— Gruaja jote e ka tashmë një apartament. Ky do të regjistrohet vetëm në emër të motrës sate!
Vjehrra ime, Nexhmija, e tha këtë me një qetësi aq të natyrshme, sikur po fliste për motin, sa për disa çaste mendova se nuk e kisha dëgjuar mirë. Ishim të gjithë ulur rreth tryezës së madhe në dhomën e saj të ngrënies.
Burri im, Kastrioti, rrinte në të djathtën time. Përballë meje ishte ulur motra e tij, Diella, e cila buzëqeshte që tani, sikur çelësat e apartamentit të ri t’i ishin dorëzuar tashmë në dorë.
Mbi tavolinë, mes filxhanëve të kafesë dhe pjatave të ëmbëlsirës, ndodhej një dosje blu, e mbushur plot me dokumente.
Dokumentet e një apartamenti. Dhe jo çfarëdo apartamenti.
Tre dhoma, ballkon, vend parkimi në garazh nëntokësor, në një kompleks të ri banimi, vetëm njëzet minuta larg qendrës.
Dhe, më e rëndësishmja: çmimi i tij ishte 28 600 000 lekë.
I hodha sytë nga Nexhmija.
— Si the?
Ajo psherëtiu, sikur vetëm fakti që po kërkoja shpjegim ta kishte lodhur.
— Teuta, mos bëj sikur nuk kupton. Ti e ke një apartament. Atë që e kishe që përpara se të martoheshe me Kastriotin.
— Po.
— Atëherë ti je e siguruar.
Ajo vuri pëllëmbën mbi dosjen blu.
— Kurse Diella nuk ka asgjë.
Diella uli sytë me një përulësi të shtirur.
— Mami, nuk ke pse shpjegohesh…
Por buzëqeshja e saj thoshte krejt të kundërtën.
Ngadalë ktheva kokën nga Kastrioti.
— Ti dije gjë për këtë?
Ai kruajti zverkun. Shenjë e keqe.
E njihja shumë mirë atë gjest. E bënte gjithmonë kur e dinte se një bisedë do të përfundonte keq.
— Teuta…
— A dije?
— Mami më ka folur për këtë.
— Që kur?
Ai ngurroi.
— Prej disa javësh. Disa javësh.
Tunda kokën ngadalë.
Nexhmija ndërhyri menjëherë, pa më lënë kohë të merrja frymë:
— Dhe, të them të drejtën, nuk e kuptoj fare pse po bën atë fytyrë. Në fund të fundit, bëhet fjalë për pasuri familjare.
Shikimi im ra sërish mbi dosje.
— Pasuri familjare?
— Po.
— Kush do ta paguajë këtë apartament?
Këtë herë, për disa sekonda, askush nuk foli.
Dhe ajo heshtje e dha përgjigjen përpara se Nexhmija të hapte gojën.
— Do të kontribuojmë të gjithë, — tha më në fund.
Unë buzëqesha lehtë.
— “Të gjithë”?
— Ti dhe Kastrioti fitoni mirë. Diella sapo është divorcuar dhe duhet ta nisë jetën nga e para. Është krejt normale që vëllai ta ndihmojë.
U ktheva nga Diella.
Ajo ishte tridhjetë e gjashtë vjeçe.
Kishte punë të qëndrueshme.
Nuk kishte fëmijë.
Pas divorcit, kishte marrë një shumë të konsiderueshme nga shitja e shtëpisë që më parë e kishte pasur bashkë me ish-bashkëshortin.
Megjithatë, sa herë duhej paguar diçka, Diella papritur shndërrohej sërish në një grua të shkretë, të braktisur, që duhej shpëtuar me urgjencë.
— Sa? — pyeta.
Nexhmija kryqëzoi krahët.
— Sa çfarë?
— Sa duhet të japim ne?
Kastrioti nguli sytë te filxhani i kafesë.
Diella pa nga e ëma.
Përgjigjja erdhi nga Nexhmija:
— Tetë milionë lekë.
Në fillim mendova se po tallej.
— Tetë milionë?
— Po.
— Nga paratë tona?
— Nga kursimet tuaja, — saktësoi ajo. — Kastrioti më tha se keni lënë mjaftueshëm mënjanë.
U ktheva aq befas drejt burrit tim, sa fytyra iu zbeh.
— Ti i ke folur asaj për kursimet tona?
— Teuta, prit…
— I ke treguar sa para kemi në llogari?
— Jo tamam…
Nexhmija rrotulloi sytë me bezdi.
— Mos e bëj dramë. Kastrioti është djali im. Sigurisht që mund të flasë me mua për financat e veta.
E vendosa filxhanin mbi tavolinë.
Shumë ngadalë.
Sepse, papritur, nuk ndihesha më e zemëruar.
Isha vetëm plotësisht e sigurt për një gjë.
Ajo që kisha bërë tri ditë më parë kishte qenë një nga vendimet më të mençura të jetës sime.
Vetëm se Nexhmija ende nuk dinte asgjë.
As Kastrioti.
Dy muaj më parë, ishte burri im ai që ma kishte përmendur për herë të parë këtë apartament.
Jo si dhuratë për motrën e tij.
Jo.
Ma paraqiti në një mënyrë krejt tjetër.
— Mami ka gjetur një mundësi shumë të mirë investimi, — më shpjegoi. — Një apartament i sapondërtuar.