As që i shkonte ndër mend të ndalej.
— Kur isha në moshën tënde, punoja, rrisja dy fëmijë dhe mbaja mbi shpinë një shtëpi të tërë. Nuk kisha kohë të rrija kafeneve, as të blija rroba të reja çdo dy javë.
Për disa çaste vetëm e vështrova.
Pastaj tunda kokën ngadalë.
— Shumë mirë.
— Çfarë?
— Atëherë le ta verifikojmë.
U largova nga dhoma e ngrënies.
Endrit Imeri u ngrit menjëherë pas meje.
— Eriola, çfarë po bën?
Hyra në dhomën e punës dhe ndeza kompjuterin.
— Pikërisht atë që nëna jote sapo më detyroi të bëj.
— Ajo nuk të kërkoi asgjë.
— Ajo po thotë se unë harxhoj paratë e tua. Atëherë le të shohim sa nga paratë e tua paskam harxhuar vërtet.
Endriti mbylli derën pas vetes.
— Nuk ke pse t’i provosh gjë asaj.
U ktheva nga ai.
— Kjo është pikërisht çështja.
— Çfarë?
— Prej vitesh nuk i kam provuar asgjë, sepse kam menduar njësoj si ti. Kam besuar se nuk kisha pse të jepja shpjegime. Dhe nëna jote e ka përdorur heshtjen time për të ndërtuar versionin e saj të historisë.
Endriti kaloi dorën mbi fytyrë, i lodhur.
— Ti e di që ajo e tepron.
— E tepron?
E pashë drejt në sy.
— Para tre muajsh, përpara motrës sate, tha se makinën e kishe paguar ti.
— Po…
— Makina është në emrin tim dhe është paguar nga unë.
Ai nuk tha asgjë.
— Për Krishtlindje u tregoi të gjithëve se rinovimin e kuzhinës e kishe mbuluar ti.
— Eriola…
— E pagova me bonusin tim vjetor.
— E di.
— Verën e kaluar tha se prindërit e mi arritën të qëndronin në atë hotel vetëm falë teje.
— E di që nuk ishte ashtu.
— Ti e di. Edhe unë e di. Vetëm se ti kurrë nuk e korrigjon.
Endrit Imeri uli sytë.
Dhe në atë çast kuptova diçka.
Problemi im nuk kishte qenë kurrë vetëm Zhaneta Pano.
Edhe heshtja e të birit kishte qenë pjesë e së njëjtës lojë.
Hyra në llogarinë tonë bankare online, shkarkova disa dokumente dhe printova disa faqe.
Endriti hodhi sytë nga printeri.
— Vërtet do ta bësh këtë?
— Po.
Mora dosjen dhe u ktheva në dhomën e ngrënies.
Zhaneta Pano ishte ende ulur në të njëjtin vend.
Sapo më pa, buzëqeshi.
— U qetësove?
U ula.
— Nuk kemi filluar ende.
E vendosa dosjen mbi tavolinë.
— Pak më parë thatë se unë nuk di të bëj asgjë tjetër, përveçse të shpenzoj paratë e djalit tuaj.
— Sepse kështu është.
Hapa dosjen.
— Atëherë do t’i shohim bashkë pasqyrat bankare… ose ndoshta dëshironi të turpëroheni që tani për atë që thatë?
Buzëqeshja iu shua menjëherë nga fytyra.
— Çfarë pasqyrash bankare?
— Tonat.
Endrit Imeri u ul ngadalë pranë meje.
Askush nuk nxori zë.
Nxora faqen e parë.
— Nga kjo llogari paguajmë kredinë e shtëpisë.
Ia shtyva fletën përpara.
— Gjatë vitit të fundit, gjashtëdhjetë e tetë për qind e pagesave kanë ardhur nga unë.
Zhaneta Pano rrudhi vetullat.
— Kjo nuk provon asgjë.
Mora fletën tjetër.
— Drita, uji, interneti, siguracioni dhe shpenzimet e shtëpisë. Të gjitha dalin nga llogaria ime.