Nxora edhe një fletë tjetër nga dosja dhe e vendosa mbi tavolinë.
— Rinovimi i kuzhinës, ai për të cilin ju thatë se e kishte paguar Endrit Imeri: tetëqind e shtatëdhjetë mijë lekë. Pagesa është bërë nga llogaria ime.
Ktheva faqen pasuese.
— Makina: një milion e dyqind mijë lekë paradhënie. Edhe ajo nga unë.
Pastaj nxora një tjetër dokument.
— Pushimet tona të vitit të kaluar, biletat dhe hoteli. Edhe ato i kam paguar unë.
Zhaneta Pano i nguli sytë te letrat, e ngrirë, por nuk zgjati dorën t’i prekte.
— Mirë, por edhe Endriti paguan gjëra, — tha më në fund.
— Sigurisht.
Hodha vështrimin nga burri im.
— Nuk kam thënë kurrë të kundërtën.
Më pas u ktheva sërish nga Zhaneta Pano.
— Jemi të martuar. Punojmë të dy dhe të dy japim pjesën tonë për shpenzimet e përbashkëta. Asnjëherë nuk e kemi kthyer martesën në garë se kush nxjerr më shumë para nga xhepi.
— Atëherë nuk e kuptoj gjithë këtë teatër, — tha ajo ftohtë.
— Këtë teatër e nisët ju, kur më quajtët barrë para gjithë familjes sonë.
Askush nuk lëvizi.
Unë vazhdova:
— Dhe ende nuk kam mbaruar.
Zhaneta Pano i shtrëngoi buzët. Nxora pasqyrën e fundit bankare.
— Dy vjet më parë, Endrit Imeri mbeti gjashtë muaj pa punë.
Vjehrra ime ktheu menjëherë kokën nga i biri.
— Çfarë?
Endriti mbylli sytë për një çast.
Ajo e vështroi pa ia ndarë sytë.
— Për çfarë po flet?
— Mami…
— Ti ke qenë i papunë?
— Po.
— Për gjashtë muaj?
— Po.
Fytyra e Zhaneta Panos ndryshoi krejt.
— Por ti më the se punoje nga shtëpia.
Endriti mori frymë thellë.
— Nuk doja të shqetësoheshe.
Preka me gisht pasqyrën bankare.
— Gjatë atyre gjashtë muajve, kredinë e shtëpisë, të gjitha faturat, ushqimet dhe këstin e makinës i kam mbuluar vetëm unë.
Zhaneta Pano hapi gojën.
Por nuk doli asnjë fjalë.
— Dhe këtë nuk ia kam përplasur kurrë në fytyrë djalit tuaj, — shtova. — As edhe një herë të vetme.
Motra e Endritit pa nga e ëma.
— Mami, mendoj se tani mjafton vërtet.
Por unë ende nuk kisha përfunduar.
— E dini cila është pjesa më domethënëse?
Zhaneta Pano më pa errët.
— Kur Endriti gjeti përsëri punë, ne vendosëm t’i vazhdonim financat si më parë. Sepse jemi familje. Ndonjëherë mban më shumë njëri, ndonjëherë tjetri.
E mbylla dosjen ngadalë.
— Kjo është martesa.
Zhaneta Pano kryqëzoi krahët.
— Unë nuk kisha pse t’i dija të gjitha këto.
— Pikërisht.
Tunda kokën lehtë.
— Nuk kishit pse t’i dinit.
U përkula pak më afër saj.
— Por atëherë nuk kishit as të drejtë të shpiknit versionin tuaj.
Dhoma u mbulua nga një heshtje e plotë.
Në fund foli Endrit Imeri.
— Mami, Eriola Cani ka të drejtë.
Zhaneta Pano e pa sikur ai sapo ta kishte tradhtuar.
— Tani po mban anën e saj?
— Nuk po mbaj anën e askujt.
— Sigurisht që po!
— Jo, mami. Thjesht po them më në fund diçka që duhej ta kisha thënë prej vitesh.
E vështrova.
Endriti mbushi mushkëritë me ajër.
— Eriola nuk jeton me paratë e mia.
Zhaneta Pano mbeti e palëvizur.
— Përkundrazi, — vazhdoi ai. — Kur humba punën, ajo e mbajti shtëpinë tonë financiarisht.
— Endrit…
— Më lër ta mbaroj.
Në njëmbëdhjetë vjet martesë, ndoshta ishte hera e parë që e dëgjoja zërin e tij kaq të prerë.