— Mami…
Për një sekondë, sinqerisht mendova se do të dilte në anën time.
Por Flutura Begaj ia preu fjalën menjëherë.
— Çfarë ka këtu për t’u çuditur? Klea Kastrati është e rraskapitur. Ka punë sa s’i del nga hundët.
Nuk munda ta ndalja buzëqeshjen e hidhur.
— Klea paska shumë punë?
— Po, sigurisht.
— Dhe për këtë arsye unë duhet ta ndërpres timen?
— Mos e bëj kaq të madhe. Ti je në shtëpi, fundja.
Përsëri e njëjta fjali.
Ti je në shtëpi.
Sikur rroga ime të binte vetë në llogarinë tonë bankare, me ndonjë mrekulli të padukshme.
Sikur unë të mos kisha klientë, afate dhe përgjegjësi.
Sikur tetë apo nëntë orët që kaloja çdo ditë para kompjuterit të ishin thjesht një kalim kohe, jo punë e vërtetë.
Bledar Qosja kaloi dorën mbi ballë, i lodhur.
— Ornela, ndoshta mund të shkosh pak tek ajo kur të mbarosh…
E ktheva kokën ngadalë nga ai.
— Kur të mbaroj çfarë?
— Punën.
— Unë punoj deri në gjashtë.
— Atëherë shko pas gjashtës.
Qesha lehtë, por jo sepse më dukej për të qeshur.
Qesha sepse pikërisht në atë çast kuptova diçka që ndoshta e kisha shmangur për shumë kohë: nuk ishte vetëm vjehrra ime ajo që e shihte kohën time si më pak të vlefshme.
— Shumë mirë — thashë.
Bledari u duk sikur mori frymë i lehtësuar.
Flutura Begaj buzëqeshi me kënaqësi.
— E dija që në fund do të vije në vete.
— Nuk mbarova ende.
Buzëqeshja iu fshi nga fytyra.
E ula kapakun e laptopit, sepse mbledhja ime do të niste pas pak minutash dhe doja ta mbyllja këtë bisedë pa e zgjatur më.
— Pas pune mund të shkoj te Klea Kastrati. Por me një kusht.
— Çfarë kushti? — pyeti Bledar Qosja.
— Nesër ti do të shkosh te vëllai im dhe do t’i pastrosh banjën, kuzhinën dhe dritaret.
Ai më pa i shtangur, sikur papritur kisha nisur të flisja në një gjuhë që nuk e njihte.
— Çfarë?
— Vëllai im punon shumë. Jam e sigurt që do ta vlerësonte ndihmën tënde.
— Ornela, edhe unë punoj.
— Pikërisht.
Ra heshtje.
E para që e theu ishte Flutura Begaj.
— Kjo është krejt tjetër gjë.
— Pse?
— Sepse Bledari shkon në punë.
U mbështeta pas karriges.
— Kuptova.
Vetëm atëherë dukej se ajo e dëgjoi veten se çfarë kishte thënë.
— Nuk e kisha me atë kuptim…
— Po, Flutura Begaj. E kishe tamam me atë kuptim.
Bledari ngriti duart, si për të na qetësuar.
— Nuk ka nevojë ta kthejmë në dramë.
— Nuk po bëj dramë. Po përpiqem të sqaroj diçka që, me sa duket, asnjëri prej jush nuk e ka kuptuar.
I hodha një vështrim burrit tim, pastaj nënës së tij.
— Nga ora nëntë e mëngjesit deri në gjashtë të mbrëmjes, apartamenti im është edhe zyra ime. Fakti që tavolina e punës ndodhet pesë metra larg frigoriferit nuk do të thotë se unë jam në dispozicion të kujtdo.
Flutura Begaj u ngrit në këmbë.
— Dikur gratë dinin të punonin, të mbanin shtëpinë dhe të ndihmonin familjen pa e kthyer çdo gjë në tragjedi.
— Atëherë edhe Klea mund t’ia dalë.
Vjehrra ime heshti.
— Apo ky rregull vlen vetëm për mua?
— Klea ka dy fëmijë.
— Të cilët sot janë në shkollë deri në katër pasdite.
— Ajo është e lodhur.
— Edhe unë jam.
— Ajo është kunata jote.
— Saktësisht. Jam kunata e saj, jo pastruesja e saj.
Fytyra e Flutura Begajt u ashpërsua.
— Nuk ke pse më flet në këtë mënyrë.
— Dhe ti nuk ke pse hyn në shtëpinë time dhe vendos për pasditen time pa më pyetur fare.
Bledari ndërhyri sërish.
— Ornela…
— Jo, Bledar. Këtë herë dua ta them deri në fund.
U ngrita nga karrigia.
Për vite me radhë kisha bërë çmos t’i shmangia përplasjet. Kur Flutura Begaj më telefononte në orën dhjetë të paradites dhe më kërkonte t’i merrja ilaçet me recetë, unë shkoja. Kur i duhej dikush që të rrinte në banesën e saj dhe të priste hidraulikun, e merrja përsipër edhe atë.