në një zonë shumë të kërkuar. Nëse futemi tani, e marrim me një çmim më të favorshëm.
— Ne?
— Familja.
Që në atë fjalë duhej të më ishte ndezur alarmi.
“Familja.”
Në fjalorin e Nexhmijes, kjo zakonisht përkthehej kështu:
“Ju paguani, ndërsa unë vendos.”
Megjithatë, Kastrioti më siguroi se apartamenti do të blihej si investim i përbashkët.
Ne do të kontribuonim me 8 000 000 Lekë.
Nexhmija me 6 000 000 Lekë.
Pjesa tjetër do të mbulohej me kredi.
Më pas apartamenti do të jepej me qira, dhe qiraja do të shërbente për të paguar një pjesë të madhe të këstit mujor.
Në letër, gjithçka dukej e arsyeshme.
Prandaj pranova ta shihja më nga afër mundësinë.
Jo të dorëzoja paratë.
Ende jo.
Doja vetëm të kontrolloja llogaritë.
Por, pak ditë më vonë, zbulova diçka që më bëri të ngrija në vend.
Një mbrëmje, Kastrioti e kishte lënë laptopin hapur mbi tavolinë.
Unë nuk kisha zakon të kontrolloja sendet e tij.
Kurrë.
Por në ekran kishte mbetur hapur një mesazh nga Nexhmija.
M’u desh të lexoja vetëm një fjali.
“Mos i thuaj ende Teutës në asnjë mënyrë se apartamenti do të kalojë në emër të Diellës. Sapo të keni bërë transfertën, do të jetë tepër vonë që ajo të tërhiqet.”
Mbeta e ngrirë përpara ekranit.
E lexova edhe një herë.
Pastaj prapë.
Dhe për herë të tretë.
Më pas mora telefonin dhe i bëra fotografi mesazhit.
Të nesërmen nuk thashë asnjë fjalë.
Thjesht telefonova bankën tonë.
Sepse kishte një hollësi të vogël, të cilën Nexhmija, me sa dukej, e kishte harruar.
Ato 8 000 000 Lekë, me të cilat ajo tashmë kishte bërë llogaritë, nuk ndodheshin në llogarinë e Kastriotit.
I mbaja në një llogari kursimi që e kisha hapur vite përpara martesës, vetëm në emrin tim.
Një pjesë e madhe e atyre parave vinte nga shitja e një parcele të vogël toke, të trashëguar nga babai im.
Kastrioti kishte pasur mundësi t’i shihte të dhënat e llogarisë vetëm sepse, për vite me radhë, unë i kisha besuar.
Por paratë nuk ishin të tijat.
Pasi fola me këshilltaren time bankare, hoqa menjëherë çdo të drejtë hyrjeje që lidhej me atë llogari.
Pastaj e transferova të gjithë shumën në një llogari të re, krejtësisht personale, ku vetëm unë kisha akses.
Këtë e kisha bërë tri ditë më parë.
Dhe askush në atë tryezë nuk dinte gjë.
Ndërkohë, Nexhmija vazhdonte të fliste sikur gjithçka ishte vendosur prej kohësh.
— Të premten takohemi me noterin, — njoftoi ajo. — Kështu që transferta duhet bërë më së voni nesër.
Ngrita sytë.
— Cila transfertë?
Ajo rrudhi ballin.
— Ato 8 000 000 Lekë.
— Ah, kuptoj.
U ktheva nga Kastrioti.
— Nesër kishe ndër mend t’i kaloje?
Fytyra iu skuq menjëherë.
— Doja të flisja më parë me ty.
Nga unë doli një e qeshur e shkurtër, pa gëzim.
— Kur? Pasi të bëhej transferta?
— Teuta…
— Apo pasi të firmoseshin letrat?
Nexhmija e goditi lehtë tavolinën me pëllëmbë.
— Mjaft tani! Askush nuk po përpiqet të të vjedhë!
— Vërtet?
I tregova dokumentet me dorë.
— Pra, unë jap 8 000 000 Lekë, por apartamenti regjistrohet vetëm në emër të Diellës?
— Sepse ti tashmë ke shtëpinë tënde!
— Shtëpia ime nuk ka asnjë lidhje me këtë.
— Si nuk paska!
Nexhmija u ngrit në këmbë.
— Që kur ke hyrë në këtë familje, gjithçka duhet matur me laps! Paratë e tua, paratë e mia, paratë e atij… Në një familje të vërtetë njerëzit ndihmojnë njëri-tjetrin!
E pashë qetësisht.
— Mirë.
— Më në fund!
— Atëherë regjistrojeni apartamentin në emër të atyre që e financojnë.
Ra heshtje.
Diella ngriti kokën menjëherë.
— Pse?
Buzëqesha lehtë.
— Pyetje shumë e mirë.
Nexhmija u përgjigj prerë:
— Sepse kemi vendosur që të jetë i Diellës.
— Atëherë le ta paguajë Diella.
Buzëqeshja iu shua kunatës sime.
— Unë nuk kam 8 000 000 Lekë!
— Unë i kisha.
Nexhmija buzëqeshi me triumf.
— Ja, pra. Atëherë problemi u zgjidh.
— Jo.
Zgjata dorën drejt çantës që kisha pranë karriges.
— Sepse 8 000 000 Lekët e mia nuk janë më të disponueshme.
Kastrioti mblodhi vetullat.
— Çfarë do të thuash me këtë?
— I kam zhvendosur.
Fytyra i ndryshoi menjëherë.
— Ku i ke kaluar?