sikur po llogariste metrat katrorë.
— Arlind! — thirri ajo nga brendësia e apartamentit. — Eja dhe shpjegoja gruas sate kush ka fjalën e fundit në këtë familje!
Arlindi doli menjëherë dhe u vendos pranë së ëmës, sup më sup me të, si dy njerëz në rresht. Vesa e vuri re atë rreshtim dhe, në mendje, i bëri një shenjë të ftohtë.
— Vesa, mos më turpëro, — tha ai ulët, por me një peshë të fshehur në zë. — Po të kërkohet vetëm të ndihmosh.
— Nuk po më kërkohet. Po më caktohet detyrë. Kërkesë quhet kur njeriu ka të drejtë të thotë “jo”. Kurse këtu më sollët veglat dhe orarin, sikur të isha në listë shërbimi.
— Shikoje pak këtë! — shpërtheu Teuta Kalemi. — Sa mendje të madhe paska! Po kush të pranoi në këtë familje? Kush të duroi gjithë këto kohë?
— Më keni duruar? Jam vërtet e prekur. Sa keq që nuk ju dhanë ndonjë medalje, — u përgjigj Vesa qetë. — Vetëm se unë nuk kam duruar askënd. Kam jetuar me respekt, drejt, si njeri. Dhe të njëjtën gjë kërkova mbrapsht. Me sa duket, paskam kërkuar shumë shtrenjtë.
— E pacipë! — gati sa nuk klithi Gerda.
— Jo. E drejtpërdrejtë. Pacipësi është të hysh në shtëpinë e tjetrit me shkopinj pastrimi e me urdhra në dorë. Drejtpërdrejtësi është t’ua thuash këtë hapur.
Teuta Kalemi i uli qeset në dysheme me një lëvizje të rëndë, sikur po i linte aty përgjithmonë. Pastaj tha fjalinë pas së cilës ajri në dhomë sikur ndryshoi vend:
— Mirë. Pastrimin do ta diskutojmë më vonë. Ka një çështje më të rëndësishme. Gerda nuk ka ku të banojë. Garsonierën që ke nga gjyshi do ta lirosh deri në fund të muajit.
Vesa heshti për tre sekonda. Pikërisht aq sa i duhej që fjalia e dëgjuar të zinte vend në mendjen e saj.
— Timen?
— Ajo të rri bosh! — ndërhyri Gerda menjëherë. — Për çfarë ta lësh kot një të mirë të tillë? Madje unë disa gjëra i kam çuar tashmë atje. Arlindi më dha çelësat.
— Arlindi dha çelësat e apartamentit tim, — përsëriti Vesa me një zë krejt të sheshtë.
— Po pse dridhesh kaq shumë për ato metra? — humbi durimin Arlindi. — Është familje! Gerda është në hall, nuk ka ku të shkojë!
— Të mos kesh ku të shkosh është një gjë. T’i marrësh tjetrit pronën është tjetër. Dhe e di çfarë më habit më shumë në gjithë këtë histori? Jo as paturpësia. Shpejtësia.
Të nesërmen në mëngjes erdhi Sara, motra e Arlindit. Ajo hyri pa qese, pa fshesa, pa zhurmë; u ul në cep të divanit dhe e vendosi telefonin mbi tavolinën e vogël të sallonit.
— Vesa, kam menduar gjatë nëse duhej të flisja apo jo. Në fund vendosa të flas. Sepse, në një histori të tillë, heshtja është bashkëfajësi, — tha ajo.
— Po të dëgjoj.
— Para tri javësh u mblodhën te gjyshja. Drita Lika, mamaja, Gerda dhe Arlindi. Po diskutonin për garsonierën tënde. Mua më thirrën si dekor, por nuk e vunë re që po regjistroja. I regjistrova. Të gjitha.
Vesa e mori telefonin me kujdes, ashtu siç merret një send që pas pak mund të ndryshojë krejt baraspeshën e forcave.
— Pse e bëre këtë, Sara?
— Sepse u lodha. Prej njëzet e tetë vjetësh shoh në këtë familje si shtypen ata që nuk bërtasin. Ti nuk bërtet. Prandaj të zgjodhën ty.
— Faleminderit. Vërtet, faleminderit. Por a e kupton çfarë do të të bëjnë pas kësaj?
— E kuptoj. Do të më quajnë tradhtare dhe do të më fshijnë nga familja. Le ta bëjnë. Tradhtar nuk është ai që tregon të vërtetën. Tradhtar është ai që e krijon poshtërsinë.
Vesa shtypi butonin e dëgjimit. Nga altoparlanti doli zëri i gjyshes Drita Lika, i thatë, urdhërues:
— Arlind, gjëja kryesore është të mos debatosh me të që në fillim. Më parë ngarkoje me punë. Le të lajë, le të vrapojë, le të lodhet. Njeriu i lodhur firmos çdo gjë.
Pastaj u dëgjua zëri i Gerdës:
— Po nëse kundërshton?
Më pas foli Teuta Kalemi:
— Nuk ka për të kundërshtuar. Ajo është e sjellshme. Të sjellshmit dorëzohen gjithmonë, kanë frena brenda vetes.
Dhe pastaj zëri i Arlindit, i qartë, madje i hareshëm:
— Ajo te unë ecën si me partiturë. I them “duhet” dhe e bën. Atë apartament do t’ia nxjerrim nga duart, unë e di ku i mban dokumentet.
Regjistrimi vazhdoi ende.