— Dhe Donika, me ato çizmet e saj të çelëta, s’ka për të hipur kurrë aty! Ti je gruaja ime dhe e ke për detyrë të më mbështesësh!
Bardhyli u fry dhe nisi të shfrynte me hundë, si një gomë makine fuoristradë që sapo kishte zbuluar se edhe një vidë e thjeshtë mund ta nxirrte jashtë loje.
— Unë i mbështes vendimet e tua kur kanë të bëjnë me kohën tënde dhe me jetën tënde, — ia ktheva me qetësi. — Por kur ti vendos për kohën time, për makinën time dhe për të ardhmen time, pa më pyetur fare, kjo nuk quhet vendim. Quhet paturpësi.
— Nëse nesër nuk shkon te burimet njerëzore dhe nisesh për atë trajnimin tënd në Durrës, mos u kthe më fare në këtë shtëpi! — bërtiti ai, me atë kërcënimin e vjetër teatral, si të kishte parë shumë seriale të lira mbrëmjeve. Pastaj përplasi derën e kuzhinës me gjithë forcë dhe u zhduk në sallon.
Mbeta vetëm. Në kuzhinë dëgjohej vetëm zhurma e ulët e frigoriferit.
Ndryshe nga sa priste Bardhyli, nuk u hodha mbi jastëk për të qarë, nuk kërkova qetësues nëpër sirtarë dhe as nuk fillova t’u telefonoja shoqeve për t’u ankuar se jeta ime po shembej. Në moshën dyzet e gjashtë vjeç, njeriu nuk reagon më si në dramat e adoleshencës. Mora telefonin dhe thirra Eriolën, shoqen time të ngushtë, e cila, për fatin tim, ishte edhe shefe e burimeve njerëzore në rrjetin tonë tregtar. Eriola ishte një grua e rrallë: dinte gjithçka, për këdo, dhe kur kapte një çështje, nuk e lëshonte më.
— Eriolë, mirëmbrëma. Po fle? — e pyeta me ton të gjallë.
— Me ty afër, Teuta, kush fle? — u dëgjua zëri i saj në telefon, ndërsa në sfond bluarësi i kafesë punonte me zhurmë. — E bëre gati çantën? Nesër në dhjetë fiks kemi nisjen nga terminali.
— Jam në proces. Më thuaj një gjë: urdhri për emërimin tim është futur zyrtarisht, apo jo?
— I firmosur, i regjistruar dhe i mbyllur në kasafortë. Pse kjo panik? Bardhyli po bën kryengritje?
— Po tund flamurin, — qesha lehtë. — Kërkon që unë të heq dorë nga posti dhe të bëhem shoferja personale e motrës së tij.
— Ohooo, — e zgjati Eriola me kënaqësi të dukshme. — Personazh përralle, domethënë. Shpresoj ta kesh dërguar tashmë të bëjë një shëtitje të gjatë në drejtimin e duhur?
— Do bëj diçka më të bukur. Do ta ndihmoj ta mbajë fjalën e burrit. Flasim nesër, Eriolë. Takohemi te terminali.
Mbylla telefonin dhe hapa laptopin. Meqë im shoq ishte kaq i shqetësuar për transportin e së motrës, mendova t’ia lehtësoja punën. Hapa Excel-in dhe krijova një tabelë të rregullt. Në kolonën e parë shënova itinerarin: “Shtëpia e Donikës — Zyra e Donikës — Objektet e Bardhylit”. Në kolonën e dytë vendosa orën e nisjes, duke llogaritur trafikun e mëngjesit sipas aplikacionit të hartave; rezultonte se duhej të dilte nga shtëpia në 6:40. Në kolonën e tretë llogarita harxhimin mesatar të benzinës 92 për furgonin e tij, përfshirë edhe qëndrimet në kolonë.
Doli një tabelë shumë e qartë, me ngjyra dhe tepër udhëzuese. E printova, nxora nga mbajtësja e kartëvizitave një kartë të një taksie të mirë të klasit komod dhe e kapësa sipër me kapëse letre. Në krye, me marker të trashë, shkrova: “Grafiku i zbatimit të premtimeve burrërore. Nëse nuk ia del dot, thirri motrës taksi. Të puth, drejtoresha Teuta.”
Pastaj shkova në dhomën e gjumit. Nxora çantën e udhëtimit dhe, me muzikë të butë në kufje, nisa të palosja gjërat një nga një: kostumet, bluzat, këpucët e rehatshme për orë të gjata leksionesh. Ndërkohë Bardhyli kishte shtruar demonstrativisht divanin në sallon. Ishte kthyer nga shpina e divanit dhe psherëtinte me zë të lartë, plot patos, duke luajtur rolin e burrit të fyer rëndë. Nuk ia prisha shfaqjen solo. U shtriva në krevatin tonë dhe fjeta.
Në mëngjes u ngrita në gjashtë. Bëra kafenë, u vesha, mora çantën. Printimin e lashë mbi tavolinën e kuzhinës, mu pranë filxhanit të tij të preferuar. Mbylla derën e hyrjes pa zhurmë dhe thirra taksi për te terminali. Pozicioni i ri po më priste, dhe unë nuk kisha ndër mend ta humbja për shkak të çizmeve të çelëta prej kamoshi të dikujt tjetër.
Telefonata e parë erdhi kur autobusi ynë ndërqytetas kishte lënë pas rrugët e Korçës dhe ne me Eriolën po pinim çaj nga gotat tona me kapak. Në ekran u shfaq: “Donika kunata”. Kafshova me kënaqësi një copë çokollatë dhe hapa telefonin.
— Teuta! Ku je ti?! — zëri i Donikës kumbonte nga inati aq fort, sa për një çast mendova se altoparlanti do të nxirrte shkëndija. — Është tetë pa çerek! Unë jam veshur, po rri te hyrja e pallatit, në erë, dhe ti nuk dukesh gjëkundi!
— Mirëmëngjes, Donikë e dashur, — cicërova me ëmbëlsi. — Po pse po më pret pikërisht mua?
— Sepse Bardhyli tha dje shumë qartë që ti do të më çoje! — ulëriti ajo në telefon. — Për shkakun tuaj unë anulova rezervimin e makinës me qira! Në nëntë kam mbledhje me drejtorin e përgjithshëm, jashtë është lagështirë dhe flokët po më prishen!
— Sa fatkeqësi e rëndë, — thashë me një keqardhje të sinqertë. — Me sa duket, kemi të bëjmë me një dështim klasik komunikimi. Bardhyli vërtet e tha këtë, nuk po e mohoj. Vetëm se harroi një hollësi të vogël, por thelbësore: unë nuk pranova. Për momentin jam rrugës për në udhëtim pune, që të marr detyrën e drejtoreshës.
— Çfarë udhëtimi pune?! — Donikës iu mor fryma. — Po talleni me mua? Po unë çfarë të bëj? Me çfarë të shkoj?!
— Telefonoji Bardhylit, Donikë. Ai është burrë serioz; kur jep fjalën, e mban. Jam e bindur se është nisur drejt teje me shpejtësi. Ditë të mbarë dhe mbledhje të suksesshme!
E mbylla telefonin dhe e kalova menjëherë në “Mos shqetëso”. Eriola, përballë meje, po mbytej nga të qeshurat në pecetë.
— Teutë, ti je grua e pamëshirshme, — tha ajo, duke fshirë lotët.
— Jo, — ia ktheva me filozofi, duke parë peizazhin që rrëshqiste pas xhamit. — Unë thjesht di t’i delegoj kompetencat.
Trajnimi në Durrës doli të ishte pikërisht ajo që më duhej.