Programi në Durrës më doli jashtëzakonisht i vlefshëm. Nuk ishte thjesht një kurs sa për të kaluar radhën. Kishte ligjërata për menaxhimin e stafit, punëtori praktike për organizimin më efikas të hapësirave tregtare, diskutime konkrete mbi shitjet dhe ekipet. Rreth meje ishin njerëz të zgjuar, energjikë, të ardhur nga qytete të ndryshme të Shqipërisë, që flisnin për punën me pasion dhe jo me atë lodhjen e zakonshme të zyrave.
Mbrëmjeve dilnim me Eriolën shëtitje përgjatë Taulantias, pinim kafe në lokale të vogla pranë detit dhe zbërthenim raste pune sikur të ishim në ndonjë këshill strategjik. Për herë të parë pas shumë kohësh ndihesha e kthjellët, e gjallë, e vendosur tamam aty ku duhej të isha.
Lajmet nga “fronti i shtëpisë” më vinin me seri, si buletin lufte. Eriola, që me sa dukej kishte burime informacioni edhe në orbitë, më furnizonte rregullisht me përditësime. Të mërkurën në mbrëmje, teksa po hanim darkë në restorantin e hotelit, ajo nxori telefonin dhe nisi të më lexonte, duke qeshur, një mesazh nga shoqja e saj e vjetër, Majlinda. Ajo punonte si roje në hyrje pikërisht në atë qendër zyrash ku punonte kunata ime.
— Dëgjoje këtë dhe shijoje ngadalë, — tha Eriola, duke rregulluar syzet mbi hundë. — Majlinda shkruan: “Donika jote sot mbërriti në punë në gjendje shpërthimi. Zbriti nga një furgon kantieri i gërvishtur e plot pluhur, përplasi derën aq fort, sa për pak i ra pasqyra anësore. Shoferi pas saj bërtiste në mes të rrugës, pa kursyer fare fjalorin.”
— Pra Bardhyli paska shkuar vetë? — pyeta unë dhe mora një gllënjkë verë me kënaqësi.
— Shkoi, moj, shkoi! — triumfoi Eriola. — Majlinda thotë se Donika hyri në holl si stuhi, me fytyrën flakë të kuqe. Doli që Bardhyli, që të mos vonohej në kantierin e vet, kishte marrë ca rrugica anash dhe kishte ecur si i marrë mbi çdo gropë të mundshme. Donikën e kishte tundur aq keq, sa për pak kishte përplasur kokën në tavan. Po kulmi nuk është ky. Në pjesën e pasme të furgonit i ishte hapur një kuti me astar muri. Flokët ndoshta i shpëtoi, por palltoja e saj prej kashmiri e kishte thithur përjetë erën e tretësit dhe pluhurit të ndërtimit. Thuhet se gjithë ditën financa i rrinte larg me kujdes!
E përfytyrova skenën dhe, për një çast fare të shkurtër, gati më erdhi keq për Bardhylin. Gati.
Ditën e tretë, heshtjen e theu vetë protagonisti kryesor i dramës. Burri më telefonoi të enjten vonë në mbrëmje. Nga zëri i tij i rënduar kuptohej qartë se monumenti i madh i patriarkatit kishte marrë një çarje serioze nga themelet deri në çati.
— Teutë, kjo nuk ka më pikë humori, — nisi ai pa përshëndetje, duke marrë frymë rëndë.
— Plotësisht dakord, Bardhyl, — iu përgjigja qetë, ndërsa nga dritarja e dhomës shihja dritat e shëtitores së Durrësit. — Të jesh drejtoreshë është punë shumë serioze. Ka përgjegjësi të mëdha.
— Ç’hyn këtu drejtoria jote?! — shpërtheu ai. — Për shkak të kësaj logjistike të mallkuar, sot u vonova në matje! Klienti priti një orë, pastaj u mërzit, më mori në telefon, më shau dhe iku te konkurrentët. Ishte porosi për dritare panoramike në një vilë në ndërtim! Pesëdhjetë mijë Lekë fitim të pastër më ikën nga duart, Teutë! Pesëdhjetë mijë!
— Sa keq, vërtet, — thashë, duke tundur kokën, edhe pse ai nuk mund të më shihte. — Por e di si quhet kjo? Kosto alternative, Bardhyl. Ta shpjegova të martën në kuzhinë, të kujtohet? Ndihma falas, kur jepet në kurriz të dikujt tjetër, duket e lirë vetëm derisa fatura të bie papritur mbi tavolinën tënde.
— Ti duhej të më kishe dëgjuar! — u përpoq ai të ushtronte presion nga zakoni, por zëri i doli i lodhur, i hollë, gati vajtues. — Donika ma ka ngrënë trurin me lugë çaji! Dje u vonova vetëm pesëmbëdhjetë minuta për ta marrë, ajo bëri skandal, thirri taksi luksoze dhe faturën ma dërgoi mua! Tha: përderisa unë paskam premtuar të zgjidh transportin, unë duhet të paguaj. Sot, për më tepër, deklaroi se nuk hipën më në makinën time, sepse palltoja i mban erë kantieri dhe kolegët e tallin. Tani kërkon t’i paguaj çdo ditë vajtje-ardhje me shërbim komod, jo çfarëdo taksie!
E mbulova gojën me dorë që të mos qeshja me zë. Donika, me gjithë helmimin e saj të përhershëm dhe egoizmin olimpik, kishte një cilësi të rrallë: ishte jashtëzakonisht konsekuente. Nëse dikush i kishte premtuar paketë “gjithçka e përfshirë”, ajo do ta shtrydhte deri në pikën e fundit, edhe sikur ai dikush të ishte vëllai i saj i dashur tri herë rresht.
— Dhe çfarë ke vendosur, kryetari i familjes? — e pyeta me mirësjellje.
— Teutë, të lutem… — zëri i Bardhylit u drodh dhe ra menjëherë në nota lutëse. — Ty të mbaron trajnimi të shtunën, apo jo? Kthehu, hë? Merr nja dy javë leje. Çoje ti pak sa t’i rregullohet makina, të lutem shumë. Do ta paguaj unë karburantin… gjysmën patjetër ta paguaj!
— Jo, Bardhyl, — ia preva ftohtë, duke e hequr buzëqeshjen nga fytyra. — Unë kthehem të shtunën në mbrëmje dhe të hënën në mëngjes hyj në zyrën time të re. Problemin që krijove vetë, nga hiçi, do ta zgjidhësh vetë. Deshe të dilje vëlla i mirë, autoritar e bujar, por me kurrizin tim? Atëherë vazhdo. Mbaje barrën deri në fund.
Ia mbylla telefonin.
Kënaqësia që ndjeva në atë çast ishte e ngjashme me atë të një arkitekti që sheh se harku i urës është mbyllur në mënyrë të përsosur. Kundërshtari im nuk kishte rënë thjesht në një gropë. Ai e kishte sjellë vetë lopatën, e kishte hapur vetë një gërmim të thellë, kishte zbritur aty me ceremoni dhe tani përpiqej të më shiste mua bileta për operacionin e shpëtimit.
Nga fundi i javës, situata arriti kulmin e vet të natyrshëm, pothuajse shkëlqyes në absurditetin e saj. Të premten në mbrëmje më telefonoi Donika. Për herë të parë pas shumë vitesh, toni i saj nuk ishte urdhërues, as tekanjoz, por çuditërisht i sjellshëm, madje paksa lajkatar.
— Teutë, përshëndetje. Të zë keq? Dëgjo, është e vërtetë që je bërë drejtoreshë?
— E vërtetë, Donika. Të hënën marr dyqanin në dorëzim.
— Urime… — në telefon ra një pauzë e sikletshme; dëgjoheshin thonjtë e saj që trokisnin mbi tavolinë. — Dëgjo, Bardhyli sot më bëri një skenë të paparë. Më tha se nuk do të më çojë më, për asnjë arsye në botë.
— Vërtet? Sa interesante. Dhe si e justifikoi këtë tërheqje nga detyra vëllazërore?
Donika mori frymë me zhurmë dhe u bë gati të rendiste ankesat e tij një nga një.