— Nuk më flet fare. Mos ndoshta është e sëmurë?
— Jo, mami, ajo po punon, — u përgjigj Ledioni me një lodhje që i rëndonte në zë.
— Punon! — Drita shfryu me përbuzje. — Të rrish gjithë ditën përpara kompjuterit, na qenka punë kjo? Në moshën tënde unë…
Ledioni nuk pati më durim ta dëgjonte. Në atë çast e kuptoi se ishte futur në një kurth nga i cili nuk dinte si të dilte. Nga njëra anë kishte nënën, e cila besonte sinqerisht se po u bënte mirë. Nga ana tjetër ishte gruaja e tij, që kishte çdo arsye të ndihej e fyer dhe e zemëruar. Ndërsa ai, si gjithmonë, rrinte në mes, i paaftë të mbante anë, nga frika se mos lëndonte njërën prej tyre.
Tri ditët që pasuan kaluan si një luftë e ftohtë brenda shtëpisë. Arjana dilte herët në mëngjes për në hapësirën e punës dhe kthehej vetëm vonë në darkë, kur Drita tashmë kishte rënë për të fjetur. Përshëndeste me mirësjellje, por ftohtë, nuk hapte bisedë dhe nuk ulej në tryezë me ta. Drita, e prekur në sedër, shfrynte e ankohej te Ledioni se nusja nuk e respektonte, se “dikur gjëra të tilla nuk ndodhnin kurrë”. Ledioni vërtitej mes dy grave, përpiqej të zbuste gjakrat, por në fund arrinte vetëm t’i acaronte edhe më shumë të dyja.
Të shtunën, më në fund, gjithçka shpërtheu.
Arjana u kthye nga puna dhe, sapo hyri në kuzhinë, ngriu në vend. Tavolina e saj e punës nuk ishte më aty. Në vend të saj qëndronte një bufe e vjetër, të cilën Drita e kishte nxjerrë nga depoja. Laptopi, dosjet, fletët dhe dokumentet e saj ishin futur në një kuti dhe kutia ishte shtyrë nën krevat.
— Ku është tavolina ime? — pyeti ajo me një qetësi të akullt, duke hyrë në dhomën e ndenjjes, ku Ledioni po shihte televizor, ndërsa Drita thurte në kolltuk.
— E hoqa, moj bijë! — tha Drita me një gëzim sikur të kishte bërë një mrekulli. — Nuk dukej bukur aty. Vura bufenë, tani kuzhina ka tjetër lezet. Kurse atë kompjuterin tënd të vogël e futa poshtë krevatit, që të mos na pengonte nëpër këmbë.
Arjana mbylli sytë. Numëroi deri në dhjetë. Pastaj deri në njëzet. Nuk pati asnjë dobi. Diçka brenda saj u këput.
— Ju keni lëvizur mobiliet. Më keni zhdukur vendin e punës. Pa më pyetur. Në banesën time.
— Kjo nuk është vetëm banesa jote! — u ngrit Drita menjëherë, e skandalizuar. — Këtu jeton djali im! Dhe unë jam nëna e tij! Po ju ndihmoj, po ju vë shtëpinë në rregull, kurse ti…
— Ju nuk po na ndihmoni, — ia preu Arjana. Zëri i saj ishte i ulët, por i fortë si metal. — Ju po zini vend. Keni hyrë në hapësirën e dikujt tjetër dhe po e ktheni sipas qejfit tuaj. As nuk pyetët nëse ne e donim ndihmën tuaj. Thjesht vendosët se kishit të drejtë ta bënit. Sepse jeni vjehrra. Sepse ju “e dini më mirë”.
Fytyra e Dritës u skuq flakë.
— Si guxon të më flasësh kështu? Unë jam më e madhe! Unë…
— Ledion, — Arjana u kthye nga burri i saj, i cili rrinte i mbledhur në divan, sikur donte të bëhej i padukshëm. — Ke dy mundësi. Ose nëna jote nesër në mëngjes kthehet në shtëpinë e vet. Ose iki unë. Ti e solle këtu pa miratimin tim. Tani zgjidh.
Ledioni hapi gojën, por nuk nxori dot asnjë fjalë. E mbylli. Pastaj e hapi sërish. Sytë i lëviznin të dëshpëruar nga Arjana te nëna e tij. Fytyra i ishte zbehur.
— Ble… Arjana, po kjo është nëna ime! Mos më thuaj që nuk mund të durosh edhe pak…
— Jo, — e ndërpreu ajo menjëherë. — Nuk mundem. Ka një javë që detyrohem të punoj jashtë shtëpisë, sepse në shtëpinë time nuk kam më mundësi. Ajo na lëviz mobiliet, komenton çdo veprim timin dhe nuk më trajton as si njeri. Ndërsa ti… — zëri iu drodh për një çast. — Ti nuk më mbrojte as edhe një herë. Asnjëherë.
Drita u ngrit me vrull nga kolltuku.
— Ledion, po e dëgjon si më flet? Unë po e bëj për ju! Gatuaj, pastroj, kujdesem për shtëpinë! Dhe ajo ma shpërblen kështu, duke më qeshur në fytyrë!
Arjana qeshi shkurt. Ishte një e qeshur e thatë, e hidhur.
— Ju gatuani gjëra që ne nuk i hamë. Pastroni aty ku nuk ka nevojë të pastrohet. Rregulloni atë që nuk duhet prekur. Nuk e bëni për ne. E bëni për veten tuaj. Që të ndiheni e rëndësishme. Që të jeni ju ajo që komandon. Dhe burri im… — në sytë e saj u duk një dhimbje e pastër — është tepër frikacak për t’jua thënë këtë në sy.
Ajo hyri në dhomën e gjumit, nxori çantën dhe nisi të fuste brenda rrobat me lëvizje të shpejta. Ledioni u turr pas saj.
— Çfarë po bën? Ku do të shkosh?
— Te shoqja ime, — u përgjigj shkurt. — Mobiliet do t’i kthej në vend kur nëna jote të ketë ikur. Nëse ikën ndonjëherë.
Ledioni mbeti një sekondë në prag, i mpirë, pastaj u hodh pas saj drejt korridorit.