Në fillim, u përpoq ta zvogëlonte rëndësinë e asaj që kishte ndodhur.
Pastaj nisi të gjente justifikime.
Në fund tha se kishte qenë “i copëtuar mes nënës së tij dhe meje”.
Ndoshta pikërisht ajo fjali më dhembi më shumë se gjithçka tjetër.
Sepse, në thelb, ajo tregonte se edhe pas shtatë vitesh martesë, ai vazhdonte të më shihte si dikë që qëndronte përballë familjes së tij, jo si pjesë të jetës së tij.
I kërkova të flinte në dhomën e miqve.
Të nesërmen në mëngjes telefonoi bankën e tij.
Shiti një pjesë të investimeve personale dhe i ktheu një milion Lekët në llogarinë tonë të përbashkët.
Nexhmija, nga ana tjetër, nuk më mori në telefon.
Për katër ditë të plota.
Pastaj, të dielën në mbrëmje, telefoni im ra.
— Për fajin tënd do ta humbasim apartamentin, — tha ajo, pa u munduar as të përshëndeste.
— Jo.
— Si the?
— Ju po humbisni një apartament që kishit planifikuar ta blinit me paratë e mia.
— Diella nuk ka ku të shkojë!
— Për momentin jeton në një apartament me qira, me dy dhoma.
— Nuk është e njëjta gjë!
— Atëherë ndihmoje ti ta blejë.
— Nuk kam mundësi!
Për disa sekonda nuk fola.
Pastaj iu përgjigja qetë:
— As unë.
— Por sapo the që ke tetë milionë Lekë!
— Kam tetë milionë Lekë për planet e mia. Jo për planet tuaja.
Ajo e mbylli telefonin.
Dy javë më vonë, kontrata e shitblerjes u prish.
Ata humbën një pjesë të kaparit që i kishin paguar ndërtuesit.
Kastrioti e mori personalisht mbi vete atë humbje.
Megjithatë, marrëdhënia jonë nuk u kthye menjëherë në gjendjen e mëparshme.
Unë kërkova të jetonim veç për një periudhë.
Jo sepse ai kishte dashur të ndihmonte motrën e tij.
Këtë mund ta kisha kuptuar.
Por sepse ishte treguar i gatshëm të më gënjente vetëm që të arrinte te paratë e mia.
Për gati tre muaj, ai jetoi në një apartament të vogël me qira, pranë vendit të punës.
Folëm shumë.
Jashtëzakonisht shumë.
Ndonjëherë me qetësi.
Ndonjëherë jo edhe aq.
Në fund, ai pranoi diçka që unë e kisha kuptuar prej kohësh.
Gjatë gjithë jetës së tij ishte mësuar t’i hapej rrugë nënës.
Nexhmija vendoste.
Kastrioti zbatonte.
Dhe kur unë hyra në jetën e tij, ai kurrë nuk e kishte thyer vërtet atë model.
Thjesht ishte përpjekur t’i kënaqte të dyja palët.
Këtë herë, ajo përpjekje gati i kushtoi martesën.
Gjashtë muaj më vonë, Kastrioti u kthye të jetonte me mua.
Por sipas kushteve të mia.
Llogaritë tona personale mbetën rreptësisht të ndara.
Llogaria e përbashkët mund të përdorej vetëm për shpenzime që i miratonim të dy.
Asnjëri prej nesh nuk kishte të drejtë të transferonte shuma të mëdha pa pëlqimin e qartë të tjetrit.
Dhe më e rëndësishmja: asnjë vendim financiar që lidhej me familjen e tij nuk do të merrej më kurrë në emrin tim.
Nexhmija i quajti këto rregulla “poshtëruese”.
Unë i thashë se nuk ishte e detyruar t’i pëlqente.
Duhej vetëm t’i respektonte.
Diella, në fund, bleu një apartament shumë më të vogël vitin pasues.
Me kontributin e saj fillestar.
Me kredinë e saj.
Dhe, çuditërisht, në momentin kur iu desh të paguante vetë këstin mujor për njëzet e pesë vitet e ardhshme, entuziazmi i saj për idenë se “në familje nuk numërohen paratë” u zbeh dukshëm.
Një të diel, pothuajse një vit pas asaj mbrëmjeje të famshme, ishim përsëri te Nexhmija.
Në një moment, biseda kaloi te pronat.
Vjehrra ime psherëtiu dhe hodhi sytë nga Diella.
— Të paktën tani të dyja keni apartamentet tuaja.
Pastaj u kthye nga unë.
— Në fund, gjithçka doli për mirë.
E vështrova për disa sekonda.
Pastaj buzëqesha.
— Po.
Piva një gllënjkë nga kafeja.
— Sidomos kur secili pagoi të vetën.
Kastrioti mezi e mbajti buzëqeshjen.
Diella uli sytë te pjata.
Ndërsa Nexhmija nuk tha më asgjë.
Për herë të parë që kur e njihja, ajo kuptoi një rregull shumë të thjeshtë:
Fakti që unë kam diçka, nuk do të thotë se jam e detyruar të paguaj për atë që të tjerët mendojnë se u takon.
Dhe heshtja ime nuk do të ngatërrohej më kurrë me miratim.