— Ti nuk ke për të shkuar askund dhe nuk do të bëhesh asnjë drejtoreshë. Unë e kam vendosur. Nesër shkon dhe u thua që je tërhequr.
Bardhyli qëndronte në mes të kuzhinës sonë si ndonjë shtatore bronzi kushtuar patriarkatit. Krahët i kishte kryqëzuar mbi gjoks, këmbët të hapura sa gjerësia e shpatullave, mjekrën ngritur me krenari, ndërsa sytë i ndritnin nga bindja e pathyeshme e njeriut që sapo kishte shpëtuar planetin nga një meteor. I mungonte vetëm një pëllumb mbi sup që ngjashmëria me monumentin të ishte e plotë, por në kuzhinën tonë pëllumba nuk kishte. Kishte vetëm një burrë që, në moshën dyzet e tetë vjeç, befas kishte vendosur të luante rolin e atij që cakton fatet e të tjerëve.
E vendosa me kujdes thikën mbi dërrasën e prerjes. Domatja e lënë përgjysmë po lëshonte lëngun e saj si e braktisur.
— Deklaratë interesante për një mbrëmje të marte, — thashë qetë, duke fshirë duart me peshqirin e kuzhinës. — Sidomos kur urdhri për emërimin tim si drejtoreshë supermarketi është firmosur tashmë, dhe biletat për seminarin e trajnimit në Durrës i kam në çantë. Po mirë, a mund ta di çfarë mrekullie e shkaktoi këtë kthesë kaq të madhe në karrierën time? Banka e Shqipërisë i hoqi paratë nga qarkullimi? Apo rrjeti ynë i dyqaneve kaloi në shkëmbim mall me mall?
— Donika ka mbetur pa makinë, — shpalli Bardhyli rëndë-rëndë.
E tha me një ton të tillë, sikur në emër të motrës së tij unë duhej të bija në gjunjë, të hidhja hi mbi kokë dhe të pendohesha për mëkatin e ambicies profesionale.
Donika ishte motra e vogël e Bardhylit. Një grua dyzet e katër vjeçe, me dorë të hekurt, zëvendëskryekontabiliste në një firmë logjistike dhe me bindjen e shenjtë se bota përreth ishte thjesht një shërbim i madh i ngritur për të plotësuar nevojat e saj.
— Më vjen keq, — iu përgjigja sinqerisht, duke u mbështetur te banaku. — Por transporti publik në qytetin tonë, shyqyr, punon. Autobusët qarkullojnë, linjat urbane nuk janë zhdukur.
— Çfarë autobusësh, Teuta?! — Bardhyli ngriti duart përpjetë, duke e shkatërruar pozën e monumentit. — A je në vete? Ajo ka çizme të çelëta kamoshi! Ka flokët e rregulluar! Zyra i bie në anën tjetër të qytetit dhe duhet të ndërrojë dy linja. Motori i makinës i është prishur, servisi i tha minimumi një muaj. Ajo deshi të merrte një makinë me qira përkohësisht, por unë i thashë se kjo është shpërdorim i pastër. I premtova që ti do ta çosh në punë dhe do ta marrësh në darkë. Fundja, ti gjithsesi je me makinë!
U ngurtësova. Brenda meje nisi të ziente ngadalë ajo ndjesi e mrekullueshme që lind kur përballesh me një pafytyrësi njerëzore të pastër kristal, pa asnjë grimë turpi.
— Ta sqarojmë pak itinerarin, Bardhyl, — e anova lehtë kokën dhe e vështrova burrin tim sikur të ishte një specie e rrallë biologjike. — Dyqani im është dhjetë minuta larg shtëpisë sonë. Zyra e motrës sate ndodhet në skajin tjetër të qytetit, matanë urës, aty ku çdo mëngjes trafiku bllokohet si beton. Që ta çoj Donikën në punë në orën nëntë, duhet të nisem në shtatë, të bëj një rreth dyzet kilometra mes kolonave, pastaj të kthehem po aq rrugë deri te puna ime. Dhe në mbrëmje e njëjta histori nga e para.
— Po çfarë pastaj? Do ngrihesh pak më herët. Ju grave madje ju bën mirë zgjimi herët, për ngjyrën e fytyrës, — ma ktheu ai me një lehtësi të tillë, sikur të mos më propozonte të hidhja poshtë tre orë të jetës sime çdo ditë, por thjesht të ndërroja kanalin e televizorit. — Ndërsa nga posti i drejtoreshës do të heqësh dorë. Me atë orar nuk do kesh mundësi ta transportosh Donikën. Familja është më e rëndësishme se ambiciet e tua! Unë jam burrë, i dhashë fjalën motrës.
— Bardhyl, para se të shpërndash fjalë burri majtas e djathtas, a të ka shkuar ndonjëherë në mendje të përdorësh të paktën aritmetikën më të thjeshtë të ekonomisë? — e pyeta, duke e parë me kureshtje të hapur.
— Çfarë? Çfarë ekonomie tani? — u vrenjt ai, duke nuhatur kurthin, por pa e kuptuar nga do t’i vinte goditja.
— Ekonomi shtëpie, krejt e zakonshme, — nisa të numëroja me gishta. — Ekziston një nocion shumë i bukur: kosto alternative. Domethënë fitimi që humbet kur zgjedh një mundësi në vend të një tjetre. Rritja ime e pagës si drejtoreshë do të jetë dyzet mijë Lekë neto. Plus shpërblimi tremujor. Tani llogarisim premtimin tënd: karburant për tetëdhjetë kilometra në ditë në trafik, plus konsumimi i makinës — frenat, vaji, gomat. Edhe këto shkojnë rreth pesëmbëdhjetë mijë Lekë në muaj. Pra, ndihma jote vëllazërore do t’i kushtojë buxhetit tonë të paktën pesëdhjetë e pesë mijë Lekë. Pa llogaritur kohën time të humbur. Më thuaj, o bujari ynë i madh, je gati ta mbulosh këtë shumë nga paga jote si montues dritaresh?
Bardhyli u skuq në fytyrë. Shifrat e sakta nuk i kishte kurrë për zemër; ato gjithmonë ia prishnin mundësinë për të qenë zemërgjerë me llogari të të tjerëve.
— Ti gjithçka e mat me para! — bërtiti ai, duke hedhur një hap drejt meje dhe duke u përkulur kërcënueshëm. — Bëhet fjalë për motrën time! Gjakun tim! Ne duhet të ndihmojmë!
— Duhet të ndihmojmë kur dikush digjet, mbytet ose sëmuret, — ia ktheva duke shqiptuar çdo fjalë qartë. — Por të financosh rehatinë e dikujt tjetër duke sakrifikuar karrierën time, kjo nuk quhet ndihmë. Quhet bamirësi. Dhe e di çfarë? Shumë mirë. Fjala e burrit është punë e shenjtë. Meqë ti i premtove Donikës shofer personal, atëherë ti do t’ia sigurosh.
— Në ç’kuptim? — Bardhyli puliti sytë.
— Do ta çosh vetë Donikën, — i buzëqesha me gjithë shkëlqimin që kisha. — Me furgonin tënd të punës.
— A je çmendur fare?! — shpërtheu ai, gati duke kërcyer nga vendi. — Unë kam porosi që më digjen! Humb pesë deri në shtatë mijë Lekë në ditë po u mora me rrugë kot! Dhe, për më tepër, në karroceri kam veglat, kurse në kabinë bie era shkumë montimi dhe tretës.