se, sipas tij, sa herë më çon mua, i fillon një tik nervor, i dhemb shpina nga trafiku dhe benzina i harxhohet sikur makina të kishte vrimë në serbator, — turfulloi Donika. — E kupton? Më ngriti zërin mu përpara zyrës! Mua, motrës së vet! Më tha se ia paskam pirë gjakun me ato çizmet e mia!
— Çfarë tragjedie madhështore. Material i pastër për serial, — e zgjata unë me qetësi. — Po tani si do të shkosh e të vish? Me urban? Me autobus?
— Me asgjë nga këto, — u përgjigj Donika me një vetëkënaqësi që i ndihej edhe përmes telefonit. — Unë nuk jam gjetur në kazan plehrash. Ia kujtova shumë qartë se më kishte dhënë fjalën para njerëzve që çështjen e transportit do ta zgjidhte ai. Dhe për shkak të tij unë anulova rezervimin e lirë që kisha gjetur. Nëse nuk është në gjendje të më çojë vetë dhe nuk do të paguajë taksi, atëherë le të mbulojë dëmin.
— Dhe si përfundoi kjo epope? — pyeta unë, gati duke mbajtur frymën.
— Si përfundim, shtrëngoi dhëmbët, bërtiti pak, por ma pagoi qiranë e një makine zëvendësuese për tri javët që kanë mbetur! — shpalli kunata ime triumfuese. — I mori paratë nga kursimet e veta, ato që po i mblidhte për një varkë të re me motor. M’i kaloi në kartë. Kështu që jam prapë në timon dhe nuk i jap llogari askujt. Mirë, po të lë tani, se duhet të shkoj në sallon për manikyr!
Ajo e mbylli telefonin, ndërsa unë mbeta ulur në krevatin e dhomës së hotelit, duke qeshur aq fort sa më dolën lotët. Bardhyli, njeriu që të martën më kishte ndaluar të pranoja një rritje page prej dyzet mijë lekësh, vetëm që gjoja të “kursenim” për makinën me qira të së motrës, në fund kishte humbur një porosi të majme prej pesëdhjetë mijë lekësh, kishte shpenzuar nerva me shumicë, ishte zënë me po atë motër, kishte lodhur makinën e vet dhe, mbi të gjitha, ia kishte paguar vetë qiranë nga paratë e kursyera. Mat, zotëri monument prej bronzi.
Të shtunën në mbrëmje u ktheva në shtëpi. Apartamenti dukej i pastruar në mënyrë të pazakontë, madje paksa frikësuese. Asnjë palë çorape të hedhura nëpër dysheme. Mbi sobë qëndronte një tigan me qofte të saposkuqura dhe një tenxhere me pure patatesh. Bardhyli rrinte në tryezën e kuzhinës dhe vështronte filxhanin bosh me një zymtësi të thellë.
— Përshëndetje, — thashë, duke lënë çantën e udhëtimit pranë derës dhe duke hyrë në kuzhinë.
Dukesha shkëlqyeshëm: flokë të prerë bukur në një sallon të mirë në Durrës, kostum elegant dhe një shikim krejt i qetë, i sigurt, i një gruaje që e di shumë mirë vlerën e vet.
Bardhyli ngriti sytë ngadalë. Në ta nuk kishte mbetur asnjë grimë nga fodullëku i tij komandues. Aty lëkundej vetëm trishtimi i pafund i një njeriu që e kishte kujtuar veten strateg të madh, por sapo kishte kuptuar se matematika është shkencë e pamëshirshme dhe nuk njeh pazare.
— U ktheve, — mërmëriti ai, duke shmangur vështrimin.
— Siç po e sheh.
Mbushja një gotë me ujë dhe u ula përballë tij.
— Ia pagove makinën Donikës? — pyeta shkujdesur, duke pirë një gllënjkë.
Ai u drodh sikur dikush t’i kishte lidhur një tel të zhveshur te karrigia.
— Nga e more vesh ti?
— Ma solli një zog i vogël lajmin. Qenka e shtrenjtë qiraja këto kohë?
— Tridhjetë e pesë mijë lekë, — nxori Bardhyli mes dhëmbëve të shtrënguar, duke parë murin. — Dhe porosia prej pesëdhjetë mijë lekësh i shkoi Çeskut. Tetëdhjetë e pesë mijë lekë u hodhën në erë brenda një jave. Dhe varkën këtë sezon mund ta harroj përfundimisht.
Më hodhi një vështrim plot pritje, sikur shpresonte te ndonjë ngushëllim gruaje, te ndonjë fjalë e butë, ose të paktën te ajo klasikja: “Ta thashë.” Por unë nuk kisha ndërmend ta mëshiroja. Mësimet kanë çmimin e tyre.
— Të paktën ruajte nderin para motrës, — thashë me një ironi të lehtë, të ftohtë. — Fjala e burrit u mbajt. Transporti u sigurua. Të lumtë, Bardhyl. Kryefamiljar i vërtetë.
Ai kërciti dhëmbët dhe nxori frymën me zhurmë nga hunda.
— Teuta, mjaft u tall. E kuptova.
— Çfarë kuptove saktësisht? — u përkula pak përpara dhe e pashë drejt në sy. Zëri m’u ul, por brenda tij u ndie një tingull metali. — Kuptove që nuk mund të premtosh burimet e dikujt tjetër? Apo kuptove që karriera ime, koha ime dhe makina ime nuk janë lodra që ti mund t’i shpërndash sipas tekave të familjes sate?
Ai uli kokën. Supet iu varën.
— Gabova, — tha burri im me zë të ulët.
Ajo fjali i doli me një mundim të jashtëzakonshëm, sikur po nxirrte gurë nga goja.
— Nuk do të vendos më asgjë në emrin tënd. Dhe nuk do të jap më premtime për ty.
— Shumë mirë, — u drejtova dhe i buzëqesha ndritshëm. — Më gëzon pa masë që arritëm në një mirëkuptim. Meqë ra fjala, nga java tjetër do të kem orar të ri. Të jesh drejtoreshë dyqani do të thotë përgjegjësi. Do të më duhet të rri më gjatë, ndonjëherë edhe të dal në fundjavë, kështu që darkat të martave dhe të enjteve do t’i përgatisësh ti. Purenë, me sa shoh, e paske bërë për bukuri.
Bardhyli hapi gojën për të kundërshtuar, siç e kishte zakon, por në çast iu kujtuan tetëdhjetë e pesë mijë lekët që kishin fluturuar kot. Gëlltiti rëndë, e mbylli gojën dhe tundi kokën me bindje.
Të hënën hyra në zyrën time të re, të ndritshme. Mbi tavolinë më priste dosja me raportet e mëngjesit, ndërsa nga dritarja hynte një diell i fortë. Pas derës dëgjohej gumëzhima e sallës së shitjes. Telefoni sinjalizoi një mesazh. Ishte Eriola ime e pazëvendësueshme: “E pra, zonja drejtoreshë, hamë sot drekë në restorant? Të festojmë fitoren e arsyes së shëndoshë mbi patriarkatin dhe çizmet prej kamoshi?”
“Patjetër, — ia ktheva shpejt. — Dhe e di çfarë? Sot qeras unë. Në fund të fundit, kostoja ime alternative këtë javë doli zero. Madje jam edhe me fitim.”
E lashë telefonin mënjanë, ndeza kompjuterin e punës dhe hapa dosjen e parë. Jeta ishte e bukur. Ndërsa drejtësia, siç doli, vjen pa zhurmë dhe përfundimisht, mjafton të tërhiqesh në kohën e duhur dhe ta lësh njeriun ta paguajë vetë marrëzinë e vet, me tarifë të dyfishtë.