Arlindi e tha këtë sikur po jepte një lajm të mrekullueshëm: zëri iu ngrit me gëzim, buzëqeshi, thuajse po i dorëzonte Vesës një dhuratë të mbështjellë me letër vezulluese. Madje hapi edhe krahët, si për të treguar madhështinë e vendimit. Pas shpinës së tij, mbi varëse, rrinte këllëfi i biletave, i blerë që në prill.
Vesa e uli çantën në dysheme pa u ngutur. Pastaj e vështroi të shoqin gjatë, me kujdes të ftohtë, ashtu siç sheh njeriun që ka ngatërruar derën.
— Arlind, kam vetëm një pyetje për ty: këtë po ma njofton seriozisht apo po bën shaka? Sepse, nëse është shaka, të doli goxha qesharake. Por nëse është njoftim, atëherë ne kemi një problem me orientimin, — tha ajo.
— Çfarë orientimi?
— Pikërisht këtë. E shtuna ime është e zënë prej kohësh: unë atë ditë pushoj. Vendi është rezervuar gjashtë muaj më parë, paratë nga unë janë marrë, ndërsa nga ti, me sa duket, është marrë kujtesa.
— Vesa, mos e nis tani! Atje duhet pastrim i madh! Ballkoni është mbushur plot, çdo gjë ka nevojë për dorë! Mami nuk ia del dot vetëm!
— Ajo ka djalë, vajzë, motër dhe një fis të tërë në dispozicion. Le ta ndajnë punën mes tyre. Unë nuk jam e vetmja njësi shpëtimi në këtë qytet, — ia ktheu Vesa.
Arlindi ngriti supin me bezdi dhe hyri në dhomë, sikur biseda tashmë ishte mbyllur në favor të tij. Vesa mbeti në korridor, duke parë këllëfin e biletave. Brenda duhej të ishin dy rezervime për një shtëpizë të vogël pranë ujit, ku kishin planifikuar të mos bënin absolutisht asgjë për katër ditë rresht.
— Biletat i kam kthyer, — u dëgjua nga dhoma, hedhur shkujdesur.
Vesa shkoi pas tij. E qetë. Pa ngritur zërin, sepse ulërima harxhon energji, dhe energjia do t’i duhej ende.
— Përsërite. Ngadalë. Rrokje për rrokje, — kërkoi ajo.
— I ktheva. Dhe paratë ia dhashë mamit. Duhet të rregullojë ballkonin, kangjellat janë ndryshkur. Çfarë më shikon ashtu? Ndihmova njeriun tim!
— Arlind, ti sapo ke vendosur për paratë e mia. Gjysma e asaj shume ishte imja, dhe unë nuk e kam dhuruar për kangjella. Nuk jam fond bamirësie me kapital të pafund.
— Ah, ja ku filloi! Tani do bësh llogari! Për qindarka po kapesh, koprrace!
— Koprrac është ai që merr gjënë e tjetrit dhe kënaqet. Unë jam thjesht një grua me makinë llogaritëse dhe me dinjitet. Ndryshimi është i madh, — tha Vesa.
Ai u kthye menjëherë. Fytyra iu ashpërsua, buzët iu mblodhën në një vijë të hollë.
— Ti në këtë familje nuk je askush që të vendosësh kushte! Mami tha të shtunën. Pra, të shtunën!
— Shkëlqyeshëm. Atëherë le të vijë ajo të shtunave në shtëpinë e vet me leckë në dorë. Unë kam banesën time, planet e mia dhe karakterin tim. Tri gjëra që, me sa duket, askush nuk t’i ka prezantuar zyrtarisht.
Të premten në mbrëmje, zilja e derës ra pa asnjë paralajmërim. Tre shtypje të shkurtra, të prera, urdhëruese — ashtu bien njerëzit që janë të bindur se dera do t’u hapet.
Vesa hapi. Në prag qëndronte Teuta Kalemi, nëna e Arlindit, me dy qese të mbushura me lecka dhe me shkopinj pastrimi në duar. Pas saj vinte Gerda, motra e Teutës, me atlete të reja dhe me pamjen e dikujt që ka ardhur të marrë në dorëzim një objekt.
— Sollëm pajisjet, — shpalli Teuta Kalemi, duke hyrë brenda. — Nesër në shtatë. Fillon nga korridori, pastaj banja, pastaj kuzhina, pastaj ballkoni. Ballkoni është më i rëndësishmi.
— Plan i shkëlqyer, — pohoi Vesa me kokë. — Vetëm se keni harruar të bini dakord me personin që duhet ta zbatojë. Unë nuk figuroj në atë listë.
— Çfarë?
— Po them që orari është shumë i bukur, por është orari juaj. I imi duket ndryshe: e shtunë, qetësi, asnjë shkop pastrimi.
Gerda nënqeshi dhe e përshkoi korridorin me sy nga plintusi deri te tavani, me një shikim pronareje, sikur po vlerësonte çdo cep të hapësirës.