— Nëse punon nga shtëpia, kjo do të thotë se je e lirë — shpalli vjehrra ime, Flutura Begaj, teksa vendosi filxhanin e kafesë mbi tavolinë. — Pas drekës do të shkosh te vajza ime dhe do t’ia pastrosh shtëpinë.
Për disa çaste mbeta e bindur se nuk e kisha dëgjuar mirë.
I hoqa ngadalë duart nga tastiera dhe ngrita sytë drejt Flutura Begajt. Ishim ulur në kuzhinën time. Përpara meje qëndronte laptopi i hapur, kufjet ishin lënë pranë bllokut të shënimeve, ndërsa në ekran më priste tashmë ftesa për një videokonferencë që niste pas dymbëdhjetë minutash.
— Si the? — pyeta.
Flutura Begaj psherëtiu, sikur e lodhte fakti që duhej të sqaronte edhe një herë diçka kaq të kuptueshme për të.
— Thashë që, pasi të hash drekë, të shkosh te Klea Kastrati. Ka nevojë për ndihmë me pastrimin.
Hodha sytë nga ora.
Ishte 11:48.
— Flutura Begaj, unë jam në punë.
Vjehrra ime bëri një buzëqeshje tallëse dhe tregoi me dorë laptopin.
— Ornela Lika, të lutem tani. Ti rri në shtëpi.
Buzët m’u shtrënguan vetvetiu.
Prej katër vitesh punoja si drejtuese projektesh në një kompani dizajni. Dy vjet më parë, firma kishte mbyllur zyrën fizike dhe pothuajse i gjithë stafi kishte kaluar në punë nga shtëpia.
Kisha mbledhje, klientë, raporte, afate për të respektuar dhe orar të përcaktuar pune, njësoj si çdo njeri tjetër që në mëngjes del e shkon në zyrë.
Por për Flutura Begajn këto nuk kishin asnjë peshë. Sipas saj, nëse nuk dilja nga dera në orën tetë me çantë në sup, atëherë isha në dispozicion për gjithçka.
Në dispozicion për të marrë pakot. Në dispozicion për të pritur mjeshtrin.
Në dispozicion për ta çuar atë te mjeku. Në dispozicion për të bërë pazaret.
Në dispozicion për të gatuar për mbledhjet familjare.
Dhe, me sa dukej, tani isha në dispozicion edhe për të pastruar apartamentin e vajzës së saj.
— Nuk mund të shkoj — thashë. — Pasdite kam dy mbledhje dhe para orës gjashtë duhet të dorëzoj një projekt.
Flutura Begaj rrudhi vetullat.
— Nuk e bën dot në darkë?
E pashë drejt, pa iu shmangur.
— Jo.
— Kohët e fundit je bërë vërtet shumë e vështirë.
U ktheva sërish nga kompjuteri.
— Kjo nuk ka lidhje me karakterin tim. Kjo është puna ime.
— Nuk po të kërkoj të përshkosh gjysmën e vendit — ma ktheu menjëherë. — Klea Kastrati banon vetëm pesëmbëdhjetë minuta larg.
— Edhe sikur të jetonte një kat më sipër, prapë nuk do të shkoja.
Flutura Begaj ngriu në vend.
— Çfarë the?
Në atë çast hyri burri im, Bledar Qosja.
Kishte qenë në dhomën e gjumit duke kërkuar disa dokumente dhe, ndërsa u fut në kuzhinë, po rregullonte orën në kyç.
— Çfarë po ndodh?
Flutura Begaj u kthye menjëherë nga ai.
— Gruaja jote thotë se nuk pranon ta ndihmojë motrën tënde.
Për një moment mbylla sytë.
Natyrisht.
E kishte kthyer situatën përmbys në mënyrë të përsosur.
Tashmë nuk bëhej më fjalë për faktin që Flutura Begaj kishte vendosur me kokën e saj se unë duhej të ndërprisja punën për të pastruar shtëpinë e dikujt tjetër.
Papritur, unë isha thjesht “ajo gruaja që nuk do të ndihmojë”.
— Nuk thashë këtë — u përgjigja.
— Atëherë shko tek ajo — tha Flutura Begaj.
— Jo.
Bledar Qosja më vështroi.
— Ornela Lika, çfarë ka ndodhur saktësisht?
— Nëna jote sapo më njoftoi se pas drekës duhet të shkoj te Klea Kastrati për të pastruar, sepse, sipas saj, unë paskam kohë të lirë vetëm ngaqë punoj nga shtëpia.
Bledar Qosja hapi gojën, pastaj sytë iu kthyen nga e ëma.