…teksa ia priste fjalën së ëmës pa iu dridhur zëri.
— Sa herë thua se jam unë ai që paguaj gjithçka, ti e di shumë mirë që nuk është e vërtetë. Dhe gabimi im ka qenë që kam heshtur, vetëm që të mos hapej sherri.
Zhaneta Pano u zbeh në fytyrë.
— Unë thjesht desha të të mbroja.
— Nga kush?
Ajo nuk foli.
— Eriola është gruaja ime, mami. Nuk kam nevojë të më mbrojë askush prej saj.
Motra e Endritit uli sytë, duke u përpjekur të fshihte një buzëqeshje të lehtë.
Zhaneta Pano u ngrit menjëherë nga karrigia.
— Me sa duket, prania ime këtu qenka e tepërt.
Unë nuk thashë asnjë fjalë.
As Endriti.
Me siguri priti që dikush të çohej, ta ndiqte pas dhe ta lutej të rrinte. Por askush nuk lëvizi.
Ajo rrëmbeu çantën nga karrigia. Para se të nisej drejt derës, u kthye edhe një herë nga unë.
— Nuk kishe pse të më poshtëroje para të gjithëve.
E mbajta vështrimin mbi të për disa çaste.
— Unë nuk ju poshtërova, Zhaneta Pano.
Tregova me dorë dosjen e mbyllur mbi tavolinë.
— Vetëm vendosa shifra pranë fjalëve tuaja.
Ajo ngriu në vend.
— Dhe nëse ato shifra ju vënë në siklet, ndoshta problemi nuk qëndron te pasqyrat bankare.
Zhaneta Pano doli pa përshëndetur.
Dera u përplas pas saj.
Për disa sekonda dhoma mbeti krejt e heshtur.
Pastaj një nga kushërinjtë e Endritit pastroi fytin dhe tha me zë të ulët:
— Pra… ka mbetur ndonjë copë ëmbëlsirë?
Të gjithë shpërthyen në të qeshura.
Edhe unë.
Ajo peshë që na kishte zënë frymën u tret brenda një çasti.
Vetëm Endriti nuk qeshi.
Ai rrinte ulur dhe shikonte dosjen, sikur aty të kishte parë për herë të parë diçka që duhej ta kishte kuptuar prej kohësh.
Kur mysafirët u larguan, më ndihmoi të mblidhja tavolinën.
— Më fal, — tha.
— Për çfarë?
— Sepse duhej ta kisha ndalur këtë shumë vite më parë.
Vazhdova të fusja pjatat në lavastovilje.
— Po.
Nuk u përpoqa ta zbukuroja përgjigjen.
Sepse ajo ishte e vërteta.
Endriti tundi kokën ngadalë.
— Gjithmonë kam menduar se, po të heshtja, do ta ruaja qetësinë.
Mbylla derën e lavastoviljes dhe u ktheva nga ai.
— Heshtja jote nuk ka ruajtur kurrë qetësinë, Endrit. Ajo vetëm bëri që e gjithë barra të binte mbi mua.
Në fillim nuk u përgjigj.
Pastaj uli kokën në shenjë pranimi.
— Nuk do të ndodhë më.
Nuk e dija nëse do ta mbante vërtet atë premtim.
Këtë mund ta tregonte vetëm koha.
Por diçka ndryshoi.
Për tri javët që pasuan, Zhaneta Pano nuk erdhi asnjëherë në shtëpinë tonë.
Kur më në fund u shfaq sërish për një kafe, ishte çuditërisht e përmbajtur.
Hodhi sytë nga perdet e reja në sallon.
Pastaj më pa fustanin.
Madje edhe llambën që kishim blerë së fundmi e vështroi për disa sekonda të gjata.
Unë prita komentin.
Por ai nuk erdhi.
Në fund, Zhaneta Pano vetëm ngriti filxhanin e kafesë dhe tha:
— E bukur kjo llambë.
E pashë qetësisht.
— Faleminderit.
Kaq.
Nuk më duhej një falje e përsosur.
As ndonjë pajtim i madh, me lot e fjalime dramatike.
Sepse atë të diel, mes meje dhe Zhaneta Panos ishte vendosur diçka shumë më e rëndësishme se të gjitha pasqyrat bankare që kisha shtruar mbi tavolinë.
Një kufi.
Një kufi që për njëmbëdhjetë vjet nuk kishte ekzistuar.
Dhe që nga ajo e diel, askush nuk guxoi më ta kalonte.