— Këtë dhomë do ta lirojmë që sot. Ledioni me Vesën do t’i fusin valixhet aty, kurse tavolinën tënde të punës, përkohësisht, mund ta nxjerrim në korridor, — shpalli Ikbale, duke hyrë në apartament para të birit.
Pas saj, në korridor u fut një burrë i ri, i ngarkuar me dy valixhe të rënda. Menjëherë pas tij u shfaq një vajzë me çantë udhëtimi në sup dhe me një qese të madhe në dorë. Ajo i buzëqeshi Donikës me një lloj faji në fytyrë, sikur e kuptonte se diçka nuk shkonte, por kishte vendosur të priste derisa dikush t’i shpjegonte gjërat.
Arbeni mbylli derën e hyrjes dhe hodhi sytë nga e shoqja.
— Mos rrini në mes të derës. Hajde, t’i fusim njëherë plaçkat brenda, — tha ai.
Donika nuk lëvizi asnjë hap.
Ishte një mëngjes i nxehtë gushti. Dritaret ishin hapur tej e tej; nga rruga vinte zhurma e makinave, ndërsa nga oborri dëgjoheshin zërat e fëmijëve. Vetëm pak minuta më parë, Donika kishte menduar të mbaronte pastrimin e shtëpisë e pastaj të dilte për të blerë ushqime. Tani, në mes të korridorit, qëndronin valixhe të huaja, ndërsa vjehrra e saj kishte nisur të vendoste për fatin e dhomës ku Donika punonte zakonisht.
— A mund të më shpjegojë ndokush çfarë po ndodh këtu? — pyeti ajo.
Ikbale hoqi sandalet, i vendosi me kujdes pranë murit dhe, pa u trazuar fare, shkoi drejt kuzhinës.
— Asgjë për t’u shqetësuar. Ledioni dhe Vesa do të rrinë te ju për ca kohë. Të rinjve duhet t’u jepet një dorë.
Ledioni i uli valixhet në dysheme.
— Mami më tha se ju nuk kishit kundërshtim.
Donika e ktheu menjëherë vështrimin nga burri.
Arbeni ngriti pak supet, si dikush që s’di ç’të thotë.
— Doja të ta thosha sonte.
— Mbrëmë doje të thuash?
— Jo, sot.
— Pasi ata të kishin ardhur tashmë?
— Ç’rëndësi ka kjo? Nuk janë njerëz të panjohur që kanë ardhur nga rruga për një natë. Është vëllai im.
Ndërkohë, Ikbale kishte hapur një nga dollapët e kuzhinës dhe po nxirrte filxhanët. Ajo e dinte shumë mirë ku mbahej çdo gjë, edhe pse Donika nuk i kishte dhënë kurrë të drejtë të sillej si e zonja e shtëpisë.
— Fillimisht ulemi qetë, pimë diçka, flasim si njerëz, — tha vjehrra. — Pastaj vendosim ku do t’i sistemojmë sendet.
Donika vështroi valixhet. Njëra prej tyre ishte aq e madhe, sa Ledioni e kishte sjellë mbi katër rrota. Te doreza e tjetrës varej një jastëk udhëtimi. Ishte e qartë se këta njerëz nuk kishin ardhur thjesht për fundjavë.
— Për sa kohë keni menduar të qëndroni? — e pyeti ajo kunatin.
Ledioni u kollit lehtë dhe pa nga e ëma.
— Ndoshta tre muaj. Mbase katër.
— Derisa të mbledhin paratë për këstin e parë, — shtoi Ikbale. — Nëse do t’u duhet më shumë kohë, do të rrinë pak më gjatë. Apartamenti është i madh, një dhomë bosh e keni. Nuk do t’i bien në qafë askujt.
Vesa hoqi çantën nga supi.
— Ne mund të marrim pjesë në shpenzime.
— Nuk është puna te shpenzimet, — iu përgjigj Donika. — Problemi është se unë po e dëgjoj për herë të parë se ju paskeni ndërmend të jetoni këtu.
Vajza rrudhi ballin dhe pa Ledionin.
— Ti më the se gjithçka ishte rënë dakord.
— Mendova se Arbeni kishte folur me Donikën, — mërmëriti ai.
— Mos u shqetësoni kot, — ndërhyri Ikbale. — Donikës i pëlqen thjesht ta lajmërojnë më përpara. Tani do të mësohet me idenë dhe gjithçka do të shkojë mirë.
Fjalët e saj u thanë me aq siguri, sikur vendimi të ishte marrë me kohë dhe zonjës së shtëpisë t’i mbetej vetëm ta pranonte pa zë.
Por Ikbale nuk ishte zonja e atij apartamenti.
As Arbeni nuk ishte pronar.
Apartamenti u përkiste prindërve të Donikës.
Petriti dhe Zana e kishin blerë shumë vite më parë, kur Donika ishte ende në shkollë. Për një kohë të gjatë, familja kishte jetuar aty të tre. Më vonë, vajza mbaroi universitetin, gjeti punë si teknologe në një punishte të vogël ushqimore dhe vazhdoi të jetonte me prindërit.
Pas tre vitesh, Petritit iu ofrua të drejtonte një servis në qytetin fqinj. Rruga nuk zgjaste më shumë se gjysmë ore, por atij nuk i pëlqente të udhëtonte çdo ditë vajtje-ardhje. Prindërit blenë një shtëpi të vogël atje dhe u shpërngulën.
Apartamentin nuk e shitën.
— Rri këtu sa të të nevojitet, — i kishte thënë i ati asokohe. — Paguaj shpenzimet e zakonshme, mbaje shtëpinë në rregull dhe më vonë shohim e bëjmë.
Pronësia mbeti në emër të prindërve, në pjesë të barabarta. Donika ishte e regjistruar në atë adresë dhe jetonte aty me lejen e tyre. Ajo nuk e kishte quajtur kurrë apartamentin të vetin në kuptimin ligjor dhe këtë nuk ia kishte fshehur as Arbenit.
Ata ishin njohur pesë vjet më parë, në ditëlindjen e një të njohure të përbashkët. Arbeni punonte si mjeshtër për riparimin e pajisjeve frigoriferike dhe Donikës i ishte dukur që në fillim njeri i qetë, i matur dhe me këmbë në tokë.
Pas disa muajsh, ai nisi të qëndronte shpesh te ajo. Më pas folën për të jetuar bashkë dhe Arbeni solli sendet e tij.
Donika ia kishte sqaruar që në fillim:
— Apartamenti është i prindërve të mi. Ata na lejojnë të banojmë këtu, por ne nuk mund të vendosim për të si të ishte prona jonë.
— Natyrisht, — ishte përgjigjur Arbeni. — Nuk kam pretendime mbi pasurinë e askujt.
Një vit më vonë, ata e regjistruan martesën. Prindërit e Donikës nuk patën kundërshtim që dhëndri të jetonte në apartament. Madje Petriti ia dorëzoi vetë një palë çelësa rezervë dhe i kërkoi vetëm një gjë:
— Nëse një ditë doni të bëni ndonjë ndryshim serioz ose të sillni dikë tjetër për të banuar këtu, na telefononi më parë.
Atëherë Arbeni kishte tundur kokën.
— Sigurisht. Kjo as që diskutohet.
Vitet e para të martesës kaluan të qeta. Arbeni nuk sillej si pronar, nuk hynte në debate me prindërit e gruas dhe nuk ua premtonte apartamentin të afërmve të vet.
Telashët nisën me vizitat e Ikbales.
Në fillim, vjehrra vinte një herë në muaj. Lajmëronte paraprakisht, sillte diçka për tryezë dhe nuk rrinte gjatë. Donika e priste me mirësjellje. Marrëdhënia e tyre nuk mund të quhej e ngushtë, por nuk kishte as arsye për grindje serioze.
Pak nga pak, Ikbale filloi të shfaqej më shpesh.
Në fillim telefononte kur ishte tashmë në autobus.
— Po vij për pak. Hape derën.
Pastaj, me kalimin e kohës, nuk merrte më mundimin as të telefononte. Ngjitej në kat, shtypte zilen dhe habitej sinqerisht nëse Donika nuk ndodhej në shtëpi.
— Po ti ku sorollatesh ditën e pushimit?
— Kam punët e mia.
— Duhet të lajmërosh. Mund të kisha ardhur kot.
Donika ia kujtonte çdo herë se vizita nuk ishte rënë dakord më parë. Vjehrra bënte një gjest mospërfillës me dorë dhe hynte nëpër dhoma.
Me kohën, sjellja e saj ndryshoi edhe më shumë. Ajo filloi të vepronte sikur apartamenti, edhe nëse nuk ishte pronë e saj, të paktën të ishte nën administrimin e saj.
Një ditë, Donika u kthye nga dyqani dhe pa se enët e kuzhinës ishin zhvendosur në sirtarë të tjerë. Ikbale kishte vendosur se gjërat që përdoreshin më shpesh duhej të ishin më pranë sobës, kurse të tjerat mund të shtyheshin më larg.
— Do ta kaloj gjithë ditën duke kërkuar gjërat që deri dje i kisha në vendin e zakonshëm, — tha Donika.
— Po më vonë do ta kuptosh sa më praktike është kështu, — ia ktheu Ikbale.
Donika i vendosi të gjitha përsëri siç kishin qenë.
Në vizitën pasuese, vjehrra solli një kuti me enët e saj. Brenda kishte pjata me vizatime të zbehura, disa filxhanë, një pjatancë të madhe dhe një tabaka të vjetër metalike.
— Për çfarë duhen këto këtu? — pyeti Donika.
— Ju keni pak enë për miq.
— Neve na mjaftojnë ato që kemi.
— Po sikur të mblidhen dhjetë veta?
— Ne nuk ftojmë dhjetë veta njëherësh.
Ikbale i futi gjërat e sjella në një ndarje të lirë të dollapit.
Në mbrëmje, Donika i kërkoi Arbenit ta çonte kutinë mbrapsht.
— Le të rrijë, — u përgjigj ai. — Nuk i prish punë askujt.
— Nëna jote po zë vend me sendet e saj në apartamentin e prindërve të mi.
— Disa pjata nuk quhen pushtim shtëpie.
— Sot janë pjata. Nesër do të sjellë gjysmën e depos.
Arbeni qeshi lehtë, por megjithatë e mori kutinë dhe e çoi te e ëma. Një javë më vonë, Ikbale u paraqit me një tjetër kuti. Këtë herë brenda kishte peshqirë kuzhine, kuti plastike dhe një vazo të madhe.
Donika as nuk pranoi t’i hapte paketimet.
— Ju lutem, merrini mbrapsht.
— Po ti ende s’i ke parë.
— Nuk më nevojitet asgjë.
— Nuk është edukatë të refuzosh dhuratat.
— Nuk quhet dhuratë kur një send zgjidhet pa pyetur njeriun që do ta përdorë dhe pastaj kërkohet të mbahet me zor në shtëpinë e tij.
Ikbale pa nga i biri.
— Arben, thuaji edhe ti diçka.
— Donika, mami është munduar, — tha ai, i zënë ngushtë.
— Atëherë merre gjithçka dhe mbaje në punishten tënde.
Biseda u mbyll me kaq. Arbeni, edhe atë herë, ia çoi kutinë së ëmës, por më pas e qortoi gruan se ishte treguar tepër e ashpër.
Për të, çdo ndodhi e tillë ishte thjesht një vogëlsi.
Kur Ikbale hapte dollapët, ai thoshte se ajo po kërkonte vetëm një filxhan.
Kur ajo kritikonte rregullin nëpër dhoma, ai e shpjegonte duke thënë se e ëma ishte mësuar ndryshe.