Zgjati pothuajse katër minuta. Në të u dëgjua e qeshura e tyre, ndarja e metrave katrorë sikur po ndanin plaçkë lufte, edhe ai plani i ftohtë: “pastaj do ta shtyjmë fare mënjanë”. Vesa e dëgjoi deri në sekondën e fundit, pa e ndërprerë asnjëherë.
— Mirë, — tha më në fund, me një qetësi të çuditshme. — Shumë mirë. Madje doli më ndershëm nga sa e kisha menduar.
— Më ndershëm? — Sara nuk e kuptoi.
— Po. Tani nuk hamendësoj më. Tani e di. Dyshimi të bën të mëshirosh; e vërteta të detyron të veprosh.
Mbledhjen familjare e caktuan për të dielën, te Teuta Kalemi. Vesa mbërriti e para dhe zgjodhi një vend nga ku mund të shihte secilin që hynte. Drita Lika u ul në kolltukun me shpinore të lartë. Gerda zuri vend pranë saj. Arlindi, si gjithmonë, qëndroi afër së ëmës.
— Hë pra, e more vendimin? — ia nisi Teuta Kalemi, pa u lodhur as me përshëndetje.
— E mora, — u përgjigj Vesa. — Por para kësaj dua një sqarim të vogël. Arlind, ti ende mendon se apartamenti im është rezervë e familjes?
— Ai rri bosh! Kjo nuk është normale!
— Një apartament bosh nuk bëhet pronë publike. Është apartamenti im bosh. Si rafti im bosh, si mbrëmja ime e lirë. Kam të drejtë të mos i mbush me ju.
— Dëgjo këtu ti! — Drita Lika u drejtua në kolltuk. — Të hapëm derën e kësaj shtëpie, të dhamë bukë, të pranuam mes nesh! Dhe ti kapesh pas metrave katrorë? S’të vjen turp?
— Turpi është gjë e dobishme, — pranoi Vesa qetë. — Vetëm se, çuditërisht, gjithmonë ia kërkojnë atij që jep, kurrë atij që kërkon t’i marrë të tjerëve.
— E pafytyrë! — shpërtheu Gerda.
— Gerda, ju çuat sendet në një banesë që nuk ishte e juaja, pa e pyetur pronaren. Pafytyrësi ka në këtë dhomë, po nuk është ulur në karrigen time.
Arlindi goditi mbështetësen e kolltukut me pëllëmbë.
— Mjaft me këto thumbime! Në këtë familje jeton sipas rregullave të mia. Nuk të pëlqen? Dera është e hapur!
— Dera, meqë ra fjala, është temë shumë e mirë. Do t’i kthehemi edhe asaj, — tha Vesa. — Por tani dëgjoni një regjistrim. I shkurtër. Katër minuta e pesëdhjetë sekonda.
Ajo vendosi telefonin mbi tavolinë dhe shtypi butonin.
Zëri i Drita Likës mbushi dhomën: “Në fillim ngarkoje me punë. Njeriu i lodhur firmos çdo gjë.”
Gerda u ngrit përgjysmë.
— Nga e ke marrë këtë?!
— Nga familja. Gjërat më të mira vijnë nga familja, — tha Vesa, pa ia ndarë sytë Arlindit.
Regjistrimi vazhdonte. U dëgjua fraza “ajo te unë ecën si me partiturë”. Pastaj “do t’ia nxjerrim nga duart”. Pastaj “më vonë do ta shtyjmë fare mënjanë”. Dhoma u fundos në një heshtje të rëndë; vetëm altoparlanti i telefonit fliste.
Teuta Kalemi u hodh drejt aparatit.
— Fike!
— Jo. Do ta dëgjojmë deri në fund. Ju i thatë këto fjalë; tani mbajini.
— Kjo është poshtërsi! — ulëriti Gerda, dhe zëri iu hollua, iu thye. — Kush e regjistroi?! Sara?! Ajo e vogla e ndyrë!
— Apartamenti im është i vogël, nuk po them të kundërtën, por është imi. Po ty çfarë të ka mbetur vërtet tëndja, më thuaj?
— Sara u soll më ndershëm se të gjithë ju bashkë, — tha Vesa. — Ajo nxori nga kjo shtëpi të vërtetën, jo çelësat e mi.
Arlindi rrinte i zbehtë, me duart mbi gjunjë, si të mos i përkisnin më atij.
— Vesa… nuk ishte ashtu siç tingëllon. Më futën në lojë. Unë nuk doja.
— Ti nuk doje, por çelësat i dhe. Nuk doje, por biletat i anulove. Nuk doje, por e dije saktësisht ku i mbaja dokumentet. Arlind, “nuk doja” jotja është jashtëzakonisht vepruese. Punon pa pushim.
— U ngatërrova!
— Jo, nuk u ngatërrove. Zgjodhe. Vetëm se zgjodhe në mënyrë të tillë që askush të mos e vinte re. Zgjedhja e heshtur bëhet më e zhurmshmja kur nxirret në dritë.
Teuta Kalemi kaloi në një britmë therëse:
— Po kush je ti që gjykon djalin tim?! Erdhe këtu dhe gjete gjithçka gati, s’ke sjellë asgjë në këtë shtëpi!
— Unë në këtë shtëpi solla respekt, — u përgjigj Vesa. — Për fat të keq, ai u trajtua si diçka pa vlerë.