Pastaj Ledioni më pa me habi, sikur sapo kishte dëgjuar diçka që nuk i përputhej fare në kokë.
— Çfarë të ka thënë mami?
M’u ngrinë duart në vend.
Pas pak minutash, ai e mbylli telefonatën.
— Çfarë ndodhi? — e pyeta menjëherë.
Ledioni e la celularin mbi krevat dhe nxori frymën ngadalë.
— Mami i paska thënë teze Teutës se ti e ke organizuar qëllimisht udhëtimin pikërisht në atë datë, vetëm që unë të mos shkoja në ditëlindjen e saj.
E vështrova pa ditur çfarë të thosha.
— Seriozisht?
— Po.
— Po ne e kemi rezervuar udhëtimin katër muaj para se të merrnim vesh datën e saktë të festës.
— Pikërisht.
— Dhe ti çfarë i the?
Në fytyrën e Ledionit u shfaq një buzëqeshje e zbehtë.
— Të vërtetën.
Doli që teze Teuta nuk kishte pasur asnjë dijeni për anulimin e hotelit.
Kur Ledioni ia tregoi të gjitha, nga ana tjetër e telefonit ra një heshtje e gjatë. Pastaj ajo tha diçka që asnjëri prej nesh nuk e priste:
— Ledion, eja tek unë një herë tjetër. Dhe të lutem, shko me gruan tënde për pushime. Unë nuk i kam kërkuar kurrë nënës sate të anulonte asgjë.
Kur Gerda e mori vesh këtë, nuk na telefonoi për një javë të tërë.
Ndërsa udhëtimi ynë doli i mrekullueshëm.
Të shtunën në mëngjes, teksa prisnim të hipnim në avion, Ledionit i erdhi një mesazh nga Nora.
Ishte një fotografi nga festa.
Gerda rrinte ulur pranë teze Teutës me një fytyrë aq të ngrysur, sa dukej sikur dikush i kishte borxh diçka.
Poshtë fotos, Nora kishte shkruar:
“ Mami sapo shpjegoi për herë të tretë pse nuk jeni këtu. Çdo herë tregimi ndryshon.”
Unë shpërtheva në të qeshur.
Ledioni e futi telefonin në xhep.
— E di cila është pjesa më e bukur e gjithë kësaj?
— Cila?
— Para se të ndodhte gjithë kjo, unë vërtet po mendoja ta ndryshonim udhëtimin, që të shkoja në ditëlindje.
E pashë e habitur.
— Me të vërtetë?
— Po. Atë mbrëmje doja ta flisja me ty.
— Po tani?
Ledioni ktheu sytë nga porta e imbarkimit.
— Tani mendoj se nëna ime më dha një mësim shumë të rëndësishëm.
— Çfarë mësimi?
Ai buzëqeshi.
— Kur do që dikush të bëjë diçka për ty, është shumë më mirë t’ia kërkosh, sesa të vendosësh në vend të tij.
Dy javë më vonë, Gerda erdhi përsëri në shtëpinë tonë.
Nuk e përmendi fare udhëtimin.
Nuk kërkoi ndjesë.
Por, para se të largohej, vendosi mbi tavolinë një zarf.
Brenda kishte dyzet e tetë mijë lekë.
Dhe një pusullë të vogël:
“Për çdo rast, nëse hoteli ju ka mbajtur ndonjë tarifë për anulimin.”
Hoteli nuk na kishte marrë asgjë.
Ledioni donte t’ia kthente paratë.
Unë tunda kokën.
— Prit.
— Për çfarë?
Buzëqesha dhe e futa zarfin në një sirtar.
— Nëse herën tjetër dikush vendos të na anulojë pushimet pa na pyetur fare, të paktën do të kemi gati një fond emergjence.
Ledioni u përpoq ta mbante të qeshurën.
Nuk ia doli.
Dhe që nga ajo ditë, ndryshuam edhe një gjë tjetër.
Rezervimet, biletat dhe dokumentet e udhëtimit nuk liheshin më kurrë mbi tavolinë kur Gerda vinte për vizitë.
Sepse mësuam se ka njerëz që e ngatërrojnë faktin se janë “pjesë e familjes” me të drejtën për të marrë vendime në emër të të gjithëve.
Dhe ndonjëherë, e vetmja mënyrë që ta kuptojnë dallimin është të mos ndryshosh planet e tua vetëm sepse ata u përpoqën t’i ndryshonin në vendin tënd.