjigja qetësisht. — Dua vetëm që më në fund të kuptoni dallimin mes familjes dhe pronësisë mbi dikë.
Lindita uli sytë te formulari bosh. Pastaj u ngrit, u kthye nga dera dhe doli nga zyra ime pa thënë asnjë fjalë tjetër.
Kur dera u mbyll pas saj, mendja më shkoi te ajo mbrëmje dasme.
Në njëfarë mënyre, Lindita kishte pasur të drejtë: tri rregulla ma kishin ndryshuar jetën.
Vetëm se, që nga ajo ditë, unë nuk jetoja sipas rregullave të saj.
Jetoja sipas të miave.