Doli se pikërisht respekti ishte i vetmi “mall” që në këtë shtëpi s’kishte vlerë, — shtoi Vesa.
Drita Lika u ngrit me mundim, duke u mbajtur fort pas krahut të kolltukut.
— Ti na e shkatërrove familjen!
— Familjen e rrënuan ata që në atë regjistrim ndanin pasurinë e huaj dhe qeshnin me të madhe. Unë bëra vetëm një gjë: ngrita zërin e së vërtetës.
Të hënën, Vesa ndërroi bravën e garsonierës që i kishte lënë gjyshi. Gjërat e Gerdës i palosi me kujdes, i futi në dy kuti, i çoi te hyrja e pallatit të së ëmës së Arlindit dhe dërgoi vetëm një mesazh: “Merrini deri në tetë të mbrëmjes.”
Rreth orës pesë, telefoni ra. Ishte Gerda. Zëri i dridhej nga tërbimi.
— Po më nxjerr në rrugë!
— Jo. Po ju kthej atje ku banonit para se të vendosnit se imja ishte edhe juaja. Kjo nuk quhet rrugë. Quhet pika e nisjes.
— Do të të fshijmë nga familja!
— Ju më fshitë që para tri javësh, në tavolinën e gjyshes. Thjesht unë e mora vesh më vonë se ju.
Në mbrëmje erdhi Arlindi. Qëndroi te pragu, duke rrotulluar mes gishtave çelësin e apartamentit ku kishin jetuar katër vjet.
— Do ta rregulloj gjithçka. Do të flas me ta. Do t’u them që kjo të mos përsëritet më kurrë.
— Do t’ua thuash. Ata do të tundin kokën. Dhe herën tjetër ti prapë do t’i kthesh biletat, prapë do t’ua japësh çelësat e mi, sepse s’ke guxim t’u thuash jo. Ti ke më shumë frikë prej tyre sesa nga humbja ime. Kaq ishte përgjigjja.
— Vesa, unë të dua.
— Njerëzit që duan nuk bëjnë plane për të “shkulur” diçka. Ajo fjalë i përket një fjalori tjetër, Arlind. Fjalorit të llogarisë dhe pronës.
Ai e ngriti zërin, gati duke shpërthyer:
— Po tani çfarë?! Do ikësh?! Pa mua s’të do askush! Je bosh, e ftohtë, e ligë!
— Unë jam e ngrohtë, — ia ktheu Vesa qetësisht. — Vetëm se ngrohtësia nuk u jepet atyre që e përdorin për të ngrohur interesat e veta. Dhe diçka tjetër: kërcënimi është argumenti i fundit i atij që ka humbur. Ti sapo e dorëzove pozicionin tënd, pa e vënë re fare.
— Unë jam burri yt!
— Ti ishe njeriu të cilit i besoja. Në letër, mund të jesh ende burri im. Në të vërtetë, je pjesë e atij regjistrimi. Dhe jam unë ajo që duhet të vendos çfarë do të bëj me këtë, jo ti.
Ai u ul rëndë mbi stolin e ulët në korridor. Çelësi i rrëshqiti nga gishtat dhe ra në dysheme.
— Çfarë duhet të bëj?
— Të rritesh. Veçmas. Pa fshesa, pa orare pastrimi, pa këshilla familjare për ndarjen e pasurisë së tjetrit. Fillo nga gjëja më e thjeshtë: më kthe gjysmën time të parave. Shumën do ta shkruaj. Nuk do të ketë asnjë rrumbullakim në favorin tim.
— Nuk i kam. I dhashë.
— Atëherë ke një detyrë. Ndoshta të parën në jetën tënde që është vërtet jotja.
Sara telefonoi vonë, diku nga ora njëmbëdhjetë.
— Më shpallën armike të familjes. Gjyshja tha se nuk jam më mbesa e saj. Gerda më ka dërguar nëntë mesazhe, por s’i kam hapur.
— Mbaju. Ti bëre gjënë më të vështirë: nuk heshtje në një çast kur heshtja do të të leverdiste.
— Vesa… do të kthehesh tek ai?
— Jo. Unë nuk di të duroj me vite, Sara. Nuk mund të jetoj me idenë “prit edhe pak, pastaj do të kalojë vetë”. Asgjë nuk kalon vetë. Vetëm zmadhohet.
— Po ai tani do të mbetet vetëm. Me ta.
— Ai me ta ka qenë gjithmonë. Thjesht më parë mes tij dhe tyre qëndroja unë: e përshtatshme, e sjellshme, me leckë në dorë.
Vesa e mbylli telefonin dhe mori nga dyshemeja çelësin që kishte rënë. E rrotulloi pak mes gishtave, pastaj e futi në xhep — deri në atë bisedë ku gjërat do të quheshin me emrin e tyre dhe do të viheshin në vendin që u takonte.
Dy javët pasuese, Arlindi i shkroi çdo ditë. Fillimisht i lutej të kthehej. Më pas filloi të kërkonte me urdhër. Pastaj e akuzoi për mizori, për ftohtësi, për shkatërrimin e fisit. Në fund, sërish iu kthye lutjeve.
Ajo iu përgjigj vetëm një herë, shkurt:
“Arlind, pushimi nuk shtyhet. Tani e kam të përhershëm — nga e gjithë ajo e shtunë e juaja.”