dhe ne nuk do të bëjmë më automatikisht gjithçka që do ti.
— Por Teuta nuk ka faj për këtë!
— Atëherë nuk duhej ta përfshije fare në këtë punë.
Gerda drejtoi gishtin nga unë.
— Kjo vjen prej saj.
— Jo, — tha Ledioni prerë.
— Sigurisht që po.
— Mami, më shiko mua.
Ajo e pa.
— Edhe unë jam i zemëruar.
Gerda mbeti pa fjalë.
Ledioni formoi numrin e hotelit. Nga aparati dëgjova sinjalin e thirrjes. Pas pak u përgjigj një grua.
Me një zë të përmbajtur, Ledioni i shpjegoi situatën, pa hyrë në hollësi të panevojshme. I dha emrat tanë, numrin e rezervimit dhe datën e mbërritjes.
Pastaj priti.
Papritur, fytyra iu ndryshua.
— Po… e kuptoj.
Një heshtje e shkurtër.
— Vërtet?
Ai më hodhi një vështrim.
— Ju faleminderit shumë. Po, ju lutem.
Rreth një minutë më vonë, e mbylli telefonatën.
— E? — pyeta menjëherë.
Për herë të parë që nga fillimi i këtij debati, Ledioni buzëqeshi.
— Dhomën nuk ia kanë dhënë ende askujt tjetër.
Një lehtësim i madh më përshkoi trupin.
— Mund ta rikthejnë rezervimin?
— Po.
Gerda rrudhi ballin.
— Ç’do të thotë “ta rikthejnë”?
Ledioni e vendosi telefonin tim mbi tavolinë.
— E aktivizuan përsëri rezervimin.
— Por…
— Të shtunën nisemi.
Shprehja në fytyrën e Gerdës ndryshoi krejt.
— Ledion, këtë nuk mund të ma bësh mua.
— Çfarë po të bëj?
— Të gjithë presin që të jesh atje!
— Atëherë do t’u thuash se kisha plane të tjera më parë.
— Do të pyesin pse nuk po vjen!
Në çastin që Gerda i shqiptoi ato fjalë, diçka m’u bë e qartë.
— Prisni pak.
Ajo ktheu sytë nga unë.
— Çfarë?
— Ju u keni thënë tashmë se do të shkonim?
Gerda nuk u përgjigj.
Ledioni ngushtoi sytë.
— Mami.
— Epo…
— U ke thënë se do të ishim aty, para se të flisje me ne?
— Teuta po merrej me ulëset dhe duhej të dinte sa veta do të vinin.
— Pra, ti konfirmove edhe në emrin tonë?
— Thashë që do të vinit.
Ledioni qeshi shkurt, me një hidhërim të dukshëm.
— E pabesueshme.
— Sepse mendova se në fund do të vije në vete!
— Jo. Ti mendove se, po t’i vendosje të gjitha përpara se të më pyesje, mua s’do të më mbetej rrugë tjetër veçse të bindesha.
— Mos më fol në atë mënyrë.
— Pikërisht këtë bëre.
Gerda rrëmbeu çantën e saj.
— Mirë. Shkoni, pra. Kënaquni. Ndërsa unë do të qëndroj t’i jap shpjegime gjithë familjes.
U mbështeta te tavolina.
— Mund t’u tregoni të vërtetën.
Ajo u kthye menjëherë nga unë.
— Çfarë të vërtete?
— Që konfirmuat pjesëmarrjen tonë pa na pyetur, pastaj anuluat rezervimin tonë që të na detyronit të shkonim.
Fytyra iu ashpërsua.
— As mos të të shkojë ndër mend t’ia thuash këtë dikujt.
— Unë s’kam pse t’i them gjë askujt.
Pastaj pashë Ledionin.
— Por nëse dikush më pyet pse nuk jemi aty, nuk kam ndërmend të gënjej.
Gerda hapi gojën.
Por nuk gjeti asnjë përgjigje.
Pesë minuta më vonë u largua, pa e prekur fare kafenë.
Mendova se me kaq kishte mbaruar gjithçka.
U gabova.
Të premten në mbrëmje, Ledionin e mori në telefon teze Teuta.
Sapo kisha përfunduar valixhet, kur Ledioni hyri në dhomën e gjumit me telefonin ngjitur pas veshit.
— Po, teze… e di.
Heshtje.
— Jo, nuk kemi ndryshuar mendje.
Ra një tjetër pauzë.