— Në një llogari ku ti nuk ke asnjë mundësi të hysh.
Nexhmija më pa me gojë hapur.
— Çfarë ke bërë?
— Pikërisht atë që ju donit të më pengonit të bëja: i mbrojta paratë e mia, para se të vendosnit për to pas shpinës sime.
Kastrioti u ngrit vrullshëm nga karrigia.
— Teuta, ti nuk mund ta bëje këtë kështu, pa folur më parë me mua!
E pashë drejt e në sy.
— Thuaje edhe një herë këtë fjali.
— Çfarë?
— Përsërite. Ngadalë.
Ai e kuptoi.
Dhe heshti.
Nxora telefonin.
— Doni ta dini pse e bëra?
Nexhmija shmangu shikimin.
E dinte.
Ia pashë menjëherë në fytyrë.
Hapa telefonin, gjeta fotografinë dhe lexova me zë të qartë:
— “Mos i thuaj në asnjë mënyrë Teutës tani për tani se apartamenti do të kalojë në emër të Diellës. Pasi të bëhet transferta, do të jetë tepër vonë që ajo të tërhiqet.”
Heshtja që ra më pas dukej pothuajse e pabesueshme.
Diella nguli sytë te e ëma.
Kastrioti mbylli qepallat.
Fytyra e Nexhmijes u zbardh si mur.
— Ke kontrolluar mesazhet tona?
— Jo. Mesazhi yt ishte i hapur në laptopin e burrit tim. Në mes të kuzhinës sime.
— Edhe prapë nuk kishe të drejtë…
E ndërpreva.
— Kurse ju kishit të drejtë të më merrnit 8 000 000 Lekë, duke më gënjyer se po hyja në një investim të përbashkët?
— Askush nuk donte të të vidhte!
— Atëherë si quhet kur dikush, me një pretekst të rremë, të merr paratë për të blerë një apartament në emër të një personi tjetër?
Nexhmija nuk gjeti përgjigje.
Diella foli me zë të ulët:
— Mami më tha se Teuta kishte pranuar.
U ktheva nga ajo.
Për herë të parë atë mbrëmje, në fytyrën e saj pashë dyshim të vërtetë.
— Jo, Diella. Unë nuk kam pranuar.
Ajo pa Kastriotin.
— Po ti?
Kastrioti nuk tha asgjë.
Kjo, më shumë se çdo fjalë, mjaftonte si përgjigje.
Edhe unë u ngrita.
— Nesër nuk do të ketë asnjë transfertë.
Nexhmija papritur e gjeti sërish zërin.
— Atëherë humbasim kaparin!
— Çfarë kapari?
Përsëri ra qetësi.
Në atë çast e kuptova se kishte edhe diçka tjetër.
— Çfarë kapari, Kastriot?
Ai kaloi dorën mbi fytyrë, sikur po përpiqej të fshinte të vërtetën.
— Një milion Lekë.
Zemra m’u shtrëngua.
— E keni paguar tashmë një milion Lekë?
— Mami duhej t’i jepte si paradhënie.
E pashë Nexhmijen.
Ajo ktheu kokën mënjanë.
— Dhe vërtet i dha ajo?
Kastrioti nuk u përgjigj.
E kuptova menjëherë.
— Jo…
Ai mori frymë thellë.
— I mora nga llogaria jonë e përbashkët.
Këtë herë nuk ndjeva më as zemërim.
Diçka brenda meje thjesht u thye.
Llogaria jonë e përbashkët ishte për pagesën e shtëpisë, faturat, riparimet dhe shpenzimet e përditshme.
Jo për t’i blerë fshehurazi apartament motrës së tij.
— Një milion Lekë — përsërita ngadalë.
— Doja t’i ktheja më vonë…
— Pasi të kishe marrë edhe 8 000 000 Lekët e mia?
— Teuta, nuk është ashtu.
— Është pikërisht ashtu.
Nexhmija u përpoq të futej në bisedë.
— Kastrioti vetëm deshi të ndihmonte motrën e vet!
Vesha pallton.
— Atëherë le ta ndihmojë me paratë e veta.
Kastrioti erdhi drejt meje.
— Ku po shkon?
E vështrova gjatë.
— Në shtëpi.
— Po ne bashkë jetojmë.
— Po. Në apartamentin tim. Në atë apartament që, sipas nënës sate, qenka tashmë i imi dhe që, me sa duket, mund të përdoret si arsye që ju t’i dhuroni motrës sate një shtëpi me paratë e mia.
Ai u zbeh.
Nexhmija bëri një hap nga unë.
— Nuk do ta shkatërrosh martesën tënde për para, apo jo?
U ndala te dera.
— Kjo nuk ka lidhje me paratë.
Ngrita telefonin, që ende e mbaja në dorë.
— Ka lidhje me gënjeshtrat.
Pastaj pashë Kastriotin.
— Nesër në mëngjes do t’i kthesh një milion Lekët në llogarinë tonë të përbashkët.
— Nuk i kam më.
— Atëherë gjeje një zgjidhje.
— Teuta…
— Kur deshe të merrje paratë e mia, e gjete një zgjidhje. Tani gjej një tjetër për t’i kthyer.
Dola nga ajo shtëpi.
Kastrioti u kthye në shtëpi dy orë më vonë.