dhe, duke e ulur zërin në një pëshpërimë të mprehtë që të mos dëgjohej nga vjehrra, i tha:
— A kishe ndërmend të më tregoje ndonjëherë se e kishe ftuar nënën tënde të jetonte tek ne?
— Po unë nuk e ftova! — u mbrojt ai menjëherë, duke u ngatërruar në fjalë. — Ajo vetë tha se do të vinte të na ndihmonte, dhe unë… unë thjesht pranova. Bleona… nuk pata zemër t’i thosha jo! Do të fyhej shumë!
— Ndërsa mua nuk duhej të më pyesje fare? — zëri i Arjanës u bë i ftohtë, prerës, si teh thike. — Unë punoj nga shtëpia, Ledion. Më duhet qetësi. Nuk më duhet dikush që nga mëngjesi deri në darkë të tërheqë mobilie, të bëjë zhurmë dhe të më japë mend se si duhet të jetoj!
— Nuk do të rrijë gjatë! Një javë, dy më së shumti! — Ledioni ia kapi dorën, duke u përpjekur ta zbuste. — Të lutem, duro edhe pak. Do të të ndihmoj unë, ta premtoj!
Nga kuzhina u dëgjua menjëherë zëri i Dritës:
— Ledion, biri im i mirë! Hajde shpejt, të kam gatuar gjellën që të pëlqen më shumë!
Arjana ia shkëputi dorën dhe bëri një hap prapa.
— Mirë — tha ajo aq qetë, sa Ledionit iu drodh zemra. — Meqë paska ardhur për të ndihmuar, le të ndihmojë. Unë nuk do t’ju pengoj.
U kthye pa shtuar asnjë fjalë, hyri në dhomën e gjumit dhe e kyçi derën nga brenda.
Të nesërmen gjithçka nisi që pa gdhirë mirë. Drita ishte ngritur në këmbë që në orën gjashtë dhe kishte filluar pastrimin sikur apartamenti të ishte kthyer në kantier. Përplaste kovën, vinte fshesën me korrent, lëvizte karrige e tavolina, shtynte mobiliet nga një cep në tjetrin. Arjana, e cila zakonisht niste punën në tetë, u zgjua nga zhurma dhe e kuptoi menjëherë se përqendrimi atë ditë kishte marrë fund. Doli në kuzhinë me kufje në vesh, mbushi një filxhan kafe dhe, pa folur me askënd, u kthye përsëri në dhomë.
Pas pak, vjehrra trokiti në derë.
— Arjana! Dil pak, të kam bërë mëngjesin! Njeriu duhet të hajë siç duhet në mëngjes!
— Faleminderit, nuk kam uri — iu përgjigj Arjana nga pas derës, me një ton të thatë.
Ajo punoi e ulur mbi krevat, me laptopin në prehër. Ishte pozicion i bezdisshëm, shpina po i mpihej, por as që e çonte nëpër mend të dilte në sallon dhe të përballej me Dritën. Rreth mesditës, trokiti përsëri dera. Këtë herë, trokitja ishte më këmbëngulëse.
— Arjana, moj bijë, edhe sa do të rrish e mbyllur aty brenda? Dil, se kam bërë supë. Të freskët, me mish, siç duhet!
Arjana hapi derën. Kishte kufjet ende në kokë dhe në dorë mbante një shishe ujë.
— Po punoj. Më nevojitet qetësi — tha ajo me mundim, duke u përpjekur të mos ngrinte zërin. — Ju lutem, mos më shqetësoni.
— Ç’punë na qenka kjo! — u indinjua Drita. — Të rrish gjithë ditën në dhomë para kompjuterit? Duhet të lëvizësh, të marrësh ajër, jo të vyshkesh mes katër mureve!
Arjana nuk iu përgjigj. E mbylli derën ngadalë, por nga brenda po vlonte. Vjehrra nuk e kuptonte, ose nuk donte ta kuptonte, se puna nga distanca ishte punë e vërtetë. Se ajo kishte afate për të respektuar, klientë që prisnin prej saj dhe se me ato të ardhura paguante faturat, qiranë dhe gjithë pjesën e saj të jetës.
Në mbrëmje, kur Ledioni u kthye, ajri në apartament ishte i rëndë, i ngarkuar me një tension që ndjehej edhe pa thënë askush asgjë. Drita lëvizte në kuzhinë, shtronte tryezën, hapte e mbyllte sirtarë. Arjana vazhdonte të qëndronte në dhomën e gjumit dhe nuk kishte dalë fare. Ledioni trokiti lehtë, pastaj hyri dhe u ul në cep të krevatit.
— Çfarë ke? — e pyeti me zë të butë dhe u përpoq ta përqafonte, por ajo u shmang. — Nëna ime po mundohet. Gatuan, pastron… Të paktën hajde të hamë darkë bashkë.
— Nëna jote më pengon të punoj — tha Arjana, pa e zbutur aspak tonin. — Nuk arrij të përqendrohem. Bën zhurmë nga mëngjesi në darkë, në drekë vjen e më ndërpret, kurse në mbrëmje pret që unë të ulem pranë saj dhe të dëgjoj leksione se si duhet ta jetoj jetën time.
— Të lutem, duro edhe pak — iu përgjërua Ledioni. — Ajo ka ardhur me qëllim të mirë!
— Qëllimi i mirë nuk ma paguan qiranë — ia ktheu Arjana ashpër. — Sot humba një takim të rëndësishëm për shkak të rrëmujës që bëri. Unë punoj, Ledion. A e kupton këtë fjalë? Pu-noj. Nga shtëpia. Dhe për këtë më duhet qetësi, jo cirk nga mëngjesi deri në mbrëmje!
— Atëherë thuaja vetë! — Ledioni hapi krahët, i pafuqishëm.
— Ia thashë. Nuk më dëgjon. Sepse për të unë jam thjesht nusja që “rri në shtëpi” dhe duhet të jetë mirënjohëse për “ndihmën” — Arjana u ngrit, mori çantën me një lëvizje të shpejtë. — Po iki. Do të punoj në një hapësirë pune të përbashkët. Ju rregullojini gjërat këtu si të doni.
Doli nga apartamenti, ndërsa Ledioni mbeti në mes të dhomës, i hutuar dhe pa ditur çfarë të bënte. Në kuzhinë, Drita e priste me fytyrë të shqetësuar.
— Ledion, çfarë ka Arjana? Po sillet kaq çuditshëm. Mbyllet në dhomë gjithë ditën.