“Tani nëna jote do të jetojë këtu? Shumë mirë, atëherë po largohem unë!” — nusja nisi të mbushte valixhen, pasi vjehrra ia kishte kthyer përmbys gjithë banesën pa pyetur askënd.
Arjana ngriti sytë nga laptopi dhe mbeti e ngrirë në vend. Te pragu i kuzhinës qëndronte Drita, me një valixhe të madhe në dorë dhe me një buzëqeshje triumfuese në fytyrë.
— Arjana, moj e dashur, përshëndetje! Erdhi nëna! — tha vjehrra, duke hyrë brenda sikur shtëpia të ishte e saj. As nuk priti ta ftonin. Hoqi pallton me nxitim dhe vazhdoi: — Ledioni im i mirë më kërkoi të vija t’ju ndihmoja pak.
Sipas saj, ai i kishte thënë se ata ishin lodhur deri në palcë, se nuk gjenin kohë as për të vënë rregull në shtëpi. Dhe Drita, natyrisht, kishte menduar: përse të rrinte kot në banesën e vet, kur “fëmijët” kishin nevojë për dorën e saj?
Arjana e uli ngadalë kapakun e laptopit. Nën tavolinë, gishtat iu mblodhën grusht. Prej tre vitesh ajo punonte nga shtëpia, dhe atë apartament të vogël me dy dhoma e kishin përshtatur me shumë kujdes që ajo të kishte qetësi dhe rehati.
Këndi i saj i punës në kuzhinë, heshtja, rendi, ritmi i vet i ditës — gjithçka ishte ndërtuar rreth kësaj. Dhe, mbi të gjitha, ajo nuk kishte kërkuar asnjë lloj “ndihme”.
— Drita — foli ajo me një zë sa më të qetë, megjithëse nervozizmi po i ngjitej në fyt. — A të ftoi vërtet Ledioni të vije këtu?
Por vjehrra tashmë kishte kaluar në dhomë dhe komentonte me zë të lartë çdo gjë që shihte.
— Po si jo! Fola me të dje. Më tha: “Mami, hajde rri pak me ne.” Dhe unë ç’të bëja? A i refuzohet gjë djalit tënd? Kisha menduar të vija javën tjetër, por pastaj thashë: pse ta shtyj? Le t’u bëj një surprizë!
Surpriza kishte dalë më se e fortë. Arjana ndjeu se brenda saj po vlonte diçka e nxehtë, e rrezikshme. Ledioni. I dashuri i saj, i papërgjegjshmi Ledion, që i shmangej çdo përballjeje si zjarrit, e kishte bërë përsëri. I kishte premtuar diçka së ëmës pa folur fare me gruan e vet. Sepse “është e sikletshme t’i thuash jo”, sepse “mami mërzitet”, sepse ishte më e lehtë të pranonte dhe pastaj të shpresonte se Arjana, në një mënyrë a në një tjetër, do ta përballonte.
Drita u kthye në kuzhinë, e vështroi hapësirën me një sy të ashpër kontrollues dhe kërciti gjuhën me pakënaqësi.
— Eh, Arjana, këtu paska rënë pak punë pas dore! — tha ajo, duke kaluar gishtin mbi parvazin e dritares dhe pastaj duke treguar “pluhurin” pothuajse të padukshëm. — S’ka gjë, tani do ta rregullojmë bashkë. Ku i mbani leckat? Jo, më mirë së pari të zhvendosim mobiliet. Për shembull, kjo tavolinë është fare keq këtu ku është.
— Kjo tavolinë është vendosur aty sepse mua më duhet për punë — ia ktheu Arjana prerë.
— Për punë? — Drita hapi sytë e habitur. — Po ti rri në shtëpi! Çfarë pune qenka kjo? Në kohën time unë bëja dy punë njëherësh dhe prapë shtëpia shkëlqente si pasqyrë!
Arjana mori frymë thellë. Nuk kishte kuptim të hynte në debat. Drita i përkiste atij brezi për të cilin puna në distancë nuk quhej punë e mirëfilltë. Nëse je në shtëpi, atëherë je e lirë. Duhet të gatuash, të lash dyshemetë, të presësh mysafirë me buzëqeshje dhe të mos ankohesh.
— Pas dy ditësh kam afat dorëzimi — tha ajo thatë. — Më duhet qetësi dhe përqendrim.
— Mos u bëj merak, unë do të jem e heshtur! As nuk do ta ndiesh që jam këtu! — deklaroi Drita, ndërkohë që kishte nisur të hapte dollapët, të nxirrte enët dhe madje t’i nuhaste. — Po për darkë çfarë keni menduar? Asgjë? Mirë, po dal vetë në dyqan, marr ushqime siç duhet dhe gatuaj diçka të vërtetë.
“Ushqim i vërtetë”, sipas Dritës, nënkuptonte pilaf të rëndë me shumë yndyrë, patate të skuqura me mish, byrekë të ëmbël dhe tri orë të detyrueshme robërie pranë sobës. Arjana dhe Ledioni ushqeheshin shumë më thjesht: sallata, peshk i pjekur, vakte të shpejta e të shëndetshme. Por provo t’ia shpjegoje këtë vjehrrës.
Në mbrëmje, Ledioni u kthye nga puna. Arjana e priste në korridor, me krahët e kryqëzuar në gjoks. Fytyra i ishte ngurtësuar si gur.
— Nëna jote është këtu — i tha ajo pa asnjë hyrje.
Ledioni u step teksa po hiqte këpucët. Në fytyrë iu përzien disa ndjenja njëherësh: habi, siklet dhe faj.
— Ah… — nxori ai me zë të ulët. — Mendova se do të vinte javën tjetër.
— “Mendove”? — Arjana u afrua dhe u përkul pranë tij.