Edhe kur vjehrra hodhi idenë që dhoma e lirë t’i jepej përkohësisht motrës së saj, sa të mbaronte ajo disa punime në shtëpi, Arbeni u rreshtua menjëherë në anën e së ëmës.
— Njerëzit e gjakut duhet t’i dalin krah njëri-tjetrit, — tha ai, sikur kjo e mbyllte çdo diskutim.
Donika ia kujtoi me qetësi:
— Kjo banesë nuk është as e jotja, as e imja. Ne nuk kemi të drejtë të ftojmë dikë të vijë e të jetojë këtu.
— Prindërit e tu, gjithsesi, nuk e përdorin atë dhomë, — ia ktheu Arbeni.
— Fakti që nuk e përdorin çdo ditë nuk e kthen në pronë të nënës sate.
— Unë thjesht thashë të ndihmonim një njeri.
— Jo, ti propozove të disponoje shtëpinë e dikujt tjetër.
Atëherë Ikbale u tërhoq nga ajo ide. Jo sepse e pranoi se kishte gabuar, por sepse motra e saj gjeti një zgjidhje tjetër.
Kaluan disa muaj dhe vjehrra e riktheu përsëri bisedën te dhoma e lirë.
Këtë herë, sipas saj, aty mund të vendosej për pak kohë Ledioni. Djali i vogël i Ikbales jetonte me qira bashkë me Vesën dhe po përpiqej të blinte një apartament të vetin.
— Përse t’ia hedhin paratë një të huaji? — arsyetonte Ikbale. — Le të rrinë ca muaj te ju dhe ato që kursejnë t’i lënë mënjanë.
— Këtë temë e kemi diskutuar një herë, — iu përgjigj Donika. — Vetëm prindërit e mi mund të vendosin nëse dikush do të banojë këtu.
— Ata as që kanë për ta marrë vesh, — tha vjehrra.
Donika e uli telefonin mbi tavolinë.
— Pas kësaj fjalie nuk kemi më çfarë të flasim.
Arbeni, si zakonisht, zgjodhi vendin më të rehatshëm për veten.
— Donika, mami po flet kot, po mendon me zë të lartë.
— Ajo po mendon se si të përdorë një apartament të njerëzve që nuk i ka pyetur fare.
— Askush nuk ka ardhur ende me valixhe te dera, — u përpoq ai ta zbusë.
Tani, ama, kishin ardhur.
Ikbale ishte ulur në tryezën e kuzhinës dhe po hidhte çaj të zi nëpër filxhanë, sikur të ishte në shtëpinë e vet. Ledioni ishte sistemuar pranë saj, ndërsa Vesa qëndronte te pragu, me çantën në dorë, dukshëm e pasigurt nëse duhej të ulej apo jo.
Arbeni nxori një pako biskotash nga dollapi dhe e vendosi në mes të tavolinës.
— Ju lutem, pa sherr, — tha ai.
— Sherr ende nuk ka, — iu përgjigj Donika. — Ka vetëm katër njerëz, prej të cilëve tre kanë vendosur të shpërngulen në apartamentin e prindërve të mi pa lejen e pronarëve.
— Unë nuk kam ardhur të banoj këtu, — u fye Ikbale. — Vetëm i ndihmova të rinjtë të sillnin sendet.
— Atëherë valixhja e parë kujt i përket? — pyeti Donika.
Vjehrra heshti për një çast.
— Aty ka disa gjëra për kuzhinën dhe ca çarçafë.
— Pra edhe ju paskeni menduar të lini këtu një pjesë të sendeve tuaja.
— Që Vesa të ketë çfarë të përdorë.
Vajza u skuq dhe shtrëngoi rripin e çantës.
— Ne i kemi gjërat e domosdoshme, — tha ajo me zë të ulët. — Ikbale na tha se apartamenti është i madh dhe dhoma rri bosh. Nuk e dinim që ju ishit kundër.
— Unë nuk jam thjesht kundër. Unë nuk kam të drejtë t’ju lejoj të jetoni këtu pa miratimin e pronarëve.
Ledioni vrenjti vetullat.
— Arben, ti më the se do ta rregulloje këtë punë.
Donika ktheu sytë nga i shoqi.
— Domethënë ti, megjithatë, ua paske premtuar dhomën?
Arbeni kaloi pëllëmbën mbi mjekër.
— Unë dhe Ledioni folëm. I thashë se, sipas meje, nuk do të kishte ndonjë problem.
— Mbi çfarë baze e mendove këtë?
— Sepse ne jetojmë këtu prej disa vitesh.
— Të jetosh me lejen e pronarëve dhe të vendosësh për pronën e tyre janë dy gjëra krejt të ndryshme.
Ikbale e la lugën pranë filxhanit me një zhurmë të thatë.
— Petriti dhe Zana nuk kanë ndër mend të kthehen këtu. Çfarë kuptimi ka të rrijë dhoma kot?
— Këtë e vendosin ata.
— Ti je vajza e tyre.
— Pikërisht prandaj nuk kam ndër mend të veproj pas shpinës së tyre me pronën e tyre.
Vjehrra kaloi gishtat mbi tavolinë, e acaruar.
— Atëherë telefonoju dhe pyeti. Nuk besoj se njerëz normalë do t’i nxjerrin dy të rinj në rrugë.
Donika mori telefonin me qetësi.
— Ide shumë e mirë.
Arbeni u ngrit paksa në vend, i shqetësuar.
— Ndoshta më parë ta bisedojmë mes nesh?
— Ju e paskeni biseduar tashmë pa mua.
Ajo formoi numrin e të atit. Petriti u përgjigj pothuaj menjëherë.
— Babi, je në shtëpi me mamin?
— Sapo u kthyem. Çfarë ka ndodhur?
— Këtu janë Ikbale, Ledioni dhe e dashura e tij. Kanë ardhur me valixhe. Arbeni u ka dhënë leje të rrinë në apartament për disa muaj.
Në anën tjetër të telefonit ra një heshtje e shkurtër.
— Ne nuk kemi dhënë asnjë leje të tillë.
— E di.
— Janë ende aty?
— Po.
— Për rreth gjysmë ore jemi te ju.
Biseda zgjati vërtet më pak se një minutë.
Donika e vendosi telefonin mbi tavolinë.
— Prindërit e mi do të vijnë së shpejti.
Ikbale u mbështet pas karriges.
— Shumë mirë. Më në fund do të flasim me njerëz të rritur.
— Mami, ndoshta nuk duhej t’i thërrisnim të gjithë menjëherë, — tha Ledioni me zë të ulët.
— Ti s’ke ku të rrish dhe ende kërkon të justifikohesh?
— Kemi ku të rrimë, — ndërhyri Vesa. — Ne jetojmë me qira. Thjesht ju thatë se këtu mund të kursenim.
Ikbale e pa me bezdi.
— Atëherë hesht. Po të mos isha unë, ju do të mblidhnit para edhe për vite të tëra.
Për herë të parë, Donika pa Ledionin të ngryste fytyrën me pakënaqësi. Deri atë ditë, ai pothuaj nuk e kundërshtonte kurrë të ëmën.
— Mos i fol kështu Vesës.
— Unë po përpiqem për të mirën tuaj!
— Askush nuk na ftoi këtu. Ti na sigurove se gjithçka ishte vendosur.
— Arbeni e konfirmoi, — tha Ikbale menjëherë.
Të gjithë sytë u kthyen sërish nga ai.
Arbeni u drejtua në këmbë, sikur po përgatitej për mbrojtje.
— Unë nuk e konfirmova përfundimisht.
Ledioni qeshi shkurt, pa humor.
— Ti the: “Ejani të shtunën, Donika do të murmuritë pak dhe pastaj do të qetësohet.”
Donika e ktheu kokën ngadalë drejt burrit. Fytyra iu bë e palëvizshme, vetëm gishtat iu mbyllën më fort rreth telefonit.
— Pra kështu e kishe menduar bisedën tonë?
— U shpreha keq, — tha Arbeni.
— Ti e dije që më parë se unë nuk do të pranoja. Prandaj vendose të më vije përpara një fakti të kryer.
— Doja të ndihmoja vëllanë.
— Me apartamentin e dikujt tjetër.
Arbeni hapi gojën, por nuk gjeti asnjë shpjegim që të tingëllonte bindës.
Ikbale u ngrit nga karrigia.
— Mjaft u kapët pas fjalëve. Më mirë t’i tregosh Vesës ku t’i fusë gjërat. Prindërit do të vijnë, do të flasim dhe çdo gjë do të rregullohet.
— Valixhet do të qëndrojnë në korridor, — tha Donika.
— Pengojnë kalimin.
— Jo për shumë kohë.
Vjehrra kaloi pranë saj dhe u drejtua nga dhoma e lirë. Donika i shkoi pas.
Dhoma ndodhej në fund të korridorit. Brenda kishte një tavolinë pune, një raft librash, një divan dhe një komodinë të ngushtë. Donika punonte aty disa ditë në javë, mbante dokumentet dhe merrej me punët që kërkonin qetësi.
Ikbale hapi derën dhe hodhi një vështrim brenda, sikur po bënte matje.
— Tavolinën mund ta fusim në dhomën e gjumit. Komodinën e nxjerrim në korridor. Ledioni me Vesën i vendosin rrobat në dollap, ndërsa librat tuaj duhen futur nëpër kuti.
— Asgjë nuk do të preket.
— Si do të jetojnë ata mes letrave të tua?
— Ata nuk do të jetojnë këtu.
— Po e përsërit me qëllim të njëjtën gjë?
Donika qëndroi në prag, duke zënë hyrjen.
— E përsëris sepse ju vazhdoni të bëni sikur nuk kuptoni.
Ikbale iu afrua.
— Arbeni është burri yt. Edhe ai duhet të ketë të drejtë fjale.
— Ai ka të drejtë fjale për çështjet e jetës sonë të përbashkët. Nuk ka të drejtë të shpërndajë dhoma në apartamentin e prindërve të mi.
— Ke karakter të vështirë.
— Por kam kujtesë të mirë. Më kujtohet shumë qartë kujt i përket kjo pronë.
Në atë çast ra zilja e derës.
Donika shkoi të hapte.
Në shkallë qëndronin prindërit e saj. Zana mbante një çantë të vogël në dorë, ndërsa Petriti po hiqte syzet e diellit. Nuk dukeshin të alarmuar, por kishin ardhur aq shpejt, sa i ati nuk kishte pasur kohë as të ndërronte këmishën e punës.
— Hyni, — tha Donika.
Petriti pa valixhet në korridor dhe tundi kokën shkurt, sikur sapo kishte marrë vërtetimin e fjalëve të së bijës.
— Janë të gjithë këtu?
— Po.
— Atëherë të ulemi në sallon.
Ikbale doli nga korridori me një shprehje të sigurt në fytyrë.
— Shumë mirë që erdhët. Kjo situatë është fryrë krejt pa arsye.
Zana hodhi sytë te valixhet.
— Sa persona paskan ndër mend të banojnë këtu?
— Vetëm Ledioni dhe Vesa, — u përgjigj vjehrra. — Janë të rinj, të qetë, gjithë ditën në punë. As nuk do t’i vini re.
— Ne vetë nuk jetojmë këtu, — tha Petriti.
— Aq më tepër. Dhoma rri bosh.
— Nuk rri bosh, — ndërhyri Donika. — Unë punoj aty.
— Tavolina e punës mund të vendoset diku tjetër, — bëri Ikbale me dorë, sikur po largonte një bezdi të vogël. — Nuk është aty thelbi.
Të gjithë kaluan në sallon. Ledioni dhe Vesa u ulën pranë njëri-tjetrit në divan. Arbeni mbeti te dera, me fytyrë të ngrirë. Donika qëndroi pranë dritares, afër së ëmës.
Ikbale e mori fjalën e para.