— Bëhet fjalë për ditëlindjen e Teutës!
— Edhe?
Sytë e Gerdës u hapën fort, sikur të kisha thënë diçka të pafalshme.
— Si “edhe”? Njeriu mbush gjashtëdhjetë vjeç vetëm një herë në jetë!
— Kurse ne këtë udhëtim e kemi rezervuar prej katër muajsh.
— Mund të shkoni një herë tjetër.
Ledioni tundi kokën ngadalë.
— Jo, mami. Nuk mundemi.
— Sigurisht që mundeni.
— I kam kërkuar këto ditë pushimi që para tre muajsh.
— Atëherë kërko të tjera.
— Nuk funksionon kështu.
Gerda nisi të trokiste lehtë me gishta mbi tavolinë.
— Ledion, familja duhet të jetë më e rëndësishme se një hotel.
— Edhe familja duhet të respektojë vendimet tona, — ia ktheu ai.
Ajo e pa sikur ai sapo e kishte tradhtuar.
— Tani flet edhe ti si ajo?
Ndjeva gjakun të më ngjitej në fytyrë.
— Mos më fusni mua në këtë mes.
— Që kur je me Donikën, gjithçka është vetëm “planet tona”, “koha jonë”, “vendimet tona”.
— Sepse jemi të martuar, — tha Ledioni qetë, por me zë të prerë. — Kjo është normale.
Gerda u ngrit në këmbë.
— Po tezja jote? Ajo nuk paska më asnjë vlerë për ty?
— Sigurisht që ka.
— Atëherë duhet të jesh aty.
— Jo. Unë duhet të vendos vetë nëse dua të jem aty apo jo.
Gerda hapi gojën për t’iu përgjigjur, por Ledioni nuk e la.
— Nëse unë kam një udhëtim të rezervuar, ti mund të më pyesësh. Mund të më marrësh në telefon. Mund të më thuash se do të të pëlqente që ne t’i ndryshonim planet.
Pastaj tregoi nga telefoni im.
— Por nuk ke asnjë të drejtë ta anulosh rezervimin tonë pas shpine.
Gerda kryqëzoi krahët mbi kraharor.
— E dija që do të thoshit jo.
— Pikërisht, — ndërhyra unë.
Ajo ktheu kokën nga unë.
— Çfarë?
— Sapo e shpjeguat vetë arsyen pse e bëtë. E dinit se do të refuzonim, ndaj vendosët të na hiqnit mundësinë për të zgjedhur.
Gerda mbeti pa fjalë për një çast.
— Kjo nuk quhet kujdes për familjen, — vazhdova. — Kjo është përpjekje për të marrë kontrollin mbi vendimet tona.
— Çfarë fjale e shëmtuar!
— Por e saktë.
Ledioni kaloi dorën mbi fytyrë, i lodhur.
— A na i kthyen paratë?
Gerda puliti sytë.
— Çfarë?
— Pagesën e hotelit.
— Besoj se po.
Unë pashë Ledionin.
— Jo.
Të dy u kthyen menjëherë nga unë.
Hapa kushtet e anulimit në telefon dhe i lexova edhe një herë, për t’u siguruar se nuk po gabohesha.
— Afati për anulim falas ka mbaruar para tre ditësh.
Ledioni u afrua.
— Sa humbëm?
Ia zgjata ekranin.
— Dyzet e tetë mijë lekë.
Në kuzhinë ra një heshtje e rëndë.
Fytyra e Gerdës u zbeh pak.
— Kjo s’ka mundësi.
— Është shkruar këtu.
— Jam e sigurt që po t’i telefononi dhe t’ua shpjegoni…
— Çfarë t’u shpjegojmë? — e ndërpreva. — Që vjehrra ime gjeti rezervimin tonë dhe e anuloi pa lejen tonë?
— Nuk ke pse ta thuash në atë mënyrë.
E vështrova me mosbesim.
— Po si duhet ta them, atëherë?
Ledioni shtriu dorën.
— Ma jep telefonin.
Ia dhashë.
— Çfarë do të bësh?
— Do të telefonoj hotelin.
Gerda bëri një hap drejt tij.
— Ledion, mos u bëj qesharak. Tashmë është anuluar. Do të vini në ditëlindjen e Teutës dhe kaq.
Ledioni ngriti sytë nga ajo.
— Jo.
— Si the?
— Edhe nëse nuk arrijmë ta rikthejmë dhomën, prapë nuk do të shkojmë në ditëlindje.
Gerda u ngurtësua.
— Po më ndëshkon?
— Jo, — tha ai. — Thjesht po ta bëj të qartë se, vetëm pse ti anulon planet tona, kjo nuk do të thotë se vendos ti për ne.