— Arjana, prit! Të lutem, le të flasim!
— Nuk ka mbetur më asgjë për të folur, Ledion. Ti e more vendimin një javë më parë, kur e ftove këtu pa më pyetur fare. Dhe sot vendose sërish, kur qëndrove e pe si ma kthente jetën përmbys, pa nxjerrë asnjë fjalë nga goja. Jam lodhur duke qenë gjithmonë unë ajo që duhet të përshtatet. Rri me nënën tënde. Shijo gjellët e saj dhe mobiliet e vendosura “siç duhet”.
Ajo doli nga apartamenti pa e kthyer kokën pas. Dera u përplas me një zhurmë të rëndë, sikur pas saj të ishte mbyllur jo thjesht një hyrje, por një kapitull i tërë jete. Ledioni mbeti në mes të korridorit, i hutuar, i thyer, pa ditur ku të hidhte hapin tjetër.
Nga salloni doli Drita, e tronditur dhe e fyer.
— E pe si sillet gruaja jote? Do të më nxjerrë nga shtëpia!
— Mami, — tha Ledioni me zë të ulët. Sytë i kishte ende te dera e mbyllur. — Arjana ka të drejtë. Nuk duhej të të lejoja të vije këtu pa e paralajmëruar. Dhe unë duhej ta kisha pyetur atë më parë. Të dy i kaluam kufijtë e saj. Tani… nuk e di nëse do të kthehet më.
Për herë të parë pas një jave, në zërin e tij nuk kishte më keqardhje për veten. Kishte kuptim. Një kuptim të ftohtë, të hidhur, por të domosdoshëm: ai kishte qenë frikacak. Kishte tradhtuar gruan e vet duke u përpjekur të mos e mërziste nënën. Kishte shmangur përplasjet aq gjatë, sa më në fund kishte krijuar përplasjen më të rëndë nga të gjitha: shembjen e martesës së tij.
Arjana nuk iu përgjigj telefonatave për tri ditë me radhë.
Ledioni nuk flinte. Rrotullohej në krevat, torturonte veten me mendime dhe përfytyronte skenarët më të këqij.
Drita u largua të nesërmen. Iku e prekur, e mbushur me pakënaqësi, pa arritur ende të kuptonte se çfarë kishte bërë gabim.
Ndërsa Ledioni mbeti vetëm në apartamentin bosh, ku mobiliet vazhdonin të rrinin në vendet e gabuara. Ai rrinte ulur mes asaj heshtjeje dhe mendonte vetëm për një gjë: çfarë kishte më shumë rëndësi për të — miratimi i nënës së tij… apo lumturia me gruan që donte.
Të dielën në mbrëmje ra zilja. Ledioni u ngrit menjëherë, pothuajse u hodh drejt derës, dhe e hapi. Në prag qëndronte Arjana. Dukej e lodhur, e zbehtë, por vështrimi i saj ishte i palëkundur.
— Mund të hyj?
— Sigurisht, — tha ai, duke marrë frymë thellë, sikur më në fund t’i ishte kthyer ajri.
Arjana hyri brenda dhe hodhi një sy rreth e qark sallonit. Në kuzhinë, bufeja ishte ende aty ku e kishte lënë Drita.
— Nëna jote iku?
— Po. Atë ditë që ike edhe ti.
Arjana pohoi lehtë me kokë. Pastaj ngriti sytë drejt burrit të saj.
— Ledion, nuk u ktheva sepse të kam falur. U ktheva sepse dua të provojmë edhe një herë. Por ka kushte. Kurrë, më dëgjon, kurrë më nuk do të ftosh njeri të jetojë në shtëpinë tonë pa pëlqimin tim. As nënën tënde, as vëllanë, as kushëririn e tretë. Vendime të tilla i marrim bashkë. Ose nuk merren fare.
— Jam dakord, — u përgjigj ai menjëherë, pa u menduar.
— E dyta: do të mësosh t’i thuash “jo” nënës sate. Jo gjithmonë, jo për çdo gjë. Por kur bëhet fjalë për familjen tonë, për kufijtë tanë, ti qëndron në anën time. Edhe kur është e pakëndshme. Edhe kur ajo mërzitet.
Ledioni gëlltiti pështymën. Kjo ishte më e vështirë. Megjithatë uli kokën në shenjë pranimi.
— Jam dakord.
— Dhe e treta, — Arjana bëri një hap më pranë tij. — Do të ndalosh së sjelluri si një djalë i vogël që ka frikë se mos trishton mamanë. Ti je burrë i rritur. Ke grua. Ka ardhur koha të vendosësh me kë do ta ndërtosh jetën.
Ai e përqafoi. Fort. Me dëshpërim, me frikë se mos ajo i rrëshqiste sërish nga duart.
— Me ty. Unë zgjedh ty. Më fal.
Qëndruan gjatë ashtu, të mbështjellë nga qetësia e apartamentit. Më në fund Arjana u shkëput nga përqafimi, hodhi vështrimin nga kuzhina dhe psherëtiu.
— Mirë. Ta kthejmë tryezën time në vendin e saj. Dhe, Ledion? Telefono nënën tënde. Shpjegoja qetësisht pse ndodhi gjithë kjo. Mos e fajëso, vetëm shpjegoja. Duhet ta kuptojë se ne kemi rregullat tona.
Ledioni tundi kokën. Për herë të parë pas shumë vitesh nuk u ndje si një fëmijë i humbur mes dy grave, por si një burrë që kishte marrë një vendim. Të vështirë, po. Por të vetmin të drejtë. Familja e tij ishte këtu, me Arjanën. Dhe ishte detyra e tij ta mbronte.
Së bashku i shtynë mobiliet dhe i kthyen një nga një në vendet e tyre. Kur tryeza më në fund u vendos përsëri pranë dritares, Arjana buzëqeshi për herë të parë gjatë asaj jave. Apartamenti i tyre u bë sërish shtëpi. Jo fushë beteje.