— Ti je një parazite e pacipë! S’di të bësh asgjë tjetër, veçse të hedhësh në erë paratë e tim biri!
Vjehrra ime m’i përplasi këto fjalë përpara gjithë familjes. Dhe nuk e tha aspak me zë të ulët. As nuk u mundua ta zbuste paksa. Përkundrazi, nga skaji tjetër i tryezës thuajse po bërtiste, me një indinjatë aq të sinqertë në fytyrë, sa kushdo që nuk e dinte si qëndronte e vërteta mes nesh, do të mendonte se prej vitesh unë po ia boshatisja me kujdes llogarinë bankare djalit të saj të shkretë.
E ula ngadalë pirunin mbi pjatë.
Ishte e diel. Kishim ftuar për drekë motrën e burrit tim, bashkëshortin e saj dhe dy kushërinj që kishin ardhur në qytet për disa ditë.
Zhaneta Pano, vjehrra ime, kishte kaluar gjithë pasditen duke më pickuar me vërejtje të vogla, të helmëta. Në fillim tha se fustani im “me siguri nuk kishte kushtuar pak”. Pastaj pyeti sa kishim paguar perdet e reja të sallonit. Më vonë, kur pa aparatin e ri të kafesë në kuzhinë, psherëtiu në mënyrë të tepruar, që ta dëgjonin të gjithë.
— Disa njerëz thjesht nuk dinë të jetojnë pa shpenzuar vazhdimisht.
Vendosa të mos përgjigjesha.
Për hir të Endrit Imerit.
Burri im ishte ulur pranë meje dhe sa herë që e ëma lëshonte ndonjë thumb, ai më prekte lehtë gjurin nën tryezë. Sikur donte të më thoshte:
“Mos iu kthe.”
“Lëre të flasë.”
“E di si është mamaja.”
Po.
Pas njëmbëdhjetë vitesh martesë, unë e dija shumë mirë si ishte Zhaneta Pano.
Vetëm se edhe ajo më njihte mua mjaft mirë.
Dhe ishte krejt e bindur se unë do të vazhdoja të heshtja përgjithmonë.
Deri atë të diel.
— Çfarë thatë pak më parë? — e pyeta.
Zhaneta Pano ngriti vetullat.
— Atë që e dinë të gjithë.
Motra e Endrit Imerit ndaloi së preri mishin. Bashkëshorti i saj uli sytë te pjata. Dy kushërinjtë u bënë menjëherë të heshtur. Endriti nisi të lëvizte i parehatshëm në karrige.
— Mami…
— Çfarë ka? — ia preu Zhaneta Pano. — Tani nuk lejohet as e vërteta të thuhet?
Më pa drejt e në sy.
— Djali im punon nga mëngjesi deri në darkë, ndërsa ti vetëm ia shpërdoron paratë. Rroba, mobilie, restorante, lloj-lloj gjërash për shtëpinë… Ty gjithmonë të duhet diçka e re.
E ndjeva përsëri dorën e Endritit mbi gjurin tim.
Këtë herë ia largova.
— Zhaneta Pano, — thashë me qetësi, — a e dini ju sa fiton në të vërtetë djali juaj?
Pyetja dukej se e nxori nga ritmi.
— Fiton mjaftueshëm për ta mbajtur këtë shtëpi.
— Nuk pyeta këtë. Pyeta nëse e dini saktësisht sa fiton.
— Ç’rëndësi ka shifra e saktë?
Buzëqesha fare lehtë.
— Ka shumë rëndësi, sidomos kur para gjashtë njerëzve thoni se unë jetoj me paratë e tij.
Endrit Imeri psherëtiu.
— Eriola Cani, të lutem…
U ktheva nga ai.
— Jo. Jo këtë herë.
Zhaneta Pano qeshi me përçmim.
— Ja pra. Zonja u prek.
— Nuk u preka.
U ngrita në këmbë.
— Thjesht më erdhi në majë të hundës.
— Nga çfarë? — pyeti ajo. — Nga blerjet?
Në tryezë ra një heshtje e rëndë dhe e sikletshme.
Motra e Endritit foli me zë të ulët:
— Mami, ndoshta tani duhet vërtet të ndalesh.
Por Zhaneta Pano tashmë kishte marrë hov.