Për këtë shtyja takime, ndryshoja orare dhe e bëja ditën time copë-copë, sikur puna ime të ishte diçka që mund të zhvendosej sa herë t’u tekej atyre.
Kur Klea Kastrati kishte nevojë që dikush t’i pranonte një pako, unë jepja adresën time.
Kur bëhej ndonjë darkë familjare, zakonisht gjysmën e gatimeve i përgatisja unë, sepse, sipas tyre, unë gjithsesi “rrija në shtëpi”.
Veç e veç, secila prej këtyre gjërave dukej si një nder i vogël, pothuajse i parëndësishëm.
Por problemi ishte tjetër.
Ata nuk i quanin kurrë ndere.
Në sytë e tyre, ato ishin detyrime.
— Që nga sot, — thashë me zë të qetë, — gjatë orarit të punës nuk jam më e lirë për askënd.
Flutura Begaj i kryqëzoi krahët mbi gjoks.
— E kuptova.
— Mirë që e kuptove.
— Atëherë mos prit as ti ndihmë nga kjo familje, kur një ditë të të duhet.
Fjalët e saj më therën.
Jo sepse tingëlluan si kërcënim.
Por sepse treguan hapur mënyrën se si ajo e shihte lidhjen tonë.
Si një marrëveshje shkëmbimi.
Bindje në këmbim të pranimit.
— Në rregull, — iu përgjigja.
Flutura rrëmbeu çantën.
— Hajde, Bledar. Po ikim.
Burri im nuk lëvizi nga vendi.
— Mami, unë…
— Thashë po ikim.
— Bledar Qosja nuk ka pse shkon askund, — ndërhyra unë. — Kjo është edhe shtëpia e tij.
Flutura më hodhi një vështrim të mbushur me mllef.
— Që kur fiton më shumë, je bërë e padurueshme.
Bledari u zbeh në fytyrë.
— Mami.
Unë qëndrova pa lëvizur.
— Nga e di ti sa fitoj unë?
Ra heshtje.
Flutura pa nga Bledari.
Edhe unë ktheva sytë tek ai.
Burri im uli kokën.
Në atë çast, pastrimi nuk kishte më asnjë rëndësi.
— Bledar, — thashë ngadalë, — i ke treguar nënës sate sa është rroga ime?
— Doli thjesht në një bisedë.
— Në çfarë bisede?
— Ornela, jo tani…
— Në çfarë bisede, Bledar?
Flutura e shtrëngoi më fort dorezën e çantës.
— Kjo s’ka ndonjë rëndësi.
— Për mua ka.
Bledari nxori frymën rëndë.
— Mami po fliste për Klean. Ajo do të marrë kredi për të blerë një apartament më të madh dhe…
Unë prita.
— Dhe?
— I përmenda që ndoshta mund ta ndihmonim pak.
M’u ftoh gjaku.
— Çfarë?
— Nuk i premtova asgjë.
— Sa?
— Ornela…
— Sa, Bledar?
Në vend të tij u përgjigj Flutura.
— Një milion e pesëqind mijë lekë.
I pashë të dy pa thënë asnjë fjalë.
Papritur, çdo gjë mori kuptim.
Pyetjet e Fluturës për projektet e mia.
Komentet e saj nëse kompania ime “paguante mirë”.
Kureshtja e saj për kursimet tona.
Pyetjet e Kleas nëse kishim ndërmend të blinim makinë të re këtë vit.
Pra, ata nuk kishin bërë plane vetëm me kohën time.
Kishin bërë plane edhe me paratë e mia.
— Pra, në fillim duhet t’i pastroj banesën, — thashë ngadalë, — pastaj duhet ta ndihmoj të paguajë një tjetër.
— Askush nuk tha këtë, — kundërshtoi Bledari.
— Nëna jote sapo e tha.
— Unë thashë vetëm që në familje njerëzit duhet ta ndihmojnë njëri-tjetrin, — ndërhyri Flutura.
— Atëherë ndihmoje ti.
— Me pensionin tim nuk mund të nxjerr ashtu, kot, një milion e pesëqind mijë lekë.
— Edhe paga ime nuk është për të financuar vendimet e Klea Kastratit.
Flutura hapi derën.
— Një ditë do të pendohesh për mënyrën si sillesh me familjen.
— Ndoshta.
E pashë drejt në sy.
— Por sot kam një takim pune.
Pastaj mbylla derën e kuzhinës.
Në mbrëmje, Bledari u përpoq të fliste me mua.
Unë po haja darkë, kur ai u ul përballë meje.
— Mami e teproi.
— Po.
— Por jam i sigurt që nuk kishte qëllim të të lëndonte.
— Nuk më intereson çfarë kishte qëllim. Më intereson çfarë bëri.
Bledari heshti.
— Dhe më shqetëson edhe më shumë fakti që ti fole pas shpinës sime.